Παπαγαλάκια

by theelfatbay on 22 Μαΐου 2012

Η περιοδεία Τσίπρα κι οι δηλώσεις του που κάνουν το γύρο των διεθνών πρακτορείων, ρίχνουν μπόλικη χρυσόσκονη στην πολιτική παλαίστρα η οποία δεν διαφέρει καθόλου από την δραστηριότητα των στάρλετς κι τις ποζάτες μούρες των ενζενί δεσποινίδων του Χόλιγουντ, δεδομένου ότι ο Αλέξης ζει το όνειρο του συνδικαλιστή μικροαστού ο οποίος έπειτα από πολλές λαϊκές ομιλίες, γυροβολιές σε καφενεία κι δυτικά προάστια, αντιλαμβάνεται ότι ήγγικεν η ώρα που το δεκαπεντάλεπτο της δημοσιότητας χτυπά το βιολογικό του ρολόϊ, αφού η διασημότητα κι η αχλή του πάλαι ποτέ σοσιαλισμού, δημιουργούν το φωτοστέφανο για το αιώνιο άλλοθι του ακτιβισμού, σε μελλοντικές γκομενικές φιγούρες κι απογόνους που θα φορούν Lacoste κι κολόνια Eternity.

Ο επικεφαλής του ψηφοδελτίου του ΣΥΡΙΖΑ, γεμάτος ρώμη κι περιτριγυρισμένος από τις αιμοδιψείς συνιστώσες του κόμματός του, προέβη σε δηλώσεις κριτικής κι υποδείξεων στον Φρανσουά Ολάντ, δείχνοντας με το δάχτυλο τον δρόμο που κατηφόρησε ο απερχόμενος πρόεδρος Σαρκοζί, θυμίζοντας τους ηγέτες των χωρών της Αφρικής που σπαράσσονται από εμφυλιακές συγκρούσεις, διαδεχόμενοι ο ένας τον άλλον με ταχύτητα δρυοκολάπτη, τους μνησίκακους Παρακοιμώμενους ευνούχους του Βυζαντίου, τα γεωπολιτικά διπλωματικά ματ της Μεσογείου, καταδεικνύοντας για πολλοστή φορά ότι το πηγάδι με τον θησαυρό μετατρέπει τον οποιοδήποτε ασήμαντο εντεταλμένο, σε πρωταγωνιστή της επικαιρότητας εν μία νυκτί, με το ανάλογο αντίτιμο.

Θα πρότεινα στον Αλέξη Τσίπρα να αφήσει κατά μέρους το παπαγαλίζειν κατά του αιμοδιψούς καπιταλισμού, των πολιτικών κοτζαμπάσηδων που λυμαίνονται την χώρα με τις μεθόδους σοκ της σχολής του Σικάγου που η σοβαροφανής Naomi Klein αρέσκεται να αναλύει, παρόλο που ακροδεξιές ομάδες την κατατάσσουν στην κορυφή των προτιμήσεών τους, τα συνωμοσιολογικά άρθρα που αγαπούν να βγάζουν από την ντουλάπα, σενάρια με ιστορίες περί κλειστών ομάδων με χιτώνες κι μαύρα κεριά που θέλουν να αφανίσουν την ανθρωπότητα κι να περιεργαστεί με σοβαρότητα κι υπευθυνότητα το γεγονός ότι η πολιτική εν γένει είναι η τέχνη του εφικτού, δίνοντας βάρος στην καλυτέρευση του Δημοκρατικού Ιδεώδους, κάτι που δεν σέβεται κι δεν υπηρετεί ο ίδιος, ωστόσο.

Τα κόμματα της λεγόμενης Αριστεράς στην Ελλάδα, μπολιασμένα με άπειρο μίσος κι μένος εναντίον της οποιασδήποτε προόδου, στηλιτεύουν την παραμικρή κίνηση λογικής κι κανόνων, με το επιχείρημα της μαρξιστικής πανάκειας, ξεχνώντας ότι το μαρξιστικό θέσφατο βοήθησε τους ανθρώπους να αγωνιστούν αλλά σε πολλές χώρες δεν αποτέλεσε αναγκαία συνθήκη των αγώνων, πληρώνοντας βαρύτατα το τίμημα με αποτέλεσμα να γινόμαστε μάρτυρες της στυγνής γραφειοκρατικοποίησης στα ίδια τα εργατικά κινήματα, αντικαθιστώντας τις καλλιτεχνικές, πολιτιστικές κι επιστημονικές επιτυχίες με το ορθόν των συνδικαλιστικών κινημάτων κι της αλάνθαστης λαϊκής ετυμηγορίας, εξοβελίζοντας την ίδια την Ιστορία στο πυρ το εξώτερον.

Δεν ξέρω πού θα καταλήξει όλο αυτό το πανηγύρι της λαγνείας με φόντο το βιομηχανικό προλεταριάτο, τις παρακμάζουσες κολεκτίβες, την κατήχηση του ΚΚΕ το οποίο αρέσκεται στον συγκεντρωτικό τρόπο εξουσίας λόγω συνεχούς επιφυλακής σε δήθεν ιδιοτελή κι μικροαστικά στοιχεία, πιστό στα κιτάπια των κομμουνιστικών Διεθνών του εικοστού αιώνα, θυμίζοντας την υπαρξιστική μέθη του Τρότσκι όταν έμαθε την παρομοίωση του μπολσεβίκικου κόμματος με το Τάγμα των Ιησουιτών· πολύ φοβάμαι ότι η φιλολογία της αμετροέπειας κι οι συμβουλές προς ξένους ηγέτες του θαμπωμένου Αλέξη, φέρνει στο νου αυτό που έγραψα πριν λίγες ημέρες: ότι ο Ομπάμα είναι πολύ πιο αριστερός από τον Τσίπρα με απόδειξη την νίκη του στο Camp David κι την δημοκρατική του ματιά για ανάπτυξη κι πρόοδο.

Επιμένω ότι το πρόβλημα στην Ελλάδα είναι πρωτίστως κοινωνικό κι μετά πολιτικό. Οι αγκυλώσεις της σοσιαλφασιστικής αριστεράς, το αναρχοφασιστοειδές καθεστώς της δήθεν επαναστατικής νοοτροπίας που έχει αποκτήσει στοιχεία θρησκόληπτης νοσηρότητας στα πανεπιστήμια, η σιγή ιχθύος από τους κυβερνώντες για το μεταναστευτικό αγκάθι που φοβόμαστε να αγγίξουμε για να μην θεωρηθούμε φασίστες κι ρατσιστές, η προχειρότητα κι η αντίληψη ότι «παντού είναι έτσι» είτε αυτό αφορά ναρκομανείς είτε παραβατικότητα κι ανομία, η εμμονή στη χουντολαγνεία λόγω της χωριάτικης νοοτροπίας ότι οι δικτάτορες φτιάχνουν δρόμους κι τηλεόραση ΥΕΝΕΔ, ο κατατρεγμός από τους ξένους που επιβουλεύονται την ευτυχία της αφθονίας, αποκαλύπτουν τούτο: τα αριστερά κι αναρχικά παπαγαλάκια της καταστροφής κι του τσαμπουκά είναι τα ίδια που έχουν ξεχάσει τους δολοφόνους των τριών υπαλλήλων της Μαρφίν. Δηλαδή κράτος εν κράτει με ψυχοπαθολογική έξη για καταστροφή κι μεροληπτική διαιώνιση μίσους. Για πάντα. Για όλα.

Likes(0)Dislikes(0)

2 Σχόλια to “Παπαγαλάκια”

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *