Η μέγγενη

by theelfatbay on 29 Μάϊου 2012

Αφού γινόμαστε μάρτυρες της ζοφερής υποκουλτούρας στον πολιτικό στίβο, παρακολουθώντας με έκπληξη είναι η αλήθεια να ανακαλύψουμε πού τελειώνει η αλήθεια κι πού αρχίζει το γκροτέσκο, έχω την αμυδρή υποψία ότι η πλειοψηφία του κοσμάκη αρέσκεται στο γελοίο θέαμα των κομμάτων, τα οποία αγκομαχούν να σκάψουν βαθύτερα το ιστορικό παρελθόν του αντιπάλου, γελώντας χαιρέκακα για το απαράμιλλο θέαμα μίσους κι ανημπόριας το οποίο ο ίδιος ψήφιζε κι υποστήριζε, πιστοποιώντας για χιλιοστή φορά ότι ο χαβαλές κι η απουσία ουσιαστικής πολιτικοποίησης δίνει το παρόν τρεις δεκαετίες κι κάτι μήνες, αποδεικνύοντας περίτρανα ότι οι νεοΈλληνες δεν είναι κοινωνικά όντα αλλά δεσποτικοί ηγέτες στον αυτιστικό τους μικρόκοσμο.

Ο όχλος των περιώνυμων συνιστωσών της κατακερματισμένης ας-την-πούμε-Αριστεράς, διδάσκει ξιφασκία στο μεσογειακό θυμικό που αρέσκεται να ακούει κι να βλέπει πηχυαίους τίτλους εφημερίδων να καθυβρίζουν δωσίλογους αναπολώντας κρεμάλες, χαϊδεύοντας το σαρκοβόρο σαρκίο του Ελληναρά που έχει συνηθίσει να μην δίνει λόγο σε κανέναν, επαναπαυόμενος στις κουτοπόνηρες δάφνες του, ιοστεφής δημοσιοϋπαλληλίσκος που έχει σώας τας φρένας, υπερήφανος για τον γαλαντόμο μπαμπά με την επαρχιώτικη πιπίλα του βολέματος που γλείφει τον πολιτικό οσφυοκάμπτη του νομού που ψηφίζει για μια θέση στο Δημόσιο, θυμίζοντας την χρόνια νοοτροπία του κοσμάκη που νιώθει ικανοποιημένος να ανεμίζει πανεπιστημιακό δίπλωμα κι φωτογραφία γραφείου τμηματάρχη στις θλιβερές βεγγέρες.

Δυστυχώς ο πολιτικός ζόφος θυμίζει έντονα τα gay ζευγάρια που κουβαλούν την «σχέση» τους σε συναθροίσεις κι ευωχίες, ασχέτως αν κι οι δύο πρωτοστατούν σε παρτούζες κι κοινωφελείς σάουνες με άλλους, με μοναδικό σκοπό την πλαστική ευτυχία κι το αγχωμένο ωμό δεκαπεντάλεπτο της πρόσθεσης φαλλών στο μπλε τετράδιο με τα κινητά τηλέφωνα, θυμίζοντας ότι η θλιβερή ανακύκλωση εραστών κι πρωτοπόρων σφυροδρέπανων ενδημεί, σε ένα κράτος που από τα γεννοφάσκια του δανειζόταν αχόρταγα με πλήρη άγνοια δημοσιονομικής πολιτικής κι σιγουριά ατιμωρησίας, φτάνοντας στο σήμερα όπου όλοι ενδύονται την ευθιξία, ρούχο δανεικό που φωνάζει για δικαιώματα, αλληλεγγύη, κρατική βαρβαρότητα, ξεχνώντας ότι οι ίδιοι είναι οι πιο προνομιούχοι πολίτες που απαιτούν περισσότερα επιδόματα με λιγότερη δουλειά.

Αισθάνομαι ότι γίνομαι γραφικός κι ότι γράφω τα ίδια πράγματα με διαφορετικές εκφράσεις αλλά όπως λέει κι ο αγαπημένος blogger «ελληνάκι» μου είναι αδιανόητο το σκοτάδι. Αυτό που επιθυμώ είναι επαναδιαπραγμάτευση του μνημονίου, λιγότερο μίσος, νόμισμα €, ευρωπαϊκή προοπτική, αλλαγή μυαλών κι απουσία κατατρεγμού, συνταγματική αναθεώρηση κι αναψηλάφηση της ίδιας της Δημοκρατίας με καλύτερους όρους για την κατάργηση της απάθειας κι του κυνισμού, του ολοκληρωτισμού κι της θρησκευτικής βαρβαρότητας, της κομματικής κλειστότητας κι της ετερόνομης ηθικής, εν τέλει ένα λιγότερο κράτος, με πλουραλισμό κι τήρηση της δημοκρατικής σημασίας της ελευθερίας του λόγου. Όσο για τους αντιρρησίες τους αφιερώνω αυτό: «Το λάθος, αγαπητέ μου Βρούτε, δεν είναι στ’ αστέρια αλλά μέσα μας». William Shakespeare.

Likes(0)Dislikes(0)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *