Οι άλλοι;

by theelfatbay on 19 Μαΐου 2012

Τα παπαγαλάκια των αριστερών ακτιβιστών της λαϊκίστικης παράταξης των συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ, αναλίσκονται στην λυσσαλέα έξη της Δεξιάς η οποία αμολά χαρταετούς συκοφαντίας κι δυσώδες χνότο μίσους, ούτως ώστε να αντιπαλέψει το παλαιοκομμουνιστικό όραμα των κομμάτων που αρέσκονται στην σταχυολόγηση τσιτάτων από Μαρξ κι Στάλιν για να προσδώσουν στην αλαζονεία της εξουσίας έναν αέρα επαναστατικής αχλής, μπολιασμένης κακομοιριάς χρόνων καταπίεσης από τον αιμοσταγή καπιταλισμό, ιδιοφυούς ανέλιξης λόγω προτεσταντικής ηθικής στα προγράμματα δημοσιονομικής πολιτικής κι κοινωνικού ελέγχου που εξοβελίζουν στο πυρ το εξώτερον την γερμανική αυθεντία που πετάει το μάννα της ελαστικότητας όποτε αυτή γουστάρει.

Το συμβολικό θέσφατο του κατατρεγμένου Ελληναρά, ο οποίος αφαιμάσσει επιδόματα κι συνδικαλιστική αμετροέπεια, κινούμενος ανάμεσα σε παραθυράκια κι μπαλκόνια του νόμου, μεμψίμοιρος για την αδικία του βραδύνου δημοσίου τομέα που τον εκμεταλλεύεται με τον στυγερότερο τρόπο για να του κλέψει έστω κι ένα λεπτό εργασιακής αυταπάρνησης, ανάβει όλα τα φώτα της ιστορικής θηριωδίας του Εμφυλίου, αναπολώντας με ζέση κι πάμπολλους ρωτακισμούς λόγω αγωνιστικής έξαρσης, την ιδιοτελή συμπεριφορά των Άγγλων, την κουτοπονηριά της σοβιετικής γραφειοκρατίας κι την μανατζερίστικη ικανότητα του ΚΚΕ να άγει και να φέρεται όπως το βόλευε, κάνοντας τα πάντα για να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα σε μια χώρα που μισεί να ζει κι να προσφέρει.

Δεν αμφιβάλλω για τον εσμό των προσώπων κι τον κλαυσίγελο στην θέαση των προσώπων της Χρυσής Αυγής, την απουσία λογικής συνοχής, την ανικανότητα δημιουργίας εικόνων κι σχημάτων της νόησης κι του νοητού, την παραδοξότητα κι την ψευδοκυριαρχία της ανάπηρης Δημοκρατίας, η οποία δεν εμπεριέχει συζητήσιμο στόχο, εξέλιξη κι νεωτερικότητα αλλά παραμερίζεται για να επιστρέψει η θρησκευτικοπολιτική ένωση του ορθόδοξου κινήματος με την έγκαυλη καρτερικότητα του γλυκού Ιησού, οι εικόνες της Αποκάλυψης στο δεισιδαίμον φαντασιακό του επαρχιώτη πατριώτη που κραδαίνει την γαλανόλευκη με νεοδημοκρατικές κορόνες υπέρ των μεγάλων πατρίδων ψελλίζοντας ονομασίες χωριών του Πόντου, ο υπαρκτός σοσιαλισμός μέσω φιλολογικών κειμένων που γλείφουν κολασμένα τους μελάτους βουβώνες του Ένγκελς κι της Ρόζας Λούξενμπουργκ.

Πού καταλήγω; Οι βαθυστόχαστες αναλύσεις περί επιτελείων, κομμάτων κι ελευθεριών αστικού χαρακτήρα, το μίσος για τις πρωτομπουρζουαρζίες του 10ου αιώνα, η σφαλερή κι θλιβερή εικόνα σχολιαστών που υμνούν τον λενινιστικό ολοκληρωτισμό κι τον αναρχοφασισμό, το λαϊκό κίνημα που έχει γίνει κλύσμα, μετατρέποντας  την πρόοδο κι την χαρά σε δευτερεύουσες προτεραιότητες με το πρόσχημα ότι έχουμε καπιταλισμό οπότε δεν επιτρέπεται από κανέναν η ευωχία κι ο χορός, αποκαλύπτει αυτό που όλοι αποφεύγουν να φέρουν στο φως: το κάκιστο πνευματικό υλικό των ίδιων των ψηφοφόρων διότι ξεχνάμε πολύ εύκολα ότι η κατάρρευση του κοινοβουλευτικού θεσμού αντικατοπτρίζει τη συλλογική νοοτροπία, είτε μας αρέσει είτε όχι. Είναι καλό να σχολιάζουμε δυσμενώς τα κομματικά καθοίκια από όπου κι αν προέρχονται αλλά μήπως είναι καιρός να ασχοληθούμε κι με τους άλλους; Δηλαδή εμάς;

Likes(0)Dislikes(0)

2 Σχόλια to “Οι άλλοι;”

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *