The Marriage Plot

by theelfatbay on 5 Ιουλίου 2012

Έχω μια λατρεία στην αμερικάνικη λογοτεχνία· ειδικότερα με συγγραφείς που καταπιάνονται με τα σκιρτήματα της νιότης, τις μεγαλουπόλεις, την μοναξιά, τις εξάρσεις της εφηβικής ιδιοσυστασίας, την τρέλα κι το απροσδιόριστο της ανθρώπινης υπόστασης, την θρησκευτική αχλή που απασχολεί με περίσσεια θάρρους κι πολλών ενστίκτων τους μονήρεις πρωταγωνιστές του νέου βιβλίου του Jeffrey Ευγενίδη ονόματι «Σενάριο Γάμου», ο οποίος επιστρέφει με μια δροσερή γραφή, πανέτοιμος να αναλύσει τα νεανικά προσκόμματα κι τους προβληματισμούς τριών νέων ανθρώπων που μετά το κολέγιο αλλά κι κατά την διάρκεια αυτού, υποφέρουν σαν συγκοινωνούντα δοχεία αφού χωρίς να το ξέρουν αποτελούν την διελκυστίνδα αλλά κι το χαμένο κομμάτι του παζλ, σε ένα παιχνίδι προδοσίας, χαράς, απολυτότητας, ενεργητικότητας αλλά κυρίως εγγενούς παιδικότητας κι βαθιάς μελαγχολίας.

Η Μάντλιν Χάνα, κόρη εύπορης οικογένειας με αγκυλώσεις κι λεκτικές οικογενειακές προστριβές, ο εραστής της Λέναρντ Μπάνκχεντ με χρόνια διπολική διαταραχή αλλά με μυαλό που μεταπηδά από το ένα παράθεμα στο επόμενο συγκείμενο εργασίας με απίστευτη ευκολία κι επιστημονική ορθότητα, ο Μίτσελ Γκραμάτικους ο οποίος είναι ερωτευμένος με την Μάντλιν αλλά λατρεύει την μεταφυσική κι τα υπεραντλαντικά ταξίδια με μπόλικο χασίς κι θεολογική έξη, τρεις μίσχοι που μέσα από την λογοτεχνία, την βιολογία, τον δαρβινισμό, τις λεκτικές περιδινήσεις, τις αγχωτικές εργασίες κι το ατσούμπαλο αλλά κι κάποιες φορές παθιασμένο σεξ, τον Φλομπέρ κι την ερωτική αποδόμηση του Μπαρτ, την οποία η Μάντλιν εξαντλεί στα απογοητευμένα ενδόμυχα δώματα του νου, αποκαλύπτεται όλο το σκηνικό της δεκαετίας του ’80, ο άγνωστος HIV, τα συγκροτήματα που άκουγαν οι φοιτητές των προαστίων, η προεδρία Ρέϊγκαν.

Ο Ευγενίδης παρατηρεί κι περιγράφει τους ήρωες με καμία διάθεση αρνητικής κριτικής δεδομένου ότι οι πρωταγωνιστές ανοίγουν φτερά κι πετάνε στην Ινδία, στην Νέα Υόρκη, στο Νιου Τζέρσεϊ, στην Ελλάδα με εφόδια την περιέργεια κι το κυνήγι της ευτυχίας, αγνοώντας τους κινδύνους κι την απομυθοποίηση που έρχεται στην πορεία για να βάλει τάξη στο χιουμοριστικό μεν κείμενο αλλά στην άγνοια δε των τριών μειρακίων που χωρίς να τo θέλουν, φέρνουν στο νου την δική μας εφηβεία κι ζωντάνια (ο γράφων το παρόν αρθρίδιο είναι παιδί των ’80’s), την ευτυχία όταν αγοράζαμε βινύλια κι κάναμε τα πρώτα μας ταξίδια στην Ευρώπη, τα πρώτα φιλιά, την ξεγνοιασιά κι την όρεξη για μάθηση αλλά κι τον τυχοδιωκτισμό όταν πρωτοδιαβάσαμε Salinger κάτι που μνημονεύει κι ο ίδιος ο συγγραφέας, προσπαθώντας να μεταφέρει την αγωνία της νοτισμένης νιότης κι της ίδιας της ύπαρξης, κάτι που οι New York Times εξέλαβαν ως υπερκέραση του Salinger από τον Ευγενίδη, κάτι που με βρίσκει αντίθετο αλλά δεν είναι άξιο ανάλυσης, ωστόσο.

Ο συγγραφέας με το στιλ του γραψίματός του, μου θύμισε πολλά πράγματα από τις ΗΠΑ· τα κόκκινα φύλλα του φθινοπώρου, την αναζήτηση της ευτυχίας, την μυθολογία της Route 66 με τους γιγάντιους τσιμεντένιους δεινοσαύρους κι τις ινδιάνικες καλύβες, τα διαφορετικά αυτοκίνητα κι τα χιλιάδες κουμπιά που ξυπνούσαν την ψυχεδέλεια, τις Θάντερμπερντ που έτρεχαν με αναίδεια στους δρόμους κι τα μοναχικά μοτέλ-γαμιστρόνες, τα τροχόσπιτα της δεκαετίας του ’30 που δηλούσαν την αμερικανική κινητικότητα ως σύμβολα μιας περιπετειώδους ζωής, ασχέτως αν στα 90’s το 30% του πληθυσμού έμενε σε αυτά λόγω φτώχειας ή σύνταξης, με την ονομασία trailer trash που τους απέδιδε η εύπορη τάξη, πληροφορίες που η Σώτη Τριανταφύλλου μοιράζεται στα μυθιστορήματά της για την American Life, κάτι που ο τρόπος γραφής του Ευγενίδη μου την θύμισε όσον αφορά τα δικά της λογοτεχνικά κείμενα.

Από το σύνολο του έργου, αυτά που μένουν ανεξίτηλα, είναι η ανεπαίσθητη λύπη που επικάθεται στο θυμικό για τους ανθρώπους που γνωρίσαμε ελάχιστα αλλά τους απορρίψαμε ενώ μας πρόσφεραν πολλά, τα πρόσωπα απ΄τα οποία προσδοκούσαμε ζωή κι γαλήνη αλλά μας πρόδωσαν κυνηγώντας τις δικές τους χίμαιρες, τα ξυπόλυτα πόδια στους δρόμους του Μεγάλου Μήλου, τα πελώρια κτίρια κι οι ουρανοξύστες που γλείφουν την ουράνια μοναξιά, η μέθη της ύπαρξης κι τα μανιοκαταθλιπτικά χάπια κι η χημική λάγνα συστολή του λιθίου, ο Φρόϊντ, τα μικρά καφέ με τα ενσταντανέ αστείων κι ψυχικών διερευνήσεων, η Τζέιν Όστεν κι τα παντρολογήματα της βικτοριανής εποχής, φιλοδοξίες, σεμινάρια, αγόρια που θέλουν αγόρια και κορίτσια που θέλουν κορίτσια, τσιτάτα της Παλαιάς Διαθήκης, παγωτά κι μαμάδες, φιλάρεσκοι μπαμπάδες, επιστημονικοί ερευνητές κι υποτροφίες, σε μια χώρα που παντρεύει το αλλοπρόσαλλο με την χαρμολύπη.

Likes(0)Dislikes(0)

14 Σχόλια to “The Marriage Plot”

  • Με κούρασαν λίγο οι αναφορές στους διάφορους συγγραφείς και στα κείμενα που έκανε στην αρχή και όλο πήγαινα στις σημειώσεις της μεταφράστριας και μετά ξέχναγα τι είχα διαβάσει και τέτοια. Τελικά το άφησα στην άκρη. Ίσως δεν είναι εποχή ακόμα να το διαβάσω.
    Καλά, εδώ τα «Εκατό χρόνια μοναξιάς», θυμάμαι το είχα πάρει όταν κυκλοφόρησε και το διάβασα μετά από δέκα χρόνια! Εκεί να δεις μπέρδεμα που είχα με το γενεαλογικό δένδρο!

    Likes(0)Dislikes(0)
    • theelfatbay
      theelfatbay says:

      Και τα δύο μια χαρά βιβλία είναι, ωστόσο.

      Likes(0)Dislikes(0)
      • Ω ναι, δεν αντιλέγω!
        Απλά μάλλον δεν έχω όρεξη αυτό τον καιρό!

        Likes(0)Dislikes(0)
        • theelfatbay
          theelfatbay says:

          Να τον διαβάσεις τον Ευγενίδη πάντως, δεν με κούρασε καθόλου.

          Likes(0)Dislikes(0)
          • Σίγουρα, δεν είμαι από τους τύπους που αφήνω αδιάβαστο στη βιβλιοθήκη μου ένα βιβλίο.
            Μπορεί να μην το κάνω τώρα, αλλά θα το ξαναπιάσω στα χέρια μου!

            Καλά, μην βάζεις μέτρο σύγκρισης τον εαυτό σου. Εσύ είσαι διαβαστερό παιδί! Πάω στοίχημα ότι δεν σε κούρασε ούτε η "Φαινομενολογία του πνεύματος" όταν την διάβασες!

            Likes(0)Dislikes(0)
          • theelfatbay
            theelfatbay says:

            Μεγάλη ιστορία αυτό αλλά θα στην πω κάποια στιγμή :-)

            Likes(0)Dislikes(0)
  • Αααααααααααα, τι ωραία που τα έβγαλες αυτά τα πως τα λες με τα ξένα γραμματάκια που έπρεπε να γράφω για να δημοσιευτεί σχόλιο!
    Πολύ ωραία!
    Για όσο κρατήσει. Δεν έχει σημασία!

    Likes(0)Dislikes(0)
  • Ρωμανός Σκλαβενίτης says:

    Ευχάριστο ανάγνωσμα, αλλά το τέλος δεν ήταν ικανοποιητικό. Πράγμα παράλληλο με το εξίσου γλυκερό τέλος του Middlesex. Από τα τρία μυθιστορήματα, προτιμώ το Virgin Suicides.

    Έχεις καλό blog.

    Likes(0)Dislikes(0)
  • παντελής says:

    Εξαντλήθηκε, λέει, η ελληνική έκδοσή του και δεν έχει επανεκδοθεί, ούτε ξέρουμε πότε θα..

    Likes(0)Dislikes(0)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *