Περί υπερηφάνειας και ντροπής

by theelfatbay on 27 Ιουνίου 2012

Είναι πολύ σύνηθες οι Ελληναράδες να προτρέπουν σε ένοπλο αγώνα τους όμορους βολεμένους συγγενείς τους, τα άνεργα ξαδέρφια τους που ξοδεύουν το λιγοστό κομπόδεμα για τα βασκά αγαθά, τα τρελαμένα μειράκια που εισέρχονται στο λύκειο κάποιου προαστίου, με την επωδό «αν σε ρωτήσουν τα εγγόνια σου τι έκανες για να ανατρέψεις την αδικία ή το σύστημα, τι θα τους πεις;», πιστοποιώντας τον λανθασμένο χειρισμό κι το συλλογικό θυμικό που επαφίεται στο λαϊκό κίνημα που συνήθως ουρλιάζει για δικαιώματα, πετώντας στο τραπέζι την Δημοκρατία, που την θυμόμαστε όταν βολεύει κατά το δοκούν, με επιχειρήματα κι τσιτάτα παλαιοκομμουνιστικού οίστρου, εμμένοντας στο παρελθοντολογικό μύθο των κινημάτων κι των συλλογικοτήτων.

Αυτή η πρακτική, δηλοί ότι η κατατρεγμένη ελληνικούρα καλά κρατεί, προδίδοντας τα ιστορικά σφάλματα κι τα πολλαπλά ψεύδη που όλα τα στρατόπεδα έκαναν πράξη κατά πώς τους βόλευε, θυμίζοντας έντονα τα διακρατικά ψεύδη κι την κινδυνολογία που στο Ελλαδιστάν ενδημεί, φέρνοντας στο νου ψέματα που έχουν λεχθεί στο παρελθόν για να παραπλανήσουν τον εσωτερικό εχθρό δεδομένου ότι οι Έλληνες είναι προσκολλημένοι στο εμφυλιακό πυρετό, κάνοντας σκόνη την βεβαιότητα του επιτελείου του George Bush του νεότερου για την σχέση του Σαντάμ Χουσεΐν με την Αλ Κάϊντα, την προβοκάτσια των Ισραηλινών στην Κίμπια κι την επακολουθούμενη σφαγή εξήντα εννιά Παλαιστινίων, την εμμονή στην λάγνα υστεροφημία.

Τα πράγματα είναι κάπως διαφορετικά ασχέτως αν τα κόμματα της σοσιαλφασιστικής ακροαριστεράς, έχουν παραμείνει με αρρωστημένη έξη στις προηγούμενες δεκαετίες κι σε αισθητική που επιτάσσει ενδυματολογικό κώδικα μαρξιστικής τυπολογίας, συνθηματολογία που εκμεταλλεύεται την ανέχεια κι τις αυτοκτονίες με χυδαίο τρόπο, παροξυσμό αναρχοφασιστικού οράματος με δημοκρατικές πινελιές για να μην ξεχνάμε το πολίτευμα που λοιδορούμε, συμπεριφερόμενοι σαν πνευματική ελίτ που εθελοτυφλεί στον ηλίθιο πόλεμο του Ναπολέοντα Γ’ στην Πρωσία, αποκαλύπτοντας με απούσα φειδώ ότι η αχαλίνωτη ψευδολογία μπορεί να υπονομεύσει το κράτος δικαίου κατά Mearsheimer, παραθέτοντας ένα φρικτό παζάρι δήθεν πνευματικών αγαθών κατ’ εμέ.

Αυτό που θέλω να πω είναι ότι αυτό που θα εξιστορήσουμε (αν το θέλουμε κι αν μπορέσουμε) στα εγγόνια μας κι στα ανίψια μας, στις πεθερές κι στο επάρατο σκυλολόι που ακολουθεί κατά πόδας, δεν έχει καμία απολύτως σχέση με την αγωνιστικότητα κι την θέαση που έχει ο καθένας για τον κόσμο· ο περιώνυμος αγωνιστής δίνει την μάχη από το πόστο της δουλειάς του, με σοβαρότητα, χιούμορ κι ανιδιοτέλεια, χωρίς να δαιμονοποιείται η φιλοδοξία κι η επιπρόσθετη αμοιβή του, μην ξεχνάμε ότι το κέρδος είναι υγιές κι έμφυτο χαρακτηριστικό του ανθρώπου, ασχέτως εάν η μπαρουτοκαπνισμένη γαλαρία της ποζάτης άρνησης πρωτοστατεί σε οτιδήποτε προοδευτικό, θυμίζοντας την μικρόνοια του δυτικοευρωπαϊκού πολιτισμού απέναντι στην προσωνυμία του «βάρβαρου» από τους αλαζόνες Αθηναίους.

Ειλικρινά καγχάζω στις προτροπές για επανάσταση, στα αντιαμερικανικά συνθήματα, στις κατάρες εναντίον πολιτικών στα δίκτυα κοινωνικής δικτύωσης, στον αυτισμό των αντιεξουσιαστών που παραδίδονται στους εμπρησμούς για λίγα λεπτά μεγαλομανούς οράματος ενώ αντιλαμβάνομαι ότι η γεωγραφία ενός τόπου επηρεάζει την ρητορική, την εκτεταμένη υποστήριξη του όχλου στον αντιμνημονιακό στόμφο, ενώ η Ιστορία υπενθυμίζει την ναζιστική τακτική του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου κι τον παράφρονα Χίτλερ που λειτουργούσε ακριβώς με τον ίδιο τρόπο, χειραγωγώντας τον γερμανικό λαό ο οποίος υποστήριζε φανατικά κι με ευρεία συναίνεση τα έργα κι τις ημέρες του μονοκράτορα αρχηγού μέχρι το τέλος της ζωής του κι στην καταστροφή.

Ας μην μας κάνει εντύπωση το προηγούμενο παράδειγμα· όλες οι δήθεν παρακρατικές φωνές, οι κρατικοδίαιτοι συνδικαλιστές, τα φερέφωνα του αντικαπιταλιστικού ζόφου που πληρώνονται με παχυλό μισθό αλλά εξαπολύουν φονταμενταλιστικές κορόνες για τα μονοπώλια (αλήθεια η Τυποεκδοτική του ΚΚΕ σε ποιο καθεστώς υπάγεται;) δηλούν ότι η αναρχία, ο σταλινισμός κι ο έωλος αχταρμάς του ΣΥΡΙΖΑ είναι το τελευταίο καταφύγιο όλων των αναξιοπαθούντων γκρουπούσκουλων που αναγκάζονται να καταφύγουν σε αντιδημοκρατικά ενδιαιτήματα για να αποφύγουν το υγρό πυρ μιας Ευρώπης που αλλάζει κι που δεν ανέχεται άλλα ψέματα κι παραποιημένα στοιχεία, παράγοντας εθνικιστικούς μύθους αγωνιστικότητας, μετατρέποντας την ομολογία του Οσάμα Μπιν Λάντεν από ένθεο δίκιο του θανάτου χιλιάδων Αμερικανών πολιτών την 11/9, σε μαγικό παραμύθι για χαρούμενα νήπια.

Προτείνω υπομονή κι καρτερικότητα.

Likes(0)Dislikes(0)

2 Σχόλια to “Περί υπερηφάνειας και ντροπής”

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *