Η πόρνη από πάνω

by theelfatbay on 28 Απριλίου 2012

Στο θέατρο Βασιλάκου στο Μεταξουργείο, η Κατερίνα Διδασκάλου ενσαρκώνει την Ερατώ, σύζυγο αστυνομικού, η οποία μετά από την συνηθισμένη θλιβερή συνήθεια της επίσκεψης στο νεκροταφείο κατά τα ειωθότα, επιστρέφει σπίτι κι αναπολεί στιγμές και γεγονότα απ’την κοινή ζωή μαζί του, σ’έναν μονόλογο που έγραψε ο Αντώνης Τσιπιανίτης, κείμενο λιτό κι απέριττο γεμάτο ευαισθησία, αλήθεια κι ευλογία για την αθωότητα της ανθρώπινης ψυχής που μπροστά στις ανατροπές της ζωής, συνεχίζει να κρατά μια ηθική πυξίδα για την αδηφάγα κι ανατρεπτική άλω που αποκαλούμε ζωή.

Η κ. Διδασκάλου αν και πολύ όμορφη, κάτι που την ακολουθεί συνέχεια σε οποιοδήποτε ρόλο κι αν παίζει, καταστρέφοντας αθέλητα την όποια ερμηνεία αφού ακκίζεται μέσω των ρόλων της λόγω φιλάρεσκης πόζας, στο συγκεκριμένο ρόλο απολλύει την όποια τεχνητή διαβάθμιση που απαιτεί ο ρόλος, αποκαλύπτοντας μια γκάμα που προσωπικά με εξέπληξε ευχάριστα αφού εντελώς φυσικά και με την απαραίτητη υφή, ξετυλίγει το κουβάρι της ηθοποιίας με υποκριτική ζεστασιά και τις ξαφνικές εξάρσεις της Ερατούς με μια αξιοζήλευτη φυσικότητα, πιστοποιώντας το έμφυτο ταλέντο της για επικοινωνία.

Η παράσταση θα παίζεται μέχρι κι αύριο και προτείνω να την παρακολουθήσετε αφού η απλότητα κι η αλήθεια που ειπώνεται χωρίς φιλολογικά ξόμπλια, παρεισφρέει στο ναρκωμένο θυμικό των θεατών, ξυπνώντας συναισθήματα και παραδοχές μέσω του γέλιου κι της σκωπτικής διάθεσης της ηρωίδας που έστω κι τώρα, χωρίς σύζυγο-αφεντικό, με παρέα την πόρνη στο πάνω διαμέρισμα, αναλύει κι αναλύεται, ενθυμούμενη την ειμαρμένη και την προσπάθεια που καταβάλλει ο καθένας μας για να πάρει στα χέρια του το πολύτιμο σαρκίο κι να το πετάξει στην χαρά, στην καλοσύνη και στον έρωτα που πεθαίνει νωρίς.

Οι φωτισμοί είναι υπέροχοι, ταξιδεύοντας τον εμβρόντητο μελετητή της Ερατούς στους στίχους του Καρυωτάκη, στην βιαιότητα της καθημερινότητας, στην μοναξιά και την καταφυγή στο πλέξιμο, στην απώλεια της μητρότητας, στη βία και στην χίμαιρα της ευτυχίας, προσδίδοντας μέσω της αχλής του τελετουργικού εθίμου της ενθύμησης των περασμένων, την αδήριτη ανάγκη του μονολόγου να σπάσει τα σύνορα των «μη» και των «πρέπει» και να πετάξει μακριά από το καταθλιπτικό ενδιαίτημα της ηρωίδας προς την ολοκλήρωση μέσω της αποενοχοποίησης των ονείρων, της σάτιρας και της αλήθειας.

Προλάβετε!

Likes(0)Dislikes(0)

2 Σχόλια to “Η πόρνη από πάνω”

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *