Διαίρει και βασίλευε (συνέχεια)

by theelfatbay on 8 Ιουνίου 2012

Η εμμονή των οπαδών της τηλεόρασης, της νοσηρής σημειολογίας των γεγονότων κι των θεατών που αρέσκονται να βλέπουν το δάχτυλο κι όχι το δάσος, νίκησε για πολλοστή φορά αφού αντί να ρίξουμε το βάρος της ενδελέχειας πέρα από το προφανές, αναλισκόμαστε γεμάτοι δέος κι ακαθόριστη επικοινωνιακή δράση σε χαστούκια κι βιαιότητες, ανακαλύπτοντας το αυγό του φιδιού που ξεπήδησε από το υγρό περιβάλλον στην οχληρή πραγματικότητα του Ελλαδιστάν, όπου τα πάντα καθορίζονται από τα απαράμιλλα τρικ της σοφής τηλοψίας που ρυθμίζει με εγωπαθή ιδιαιτερότητα συναισθήματα, προβληματισμούς κι συμπεράσματα, πείθοντας με αυτοκρατορική ιδιοτέλεια για την υπαρξιστική φαινομενολογία του δέκτη.

Το περιστατικό της γροθιάς κι της ρίψης νερού στις ενζενί Κανέλλη κι Δούρου από τον νεοναζί Κασιδιάρη δεν πρέπει να μας κάνει εντύπωση· οι μέθοδοι κι οι τραμπούκικοι τρόποι της Χρυσής Αυγής δεν είναι άγνωστοι, ασχέτως αν τα ίδια τα κανάλια, οι δημοσιογράφοι αλλά κι τα πολιτικά κόμματα ποιούσαν την νήσσαν, δίνοντας μαθήματα οξύμωρου μεγαλείου αφού μέλη του ΚΚΕ κι του ΣΥΡΙΖΑ κάθονταν στο ίδιο τραπέζι συζητήσεων, δίνοντας το μήνυμα της πολιτισμένης συμπεριφοράς μεταξύ ίσων, ξεχνώντας ότι το Κοινοβούλιο δέχεται ανθρώπους που σέβονται τους θεσμούς κι τα αξιώματα της Δημοκρατίας, ενώ κι οι τρεις πρωταγωνιστές δεν έχουν ιδέα δεδομένου ότι ο κομμουνισμός, ο ναζισμός κι το ιδεολογικό μπάχαλο της αριστερίζουσας σάχλας δεν σέβονται τους νόμους.

Προσωπικά αντιλαμβάνομαι ότι το επικοινωνιακό παιχνίδι καλά κρατεί, διότι όλοι θα κερδίσουν από αυτό το πανηγύρι, ο καθένας για δικούς του λόγους, μη ξεχνώντας ότι τα στερεότυπα εν Ελλάδι είναι αυτά που κερδίζουν τις εντυπώσεις: η μαχητική Λιάνα που βάλλει εναντίον χρυσαυγίτη, ξεχνώντας την δική της παλαιοκομμουνιστική κι αυθάδικη συμπεριφορά στα πάνελ, καπνίζοντας αρειμανίως με τσαμπουκά, μην τηρώντας τους στοιχειώδεις κανόνες συμπεριφοράς, η ξανθιά Ρένα με τον απαραίτητο ρόλο της απάθειας, χαμογελώντας δήθεν πολιτισμένα, τεχνηέντως ψύχραιμη λόγω παρελθόντος Τατσόπουλου, κερδίζει ως νέα πολιτικός κι γυναίκα-πρωταγωνίστρια κι ο Ηλίας, με φονταμενταλιστική ζέση που χτυπάει γυναίκες, άφαντος για να αποφύγει την διαδικασία του αυτοφώρου, βγήκε νικητής από το κοινό των ψυχοπαθών γκρουπούσκουλων, χαρίζοντας αμέτρητες μαλακίες σε μυώδεις μπάτσους των δυτικών προαστίων.

Ουδείς αθώος από το τηλεοπτικό τσίρκο· όλος ο εσμός των προσώπων, ο πανικός κι οι πηχυαίοι τίτλοι σε τηλεπαράθυρα προδίδουν το προφανές, όσο κι αν δεν θέλουμε να το παραδεχτούμε: τα πάντα γίνονται προς άγραν ψήφων, διανθισμένα με την εκ των ων ουκ άνευ συνταγή της πολιτιστικής πτώσης, της ατιμωρησίας, της απαξίας, της ρητορικής του χάους, κάτι που οι αναρχοφασίστες γνωρίζουν πολύ καλά να εμφυσούν στο αποσβολωμένο κοινό των κοινωνικών δικτύων, της υπενθύμισης φρικτών καθεστώτων που απορρίπτουν την ροπή προς το μέλλον μέσω φανατικής κωδικοποίησης της ίδιας της αυτονομίας της απεραντολόγου Ιστορίας, υπενθυμίζοντας για πολλοστή φορά ότι το ελληνικό άθυρμα κοιτάζει το δάχτυλο αλλά χάνει το δάσος που τόσο αγαπά να ανακαλύπτει.

Αντιλαμβάνομαι ότι οι πάντες, ο καθένας για τους δικούς του λόγους, αισθάνονται πικραμένοι, ταλαιπωρημένοι, απαρηγόρητοι. Όλοι ή σχεδόν όλοι για να είμαι ακριβής, έχουν δίκιο από την δική τους σκοπιά αλλά οφείλω να είμαι ειλικρινής· θεωρώ την πολιτική σκηνή ήδη σε πτώση αλλά δεν ξεχνώ κι την ευθύνη του καθενός σε αυτήν την παρακμή. Όλοι αυτοί που κυβερνούν είναι εκεί γιατί οι ίδιοι τους ψηφίζαμε, γνωρίζοντας πολύ καλά την διαφθορά κι την εθελοτυφλία μας, υποχωρώντας από την πλευρά μας σε μια σειρά από ατοπήματα που θα μπορούσαμε να μην πράξουμε αλλά η ανθρώπινη φύση είναι επιρρεπής στην συγχώρεση, στα στιγμιαία λάθη, στην γραφειοκρατικοποίηση των συνδικάτων, στους χλιαρούς κοινωνικούς αγώνες.

Καταλήγω στο εξής: το πρόβλημα δεν είναι ο Κασιδιάρης που τραμπουκίζει, η Δούρου που λαϊκίζει, η Κανέλλη που διευθύνει την σοσιαλφασιστική ορχήστρα της υστερίας· το σκουλήκι δείχνει μόνο το κεφάλι του σε αυτό το θέατρο του παραλόγου, ενώ οι περισσότεροι τσιμπάνε σε αυτό που η επικοινωνιακή ιδιοτέλεια των καναλιών αρέσκεται να πράττει, δείχνοντας με περίσσια χάρη αίμα, τρόμο, σύγχυση, τηλεθέαση, χειραγώγηση. Σας θυμίζω την έκσταση των μπαρουτοκαπνισμένων Ελλήνων με τις θηριωδίες στην πλατεία Ταχρίρ, τις κρεμάλες στο Σύνταγμα, τις μούτζες στη Βουλή, τις αυτοδικίες, την μανιώδη μελαγχολία για το Γουδί, την επιτακτική ανάγκη για κάθαρση με μολότοφ, όπλα, μαχαίρια κι οργιώδη αναθεματίσματα.

Το περιστατικό ήταν απαράδεκτο. Απαράδεκτοι όλοι οι παρευρισκόμενοι. Ο Κασιδιάρης δεν έχει θέση σε δημόσιο αγαθό όπως η επικοινωνία αλλά σε ξερονήσι με τους ομοίους του. Ο Άρειος Πάγος ακόμα να κηρύξει παράνομη την Χρυσή Αυγή. Καζάνι που βράζει κι εμείς ασχολούμαστε με χαριτωμένα τρίο. Με την χώρα ποιος ασχολείται, ωστόσο;

Likes(0)Dislikes(0)

4 Σχόλια to “Διαίρει και βασίλευε (συνέχεια)”

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *