Τίποτα

by theelfatbay on 31 Μαΐου 2012

Βρισκόμαστε ενώπιον του παρδαλού φαντασιακού μιας χώρας που αποδεικνύει καθημερινά την έλλειψη καθορισμού του Δημοκρατικού Ιδεώδους, παραγκωνισμένη από τους λεκέδες των κοινωνικών αγώνων, ανίκανη να κοιτάξει μπροστά, θεωρώντας ότι η ανημπόρια είναι ίδιον της φυλής που επιτάσσει χρόνια ενδοσκόπηση του ψυχισμού με παραδείγματα αρχαιοελληνικού κάλλους κι κύδους, ευφωνίας στους ιδρωμένους τηλεβόες των συνδικαλιστικών διαταγών, τραγουδιών που υμνούν τα λιόδεντρα κι τα κοτσύφια, προσφυγικών ιστοριών με φτώχεια κι φιλότιμο που δανείζονται την λαγαρή φωνή ευπατρίδη σε οίστρο.

Οι εκπρόσωποι των κομμάτων που κλαυθμυρίζουν στα τηλεοπτικά πάνελ, υποσχόμενοι ανάπτυξη με ιδρωμένο σβέρκο κι τρεμάμενη γλώσσα ξιφία, δεν διαφέρουν σε τίποτα από το μπούγιο της προηγούμενης παραγράφου αφού ξεχνάμε επίτηδες ότι οι υπηρέτες του κοσμάκη ονόματι βουλευτές, αντικατοπτρίζουν την συλλογική συνείδηση κι ψυχοπαθολογική έξη, ικανοποιώντας χαιρέκακους κι ιδιοτελείς ανθρώπους σαν κι εμένα, δεδομένου ότι δικαιολογείται εν μέρει η παντελής έλλειψη λογικής κι αλήθειας από το σύνολο του πολιτικού κόσμου αφού ουδείς ενδιαφέρεται για την πρόοδο αλλά για ψήφους οι μεν κι για χατίρια οι δε.

Η καθημερινή παρουσία στο γυαλί του αδηφάγου ζόφου, με δυνατά φώτα κι κομψευόμενες παρουσιάστριες που με τρεμάμενη φωνή προσπαθούν να καταλάβουν τι παίζεται, δηλοί το προφανές που όταν ειπώνεται, οι εύθικτοι Ελληναράδες προσπαθούν να το μαζέψουν από παντού διότι αντιλαμβάνονται αίφνης ότι η κάμερα γράφει κι οι γείτονες παρατηρούν με εμπύρετη ζέση τούτο: δεν δίνουν δεκάρα για ευρωπαϊκή προοπτική, επιστημονική ευαισθητοποίηση, κινητικότητα ιδεών, πολιτική φιλοσοφία, συνεχή ανανέωση των θεσμών, εν τέλει πολιτειακές αλλαγές που κατοχυρώνουν την ισχυρή ιστορικότητα, «αυτοθέσμιση» κατά Καστοριάδη.

Γιατί; Μα ο όχλος στο Ελλαδιστάν δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ για μια συλλογική ουσιαστική πρόταση που θα επέφερε κυρώσιμες αποφάσεις με δημοκρατική παιδεία διότι συμβαίνει το εξής συγκλονιστικό: οι πάντες βάλλουν κατά του Κράτους το οποίο είναι αιμοσταγές, θηριώδες, ιδιοτελές κι σαρκοβόρο αλλά στην παραμικρή προσπάθεια ελάττωσής του (υπενθυμίζω τις περιώνυμες μεταρρυθμίσεις του μνημονίου που δεν τέθηκαν σ’ εφαρμογή ποτέ) όλοι εξανίστανται κι τάσσονται κατά των αλλαγών με το πρόσχημα των νεοφιλελεύθερων ταγών που λυμαίνονται τον μεσογειακό παράδεισο, οπότε τι πιο σίγουρο άλλοθι μαχητικότητας από ένα οργιώδες κράτος το οποίο από την μια το απομυζούμε κι από την άλλη το λοιδωρούμε;

Επειδή θέλω να είμαι ειλικρινής κι απόλυτα υπεύθυνος για αυτά που γράφω κι εκφράζω, θέλω να κλείσω με τον παρακάτω συλλογισμό: το ελληναριό, θυμίζοντας έντονα Ταλιμπάν σε ωορρηξία, κραυγάζει για το δίκιο του, όχι στα πλαίσια μιας δικαιότερης κοινωνίας αλλά γιατί η πελατειακή σχέση του με τους βουλευτές κι κατ’ επέκταση το Κράτος, είναι κομμάτι της καθημερινότητάς του, μετατρέποντάς τον σε θλιβερό άθυρμα με απούσα αυτοκριτική ορθολογικότητα, κανένα πρόταγμα αυτονομίας, καμία γονιμοποίηση παραδόσεων, καμία διάθεση ευρωπαϊκής δημιουργίας διότι εδώ που τα λέμε, πέρα από το πορτοφόλι κι την φονταμενταλιστική σιγουριά της αυθεντίας του καθενός, δεν έχει μείνει κι τίποτα να συζητηθεί κι να αναπτυχθεί σε έλλογα πλαίσια· κι αυτό ακριβώς είναι που μας μετατρέπει σε ακαταλαβίστικο βαλκανικό συνονθύλευμα για τους Ευρωπαίους· το απόλυτο τίποτά μας.

Likes(0)Dislikes(0)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *