Ο απόηχος

by theelfatbay on 16 Απριλίου 2012

Κάθε Πάσχα το έργο επαναλαμβάνεται· ξετυλίγεται εμπρός μου όλο το σκοτεινό κουβάρι κι η ματαιοδοξία του Ελληναρά που θυμίζει έντονα την αταβιστική ιδιότητα του ραγιά, το μπερδεμένο άλγος της βαλκανικής του ταυτότητας, την δεισιδαιμονία του απέναντι στα άγια δισκοπότηρα, στο άγιο φως, στην παρέλαση του παπαδαριού που με καυλοπυρέσσουσα ευλάβεια τελεί τα άχραντα μυστήρια με χριστιανική ψυχαναγκαστική τελειομανία, την σκοτεινή ιδιοσυγκρασία που περιλαμβάνει βλάχικα τραγούδια, αρβανίτικη μνησικακία κι αρχαιοελληνική σιγουριά για τα επιγενετικά φυλετικά φτερουγίσματα.

Ο πολιτικός κόσμος δεν είναι χαζός αλλά αντιθέτως πανούργος. Γνωρίζει πολύ καλά πώς να χειρίζεται τις μάζες, ξερνώντας μέσω τηλεόρασης κι live συναθροίσεων ολόκληρη την μεσαιωνική πίτα του μεταμοντέρνου μυστικισμού, μπερδεύοντας με περίσσια ικανότητα την ιστορικά ανώτερη καταβολή με την ιησουίτικη πρακτική περί τυφλής πίστης στον ανώτατο άρχοντα που ρυθμίζει την μεταθανάτια ζωή κι φήμη, φλόγες, τρεμάμενα χέρια κι πρωκτολαγνική εμβρίθεια περί ανάστασης κι αδηφάγου μίζερης γενναιοδωρίας στον κριτή των πάντων, μπόγος με σκυλάδικα στη διαπασών που ξορκίζει την έμφυτη ηττοπάθεια κι ανημπόρια.

Δυστυχώς κάθε σώφρων άνθρωπος αντιλαμβάνεται την τραγική πραγματικότητα της μεσογειακής πορδής που επαίρεται για το βαθύ γαλάζιο, τα κάτασπρα νησιώτικα σπίτια, την ρουστίκ διακόσμηση, την νεοκλασσική αρχιτεκτονική, τον δανεικό Παρθενώνα, την έμπλεη στυγερών εγκλημάτων εμφυλιακή ιστορία, τα βυζαντινά ψηφιδωτά, ξεχνώντας να αναφέρει την ομοούσια αλήθεια του Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια, την κομματική μανία που την διέπει σε όλο το ζοφερό κλίμα της μεταπολίτευσης, την αδιαφορία απέναντι στο νόμο, την αλλοτρίωσή της στο καταναλωτικό ζόφο, την εύκολη ευθιξία της όταν της αγγίζουν το πορτοφόλι.

Ο απόηχος των γιορτών είναι καταπέλτης· θυμίζει την εμμονή της γερμανικής μοναρχίας για τα ακριβοθώρητα κοινωνικά θέσφατά της λίγο πριν τον Α’ παγκόσμιο πόλεμο, τον Φρίντμαν κι τον εμμονικό φονταμενταλισμό του όταν εγκαθιδρούσε πραξικοπήματα για να βάλει σε τάξη τα δημοσιονομικά «μπάχαλα» των δημοκρατικών κρατών, την φανατική Άννα Κομνηνή που παραληρούσε για τα κατορθώματα του πατέρα της Αλέξιου, τις παγανιστικές αλλόφρονες τελετές εξαιτίας της λοχείας της Ίσιδος, εν τέλει μετά την κατασπάραξη του αμνού αναδύεται ξεκάθαρα το προεκλογικό τοπίο: ένας κοσμάκης τυχάρπαστος, βολεμένος, φοβισμένος από την θρησκευτική μαλάκυνση του παντοκράτορα Ιησού, αντιλαμβανόμενος την μικρόνοιά του απέναντι στο ευρωπαϊκό και δημοκρατικό ιδεώδες, συνειδητοποιημένος ραγιάς στον οποιοδήποτε κατακτητή που θα διατηρήσει τα όποια εγωπαθή προνόμια.

Δεν λυπάμαι κανέναν.

Likes(0)Dislikes(0)

14 Σχόλια to “Ο απόηχος”

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *