Πού είναι το εργασιακό ιδεώδες;

by theelfatbay on 1 Μαΐου 2012

Κάθε Πρωτομαγιά θυμάμαι τα τσιτάτα του ΚΚΕ κι την μυστικιστική χαρά των απανταχού αριστερών κι ευεπίφορων οπορτουνιστών λαϊκιστών πολιτικών, οι οποίοι ενθυμούμενοι το 35ωρο των Γάλλων, τα καθεστώτα εργολαβικών συμβάσεων, τις ανασχέσεις των συνταγματικών δικαστηρίων, την υπό προφυλάκιση Λεττονών απασχολούντων σε κοινωφελή έργα, τους τηλεργαζόμενους με εθνική διακλαδική σύμβαση, το διαφορετικό καθεστώς όσον αφορά το φύλο, την επιθυμία των συνδικάτων να ασκούν έλεγχο σε εξωκοινοτικούς εργάτες, προβαίνουν σε τυποποιημένο τελετουργικό μύησης μέσω ένθερμου τηλεβόα, που ξερνά συνθήματα για τον αιμοσταγή καπιταλισμό, την ιοβόλο ειμαρμένη του εργασιακού Μεσαίωνα, τους  υπέρμαχους Αγγλοσάξονες των βασανιστηρίων των μαύρων δουλοπάροικων, τους αιμοσταγείς Μπόερς κι την συνθήκη ειρήνης της Αμιένης.

Φοβούμαι, ότι με τις προαναφερθείσες ιαχές κι τον ακτιβιστικό οίστρο του σοσιαλφασιστικού παλαιοκομμουνιστικού κόμματος της Ελλάδας, η έννοια της εργασίας κι τα κοινωνικά της οφέλη, παραμορφώνονται μέσα από το πρίσμα της λυσσαλέας ιαχής που επιτάσσει λιγότερη δουλειά λόγω εύθικτης συνδικαλιστικής πόζας, περισσότερα αγκομαχητά συναδελφικής αδικίας περί κουτσουρεμένων εργασιακών δικαιωμάτων, λανθασμένη νοοτροπία στην εργασιακή πίστη κι ανιδιοτέλεια, με τα γνωστά τραγικά αποτελέσματα όπου πρωτοδιόριστη υπάλληλος να σκέπτεται την σύνταξη κι τα πάσης φύσεως επιδόματα, την τρύπα στο ανοικτό παράθυρο του νόμου για να απομυζήσει μερικές εργατοώρες παραπάνω καθισιού γιατί «το δικαιούται», κοινώς λαμβάνει χώρα η κουτοπόνηρη κατάργηση της εργασιακής ετοιμότητας, η απαξία των εφημεριών, η σοβαρή παρέμβαση των οργάνων εκπροσώπησης στους χώρους εργασίας.

Δυστυχώς στην Ελλάδα, πολύ λίγοι εργαζόμενοι δεν έχουν λεκιαστεί από την επικρατούσα λογική των αστικών ιθαγενών φυλών που κατατρέχονται από την καθεστηκυία τάξη της επιγενετικής αδικίας των αποικιοκρατών, που εξακολουθούν να  θεωρούν το επάγγελμά τους λειτούργημα, που δεν μπερδεύουν την φροϋδική ενόρμηση της καταστροφής με το πένθος κι την απώλεια της εργασιακής ειρήνης, την κατάσταση της καθημερινής ταλαιπωρίας κι ανημπόριας που θυμίζουν τις ορθόδοξες ψυχαναλυτικές μεθόδους που προσπαθούν να μετριάσουν την άρνηση αποδοχής της δυνατότητας για δημιουργία κι πρόοδο αφού η αντιληπτική ολότητα της εν γένει συμπεριφοράς δηλοί τα όμορφα συναισθήματα, την πλούσια δραστηριότητα, την ικανότητα για ουσιαστική αυτοπραγμάτωση μέσω της εργασίας κι την δυνατότητα της υπαρξιστικής αυθεντικότητας.

Βέβαια δεν μιλώ εκ μέρους κανενός, πόσο μάλλον για αυτούς που κατέβασαν ρολά, απολύθηκαν από την δουλειά τους, δεν έχουν πού την κεφαλήν κλίνη, εκμεταλλεύονται από τον εργοδότη τους δουλεύοντας χωρίς ασφάλιση (πρέπει να καταγγέλλονται τέτοιες πρακτικές) αν κι πιστεύω ότι όποιος ψάχνει βρίσκει χωρίς να μυξοκλαίει στον ώμο του διπλανού, πράμα που στην Ελλάδα γίνεται κατά κόρον· παρόλα αυτά επανέρχομαι σε αυτούς που εργάζονται ακόμα, αμοίβονται με έναν ικανοποιητικό μισθό κι τελούν τα καθήκοντά τους με σοβαρότητα κι ανιδιοτέλεια, αρνούμενοι να υιοθετήσουν τους δικομματικούς πόλους εξουσίας που με δόλιο τρόπο, γνωρίζοντας την πρωτογένεια της ελληνικής γλώσσας, προβαίνουν σε σημειολογικές πνευματικές εμμονές, κακοποιώντας την υπομονή κι την πειθαρχία που χρειάζεται το θυμικό για να απελευθερωθεί από σκοτεινές δοξασίες κι κατατρεγμένη ψυχολογία όχλου με ψοφοδεείς απεργίες, δήθεν αντικαπιταλιστικές ιαχές, ξεπερασμένα συνθήματα προηγούμενων δεκαετιών.

Προσωπικά αν κι μου έχουν μειώσει κατά πολύ τον μηνιαίο μισθό, δεν παραπονούμαι, δεν μεμψιμοιρώ αλλά δουλεύω με χαμόγελο κι αυταπάρνηση. Ω ναι!

Likes(0)Dislikes(0)

12 Σχόλια to “Πού είναι το εργασιακό ιδεώδες;”

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *