Φληναφήματα και πομφόλυγες

by theelfatbay on 20 Ιουνίου 2012

Υπάρχει στην πολιτική σκηνή του Ελλαδιστάν κάτι το οποίο προδίδει την συλλογική νοοτροπία σε όλα τα επίπεδα, καταλύοντας οποιαδήποτε προσπάθεια προόδου, ανεκτικότητας κι κοινής πορείας, προτρέποντας τους εταίρους να μας λοξοκοιτούν με περιέργεια κι κυνισμό, προσπαθώντας με διακριτικό τρόπο να αντιληφθούν τους επικοινωνιακούς κώδικες της μπερδεμένης συλλογικής μνήμης, την κραυγαλέα κομματική ρανίδα των λαϊκών αγώνων, τις ένθεες επιφυλλίδες παρανοϊκού κι επιβεβλημένου δικαίου που είμαστε σίγουροι ότι κατέχουμε, την προσπάθεια υπεκφυγής από υποχρεώσεις κι ομολογίες, βαφτίζοντας με αξιοζήλευτη ευκολία την ανικανότητα της δημοκρατικής σκέψης σε ελάττωμα εξωγενούς παρασίτου, που ήρθε για να βασανίσει τον βαλκάνιο ξενιστή με την χωριάτικη κομμουνιστική παιδεία κι την εύθικτη ρουστίκ παγανιστική φινέτσα που δεν γουστάρει πειθαρχία.

Υπάρχει τεράστιο πρόβλημα, φρονώ· οι πολιτικοί ταγοί της υποτέλειας κλαυθμυρίζουν απέναντι στο πελατειακό κράτος, στην ψευδοσοσιαλιστική κι ξεπερασμένη δεξιά καραμέλα των πατριωτικών οραμάτων που εξακολουθούν να γλείφουν σε κάθε λέξη κι πρόταση, αγκιστρωμένοι στο παλαιοκομματικό θέσφατο του θυμόσοφου πόπολου, εθελοτυφλώντας να εξηγήσουν τι ακριβώς διακυβεύεται, ρίχνοντας τα βάρη ένθεν κακείθεν, βάζοντας όρους κι ταμπέλες «εθνικού» προτάγματος σε οτιδήποτε πράττουν, αδυνατώντας οι ίδιοι να συγκρουστούν ουσιαστικά με το τέρας που οι ίδιοι δημιούργησαν δεκαετίες τώρα, διευκολύνοντας το διανοητικό μπάχαλο του κοσμάκη που επαφίεται στα μπαρουτοκαπνισμένα τσιτάτα προσκεκολλημένων ακτιβιστών αναρχοφασιστικών στρατοπέδων, με πρωκτολαγνική έξη σε φισεκλίκια κι λάγνα ματιά στον Θανάση Κλάρα άνευ αιδούς, με φονταμενταλιστική θέρμη κωλομπαρά.

Κοινώς την πατήσαμε σε όλα τα επίπεδα· κοινοβουλευτικά είμαστε για κλάματα αφού οι πολιτικοί που λοιδορήσαμε κι αποκαλέσαμε δωσίλογους κι κλέφτες, είναι οι ίδιοι που θα κυβερνήσουν ξανά με παρωχημένο μεγαλοϊδεατισμό κι απαράδεκτη νοσογραφία, κοινωνικά ο κάθε παρίας με τον Μαρξ υπό μάλης καθυβρίζει άπαντες ξεσηκώνοντας τον ανήλικο κοσμάκη να πάρει τα όπλα, διπλωματικά αποδεικνύεται ότι βρισκόμαστε σε νηπιακό στάδιο διευθετήσεων κι στάθμισης παραμέτρων, συνυπολογίζοντας στοιχεία κι δεδομένα κατά το δοκούν, προδίδοντας την απαράδεκτη θέαση των πραγμάτων η οποία παραμένει οξύμωρη, με μικροκομματικές αγκυλώσεις, κοινωνικά σταλινικά συγκείμενα, αλιτήρια αντιπολιτευτική ρητορική πανταχόθεν που εξακολουθεί να μην αντιλαμβάνεται ότι οι περιώνυμες μεταρρυθμίσεις στο κράτος πρέπει να γίνουν αλλά πόσο χρόνο να δώσει η Τρόϊκα όταν αντιλαμβάνεται ότι παίζουμε το πέος μας στα μούτρα της Ρόζας Λούξενμπουργκ;

Οι συνθήκες δυστυχώς δεν έχουν ωριμάσει καθόλου, τα κανάλια εξακολουθούν να τρομοκρατούν με σκοπό την τηλεθέαση και τον πειθαναγκασμό, ενώ πολλά μπλογκς διατρανώνουν αυτοκτονίες με λαϊκίστικη διάθλαση κι μίζερες συνωμοσιολογικές ριπές, μεταμορφώνοντας τον αυτιστικό τους κόσμο σε παραδεισένια ατόλη για μια παγκόσμια σφαίρα καλύτερη κι δικαιότερη, ξεχνώντας ότι η αλληλεγγύη κι η μισαλλοδοξία είναι έννοιες που μπερδεύονται γλυκά, με αποτέλεσμα να καθυβρίζουν με επαγγελματικό οίστρο κι συνήθεια οποιαδήποτε προσπάθεια συγκερασμού διαφορών, που έχουν στόχο μια τελευταία προσπάθεια αγκομαχητών για συνέχιση μιας (ο θεός να την κάνει) σοβαρής ελληνικής παρουσίας στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι, χωρίς φανφαρόνους κι οσφυοκάμπτες εκπροσώπους αλλά με κοινό στόχο την όσο γίνεται ελαστική διαπραγμάτευση των όρων που δεν γίνονται πράξη, δεδομένου της φοβίας των βουλευτών να περάσουν από τα καυδιανά δίκρανα των βαλκανοτεράστιων έχω-διαβάσει-το-Κεφάλαιο, κριτών.

Το Ελλαδιστάν πάσχει από υστερικό ακτιβισμό, εξισώνοντας την νοσηρή μανία για το μεταναστευτικό, την αρρωστημένη αγάπη για τα σκυλιά, το μίσος για τους μπάτσους, το επικείμενο χάος για την κατάλυση των στοιχειωδών κανόνων ενός κράτους δικαίου, την προσκόλληση στα λενινιστικά-τροτσκιστικά φασιστικά εδέσματα, την μονοδιάστατη θέαση του κόσμου κι του εαυτού με αμέτρητα επαναστατικά σαχλά τσιτάτα, με τον ουσιαστικό μετασχηματισμό της ιδιωτικής σφαίρας του καθενός στην ουσιαστική πάταξη της απάθειας κι του ναρκισσισμού, στην μετάδοση της γνώσης, στην δημιουργία νέων ιστορικών θεσμών, στην επέκταση της ορθολογικότητας κι της θεμελίωσης επιχειρημάτων με σκοπό την κοινωνική γαλήνη, την αποκομμένη από προσωπικά πάθη κριτική της υπάρχουσας τάξης πραγμάτων, την αποφυγή της παγίδας του Καλού που μπορεί να επιτευχθεί μόνο με την θυσία κάποιων άλλων καλών κατά Καστοριάδη διότι το «κάνω το καλό» μπορεί να είναι «κάνω το κακό σε άλλους νομίζοντας ότι κάνω το καλό».

Κοινώς, ψυχραιμία κι λογική. Γίνεται;

Likes(1)Dislikes(0)

2 Σχόλια to “Φληναφήματα και πομφόλυγες”

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *