Ο Πέτρος και ο λύκος

by theelfatbay on 15 Μαΐου 2012

Επιμελώς κρύβουμε τον φασίστα μέσα μας κι ας μιλάμε με καλολογικά στοιχεία, αναφερόμενοι στον Μαρξ κι στην επιστήμη της κυβερνητικής, σε πανανθρώπινα προτάγματα συνθηκών κι δομών που αφορούν το ζήτημα της Δημοκρατίας, σε φιλοσοφικά ερωτήματα που διέπονται από το αναπόφευκτο του θανάτου κι την μη νοηματοδοτούσα ανάδυση των όντων μέσα στην έκσταση, σε δημιουργικές προσεγγίσεις κι επιθυμητές αναδιατυπώσεις, ξεχνώντας ότι το μίσος κι ο ανθρώπινος εγκέφαλος δεν ενδιαφέρονται για τις μνησίκακες ενορμήσεις που είναι ετοιμοπόλεμες κι πανέτοιμες για να καθαιρέσουν αισθητικές κι συνειδητές ηθικές δομές που καταλύονται αυτόματα εξαιτίας των συνειρμικών φονταμενταλιστικών κυκλωμάτων.

Το παρόν άρθρο ήδη έχει ξεκινήσει πικετοφορίες στην ενδοχώρα της αριστερίστικης ευθιξίας η οποία στο πρόσωπο του συγγραφέα Πέτρου Τατσόπουλου, αποκαλύπτει χωρίς αιδώ, την αδυναμία διαχείρισης των πολιτικών ρευμάτων, τον αυτιστικό κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ που κινητοποιεί θλιβερές μειοψηφίες που περιγράφουν γλαφυρά έναν κόσμο απάθειας, τον λαϊκίστικο κανιβαλισμό της αποπολιτικοποίησης, τον βιολογικό εκφυλισμό με μπόλικη δόση συνωμοσιολογικής ανοησίας, την απουσία εντιμότητας κι ηθικής πυξίδας, τον κυνισμό κι την ιδιώτευση του σύγχρονου ανθρώπου που ξερνά ανθρωπολογικές κορόνες κατά το δοκούν, πιστοποιώντας ότι οι αντιστασιακές διεκδικήσεις σκαλώνουν στην ψυχοπαθολογία του ναρκισσισμού κι της μεσσιανικής απολυτότητας.

Οι άνωθεν συμπεριφορές μου θυμίζουν τα γελοία επιχειρήματα περί ανέχειας κι ανεργίας που με την σειρά τους οδηγούν στην εγκληματικότητα, κάτι που ιστορικά δεν στέκει διόλου· το εχθρικό περιβάλλον της κοινωνικής παθογένειας αποκαλύπτει μαύρους, Πορτορικανούς, Πακιστανούς, ομάδες δηλαδή εθνοτικές κι ενωτικές που μισεί η μία την άλλη, διογκώνοντας τις κοινωνικές αδικίες κι παραβατικότητες, προκαλώντας θυμηδία στα επιχειρήματα της ανάγκης εγκαθίδρυσης κομμουνιστικής απολυταρχίας από αυτόκλητους ακτιβιστές που δανείζονται τσιτάτα από ιστορικά τέρατα που έπραξαν θηριωδίες όπως στην Οκτωβριανή Επανάσταση, χωρίς να δίνουν πειστικές απαντήσεις στην έλλειψη εγκληματικότητας στην Ζυρίχη, η οποία δεν  έχει σοσιαλιστικό καθεστώς, φέρνοντας στο προσκήνιο την ανάγκη άλλων μέτρων κι μεθοδεύσεων για την εξάλειψη των ανισορροπιών.

Επιστρέφοντας στον Πέτρο Τατσόπουλο κι την απαράδεκτη αντίδρασή του στον εκπρόσωπο της ΔΡΑΣΗΣ Στέλιο Σταυρίδη καθώς κι στο βίαιο λεξιλόγιο παλαιάς κοπής του τελευταίου, αναδύεται αυτό που αντιλαμβανόμαστε όλοι: η έκπτωση του πολιτισμού σε όλα τα επίπεδα από τα οποία αποτελείται, είναι παρούσα κι κρούει τον κώδωνα του κινδύνου αφού οι διαχωριστικές γραμμές της Δημοκρατίας έχουν καταληφθεί από απροκάλυπτη ισχύ εναγκαλισμού μιας κομματικής θρησκειολογικής κλειστότητας με μανδύα κοινωνικής αδελφοσύνης, με επιχειρήματα που προδίδουν την ανημπόρια κι τo σάστισμα μπροστά στην σύγχρονη ευρωπαϊκή επιταγή που ζητά μεταρρυθμίσεις κι σύγχρονο κράτος, ρητούς θεσμούς εξουσίας για να μην υποπέσουμε στον παραλογισμό της αναρχίας κατά Καστοριάδη.

Το πολιτικό τοπίο τελικά είναι απλούστερο απ’ ό,τι σκεπτόμαστε κι μηρυκάζουμε· κοσμάκης που λούζεται την απαξία του κοινωνικού κράτους το οποίο ονείδιζε κι αφαίμασσε ο ίδιος, υστερικές αντιδράσεις συγγραφέων που κατέχουν την μοναδική αλήθεια της δίκαιης κατανομής των βαρών, ασόβαρες αναλύσεις με μπόλικο εμφυλιακό κατατρεγμό, φαντάσματα ουτοπικών πολιτευμάτων με άκρατη δόση οραματικού παροξυσμού, εν τέλει μία χώρα που ανακυκλώνει το ίδιο σκάρτο υλικό σε ιδανική κοινωνική φαντασιακή σημασία, θυμίζοντας ζηλωτές που σταχυολογούν εκφάνσεις στοχαστικότητας κι ελευθερίας της σκέψης σε ιδρωμένους τηλεβόες, ξεχνώντας ότι Δημοκρατία δεν σημαίνει να λέω ό,τι θέλω, όποτε το θέλω, με όποιο τρόπο το θέλω, πράττοντας ό,τι σκέπτομαι.

Πέτρο Τατσόπουλε είσαι σοσιαλφασιστικό κατάλοιπο κι σε απορρίπτω. Κακό δικό σου κι όχι δικό μου.

Likes(0)Dislikes(0)

8 Σχόλια to “Ο Πέτρος και ο λύκος”

  • Heinz says:

    Εμένα μια φορά, για διπολικός μου φαίνεται, σοβαρά.

    Likes(0)Dislikes(0)
  • Heinz says:

    Και τώρα που το σκέφτομαι εμείς ("η επιστήμη της κυβερνητικής") τι σου φταίμε? (!!)

    Likes(0)Dislikes(0)
  • Άσε με γιατί έχω φρικάρει.
    Προχθές στην εφημερίδα κατέγραφα μαρτυρίες για να γράψω ένα άρθρο για τα "συντροφικά" μαχαιρώματα που έγιναν προεκλογικά στον ΣΥΡΙΖΑ για την έδρα που τελικά πήραν στην Αργολίδα.
    Το πως παίχτηκε το παιχνίδι ούτε που το φαντάζεσαι. Μιλάμε τα είδα όλα. Το τι σιχάθηκα δεν λέγεται. Εκεί να δεις κανιβαλισμός.
    Και έτσι αυτό με τον Τατσόπουλο δεν με εντυπωσίασε καθόλου.
    Δυστυχώς φοβάμαι ότι κοντεύω να φτάσω στο σημείο που τίποτα δεν θα με εκπλήσσει πλέον και αυτό είναι λυπηρό...
    Αν δεν έχω ήδη φτάσει, δηλαδή...

    Likes(0)Dislikes(0)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *