Παράνοια κι Ελλαδιστάν

by theelfatbay on 14 Μαΐου 2012

Παράνοια κι δέος· μόνο έτσι θα μπορούσα να περιγράψω την ελληνική πραγματικότητα που δίνει μαθήματα σουρεαλισμού κι πολιτικής αλιτήριας μέθεξης σε ένα τοπίο που κλείνεται ολοένα στον εαυτό του, μη θέλοντας να δει την αλήθεια που τον ονειδίζει κατάματα, υπενθυμίζοντάς του ότι αποτελεί τον καθρέφτη της κομματικής αναλγησίας κι γελοιότητας, διδάσκοντας με επιτυχία το πρόβλημα της παλιμπαιδίζουσας κοινωνικής ανθρώπινης σχέσης με δημογραφικούς όρους, προσπαθώντας την ύστατη στιγμή να καταστήσει σαφές ότι οι επιλογές στην κάλπη, στοιχίζουν ακριβά κι αμετάκλητα.

Οι γλωσσικοί κώδικες της ετερότητας κι ο περιορισμός των ελληνικών συνιστωσών στα ενδότερα σύνορα, η απουσία κοινής θέασης με το ευρωπαϊκό ιδεώδες, αποκαλύπτει με ενάργεια την γηπεδική αριστερή νοοτροπία, την θλιβερή ανακύκλωση των προσώπων, μη κρύβοντας εν τέλει την τιποτένια υστερική λαλιά του ντόπιου κατατρεγμού σε όλο της το μεγαλείο: παλαιοκομμουνιστές, σοσιαλφασίστες, αναρχοφασίστες, νεοναζί, φανατισμένοι Ελληναράδες με φονταμενταλιστικές ιαχές υπέρ του Ολυμπιακού, αποκαλύπτουν την σκοτεινή πλευρά των πραγμάτων κι την όχληση του περιβάλλοντος.

Γινόμαστε μάρτυρες της αυτιστικής μοναδικότητας του βαλκανικού ιδεώδους, το οποίο με μπόλικη ευθιξία κι σύνθετη κοινωνικοϊστορική συγκυρία, υπενθυμίζει με ακρίβεια χιλιοστού, την αξιακή διάσταση της ελληνικής ιστορικότητας: ορθόδοξη χρυσόσκονη, μπολιασμένη με οθωνική ιστορία αρχαιοελληνικού κάλλους, άπειρο εμφυλιακό επαναστατικό κύδος, προγονοπληξία κι μοιρολατρία σε ένα τεράστιο κράτος που με οθωμανικά κατάλοιπα χαϊδεύει κι μαλώνει ταυτόχρονα τον ιθαγενή παράφρονα ο οποίος θυμίζει την αμετροέπεια κι την απληστία των δουκών της Βουργουνδίας σε τομάρια λύκων.

Η Ελλάδα του 2012 δεν διαφέρει πολύ από τις πρωτόγονες κοινωνίες που φυλάσσαν με ευλάβεια τις ετεροτοπίες τους, στήνοντας βωμούς λατρείας κι ιερά ενδιαιτήματα προνομιούχων φυλάρχων, πιστοποιώντας περίτρανα την κουτσουρεμένη της αισθητική κι το συναισθηματικό της μπάχαλο που ερμηνεύει την Δημοκρατία όπως αυτή θέλει, αναλόγως των περιστάσεων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι τωρινές εκλογές: οι προγραμματικές εξαγγελίες του ΣΥΡΙΖΑ, κλείνουν το μάτι στον κοσμάκη, υποσχόμενες παχυλούς μισθούς κι διαιώνιση του τεράστιου κράτους που τόσο λατρεύει να λοιδωρεί ο πολίτης.

Αν με ρωτήσετε την γνώμη μου για όλο αυτό το πανηγύρι που μπερδεύει γλυκά την δημοσιονομική πειθαρχία κι την ανθρωπιστική αχλή που τοποθετεί την πολυπολιτισμικότητα υπεράνω του νόμου, σε κομματικό φονταμενταλισμό, έχω να πω τούτο: το βρίσκουμε σκόπιμο κι ουσιαστικό να κολλάμε σε ατάκες μισητών πολιτικών, να αναλωνόμαστε στην βαθύτερη νοηματική τρέλα του ποιητή, να εκτοξεύουμε μίσος κι υποταγή στον ευπατρίδη φιλέλληνα, ξεχνώντας το ουσιώδες· μπορεί ο δικομματισμός να ηττήθηκε αλλά ο κοσμάκης τηρεί αιδήμονα σιγήν για το κρίσιμο σημείο της αλλαγής: αυτό του εαυτού του.

Likes(0)Dislikes(0)

4 Σχόλια to “Παράνοια κι Ελλαδιστάν”

  • Κώστας says:

    Πολύ καλός. Άψογος.

    Είναι αυτό που σκέφτομαι, αλλά δεν έχω την γλωσσική παιδεία να το εκφράσω..
    Το παλεύω όμως με τους τρόπους που ξέρω.

    Likes(0)Dislikes(0)
  • Κώστας says:

    Εννοώ μιλάς σωστά Ελληνικά, αλλά τώρα που το ξαναβλέπω όντως δεν είναι μόνο ζήτημα γλωσσικής παιδείας, αλλά συνολικής παιδείας που πρέπει να έχεις..

    Ξέρεις, θαυμάζω ανθρώπους που μπορούν να εκφραστούν και φαίνεται να έχουν παιδεία.

    Likes(0)Dislikes(0)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *