Διαβάζοντας τον Σταύρο Λυγερό

by theelfatbay on 26 Ιουνίου 2012

Είναι πολλά τα βιβλία, η αρθρογραφία κι οι παραπομπές σχετικά με την περιώνυμη κρίση που διέρχεται η Ελλάδα δυόμισι χρόνια τώρα, με πάσης φύσεως ακτιβιστές, αναλυτές με περγαμηνές κι εμπόλεμη αντικαπιταλιστική αχλή αντινεοφιλελευθερισμού στην λεκτική ατζέντα τους, δίνοντας ο καθένας την δική του ερμηνεία για τα πεπραγμένα, άλλοτε με γνήσια αντικειμενική ματιά κι άλλοτε με παρωπίδες ιδεολογικού οίστρου, παραβλέποντας εξολοκλήρου την συλλογική ευθύνη κι εθελοτυφλία που διέπει τον κοσμάκη, ο οποίος έχει κι αυτός τα δίκια του ωστόσο, στην αδέκαστη μέγγενη των μεταρρυθμίσεων του επάρατου Μνημονίου.

Το βιβλίο του Σταύρου Λυγερού «Από την Κλεπτοκρατία στη Χρεοκοπία», κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη κι διατείνομαι ότι είναι μια πραγματεία όπου με ορθολογιστικά επιχειρήματα ο συγγραφέας αναλύει με ψυχραιμία κι μαθηματική σκέψη, την νοσηρότητα της δημόσιας διοίκησης, με πλείστα παραδείγματα κακής κυβερνητικής διαχείρισης, έωλης συνδικαλιστικής σκοπιμότητας, μη πεπαιδευμένης ορθολογικής κρίσης, άτιμης κομματικής ιδιοτέλειας κι κρίσης του μοντέλου της πολυπολιτισμικότητας στα εθνικά κράτη, με λούμπεν στοιχεία που περνούν κρίση ταυτότητας κι αυτοπροσδιορισμού στον κοινωνικό πυρήνα.

Δυστυχώς ο εν λόγω δημοσιογράφος διακατέχεται από την θεωρία της Καναδέζας Naomi Klein η οποία πριν από πέντε χρόνια βάπτισε το Δόγμα του Σοκ, μία θεωρία δικής της εμπνεύσεως όπου επιχειρεί να πείσει τον αναγνώστη ότι ο αιμοσταγής καπιταλισμός επιτυγχάνεται με εξαπάτηση ή εκβιασμό των ψηφοφόρων, όπου ιοβόλα ανθρώπινα κτήνη μέσω καταστροφών με όπλα την βαρβαρότητα κι τον εκβιασμό, εγκαθιδρύουν τους νόμους της ελεύθερης αγοράς με κοστουμαρισμένους εκπροσώπους της Σχολής του Σικάγου με πνευματικό κήνσορα τον Μίλτον Φρίντμαν, συγχέοντας σκοπίμως τον κορπορατισμό με τον φιλελευθερισμό.

Παρόλα αυτά, ο Σταύρος Λυγερός δεν χαϊδεύει καθόλου τον κοινωνικό ιστό, την ξιπασμένη τάση κι πράξη των λιγότερο εύπορων στρωμάτων για πλούτο κι επίδειξη, παραθέτοντας πολλά παραδείγματα κι κρίνοντας πολύ αυστηρά τις πολιτικές των Ανδρέα Παπανδρέου κι Κώστα Καραμανλή πριν αλλά κι κατά την διάρκεια της κρίσης, με αντικειμενικότητα κι καθόλου μικροκομματικό πάθος, μεταθέτοντας βέβαια την ευθύνη στα ανώτερα κλιμάκια των κρατικοδίαιτων υπαλλήλων, των μεγαλοεργολάβων κι βέβαια των πολιτικών ενώ πολλές φορές κάνει λόγο για την «τηλεοπτική δημοκρατία», τονίζοντας την χειραγώγηση της μάζας από τα ΜΜΕ.

Συμφωνώ απολύτως μαζί του για τις αγκυλώσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης, την άκαμπτη στάση της Μέρκελ η οποία πράττει κι σκέπτεται συμφεροντολογικά, την αναφορά του στα παράγωγα που δεν εξυπηρετούν τις ανάγκες της πραγματικής οικονομίας, την καταφυγή στον δανεισμό ως εύκολη λύση (αν κι δεν είναι μεμπτό κατά την γνώμη μου μια χώρα να δανείζεται υπό προϋποθέσεις πάντα), την πραγματικότητα της ανισομερούς ανάπτυξης, την έκδοση ευρωομολόγου για την αναγκαία τιθάσευση των Αγορών, την ανικανότητα εθνικής δημοσιονομικής εξυγίανσης από ένα κράτος που αυτιστικά διακατέχεται από ατολμία με επακόλουθη την κοινωνική οργή.

Διαφωνώ μαζί του για την μη άρση της μονιμότητας διότι όπως τονίζει ο ίδιος η μονιμότητα δηλοί την συνέχιση, την σταθερότητα κι το εν γένει νοικοκύρεμα του Κράτους (αν θυμάμαι καλά), μην εμμένοντας περισσότερο στο γεγονός ότι η ιδιορρυθμία του ελληνικού Κράτους έγκειται στην πολυνομία του, στην στυγνή γραφειοκρατία, στις καθημερινές εγκυκλίους όπου μία καινούργια αναιρεί την προηγούμενη, μετατρέποντας τον υπάλληλο σε όργανο που σταχυολογεί παραγράφους κι χωρία για να συμπεράνει με τον ορθότερο τρόπο μεταξύ σφύρας κι άκμονος, ξεχνώντας ότι η ατιμωρησία κι  η νωθρότητα παίζουν καταλυτικό ρόλο στην αδιαφορία της εξυγίανσης του υπαλλήλου· πόσο μάλλον του αξιωματούχου.

Ο συγγραφέας, ο οποίος χειρίζεται πολύ καλά την γλώσσα, αναφέρεται στους σκληρούς όρους του Μνημονίου κι στην εκποίηση της δημόσιας περιουσίας, στις άδικες οριζόντιες περικοπές στα συνήθη υποζύγια, στην ανικανότητα πάταξης της φοροδιαφυγής, στην λανθασμένη τακτική της μείωσης του κόστους εργασίας, στις σπασμωδικές κινήσεις του ευρωπαϊκού ιερατείου που ουκ ολίγες φορές διολίσθησε σε αντιδημοκρατικές, σπασμωδικές κινήσεις για να πιέσει κι να εκβιάσει τους κυβερνώντες, μην ξεχνώντας να αναφερθεί στην αρτηριοσκλήρωση της ημεδαπής στις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις κι θεσμικά εγχειρήματα της νέας τάξης πραγμάτων.

Σε γενικές γραμμές συμφωνώ με το πνεύμα του συγγραφικού οίστρου του Σταύρου Λυγερού αν κι πρέπει να επισημάνω ότι οι μισθοί στις ΔΕΚΟ, στις νευραλγικές θέσεις υπουργείων καθώς κι στα ΝΠΔΔ είναι αδικαιολόγητα πολύ υψηλές, ότι το Μνημόνιο αναφέρει μέτρα για μικρότερο κι λειτουργικότερο κράτος, ότι είναι εντυπωσιακές οι αναφορές της Naomi Klein για το αίμα που στάζει από τα χέρια νεοφιλελεύθερων γκρουπούσκουλων, οι οποίοι δεν νοιάζονται για το κοινωνικό κόστος του υπερπληθωρισμού κι τις όποιες συνέπειες της κατάργησης της διατίμησης των προϊόντων αλλά προτείνω πριν μιλήσουμε για μέτρα «σοκ» να διαβάζουμε κι τον αντίλογο από την ξένη βιβλιογραφία. Ο νεοφιλελευθερισμός δεν πράττεται στην Ελλάδα αλλά αντίθετα λαμβάνει χώρα δυστυχώς, ο ωμός κρατικός παρεμβατισμός κι η απουσία συναίνεσης στον περιορισμό των κρατικών δαπανών. Ο ασκός του Αιόλου μόλις άνοιξε.

Likes(1)Dislikes(0)

4 Σχόλια to “Διαβάζοντας τον Σταύρο Λυγερό”

  • Κύρα says:

    Αν στο ελληνικό δημόσιο ισχύσει η εσωτερική αλλά και η εξωτερική αξιολόγηση έργου και υπαλλήλων όπως ισχύει στις μεγάλες ιδιωτικές επιχειρήσεις π.χ. τράπεζες, ίσως εξυγιανθεί. Μέχρι τότε όμως λειτουργεί με το φιλότιμο κάποιων υπαλλήλων.Το ταμπού της μονιμότητας δε βλέπω να το ξεπερνάμε ως έθνος σύντομα.

    Likes(0)Dislikes(0)
  • Coύλα says:

    Κάτσε να τελειώσω με εξεταστική και θα τον πιάσω! Ενδιαφέρουσα δουλεια.

    Likes(0)Dislikes(0)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *