Λίγο πριν

by theelfatbay on 14 Απριλίου 2012

Στα εσώτερα δώματα του νου, εκεί που η ανάμνηση αποθέτει γλυκές αγάπες από τα περασμένα, κατοικοεδρεύει ένα παράπονο γεμάτο ζάχαρη κι νιότη για να ξεγελά το ανώριμο θυμικό των ανθρώπων απ’ την πίκρα των ιδιοτελών συμπεριφορών. Το αίμα επειδή είναι μνησίκακο, επαναφέρει στη μνήμη εικόνες κι ανάσες από πρώην αγαπημένους, μαλλιά που μυρίζουν θαλασσινό αλάτι, χαμόγελα που κρύβουν λάγνες γλώσσες, μάτια που βυθίζονται στον ερωτικό σπασμό που αγγίζει δειλά την αθανασία, ποζιτρόνια που προδίδουν την ανορθόδοξη κι πρόχειρη μάθηση της χαίνουσας πληγής των ονείρων που εγκαταλείπονται λόγω προτεραιοτήτων κι κοινωνικών θεσμών, αδυναμία επικοινωνίας, παραίτηση, επανάληψη κινήσεων, ηττοπάθεια αισθημάτων.

Έπειτα από αρκετά χρόνια ζωής, όπου παρατηρώ τις λεπτομέρειες κι τις κινήσεις των ξένων σε βαγόνια, γειτονιές κι φιλικά σπίτια, ανακαλύπτω με χαρά ότι έχω σώας τας φρένας· κατανοώ τα βαριά σακιά που σηκώνει ο καθένας, την φονταμενταλιστική ανωριμότητα που ξεσπά όταν αγγίζεις σκοτεινές πλευρές του ψυχισμού, τα κρυμμένα ηλιοβασιλέματα που αποκαλύπτονται ερήμην λίγο πριν το λυκαυγές, το τρέμουλο της φωνής όταν εξομολογείται την αλήθεια που χαράζει αιώνιο τατού στον προφυλαγμένο κι καλά κρυμμένο ψυχικό πόνο, τα πεταμένα λόγια κι τους ανεκπλήρωτους έρωτες, την μυστικιστική ωριμότητα την ώρα που δύο φίλοι συνεννοούνται αντρίκια για τα πεπραγμένα κι τους ανεξίτηλους λεκέδες των παθών, την κατανόηση.

Προχωρώ λοιπόν ακάθεκτος στην ανατροπή των συντηρητικών αποστάσεων, στην χαρά της ύπαρξης, στην βεβαιότητα ότι δεν ανήκω πουθενά, στην δημιουργικότητα των λέξεων αν κι με εμπαίζουν θρασύδειλα, στις βόλτες κι στην άφατη νοσταλγία των παιδικών χρόνων, στην ανεμελιά, στην απεραντολόγο γνώση, στα γέλια των φίλων μου, στην μοναχικότητα, στην ελπίδα της μη εγκαθίδρυσης του μισάνθρωπου Κράτους κατά Χέγκελ, στην ωριμότητα των σταφυλιών το καλοκαίρι, στην ανάγνωση των γενναιόδωρων συναισθημάτων, στην ανεμελιά των ταξιδιών, στην αγάπη των καθημερινών τριβών, στην ευτυχία, στην δύναμη της ανεμελιάς, στην ελαφρότητα της ύπαρξης που αγγίζει το ουράνιο μπλε ξανά κι ξανά κι ξανά κι ξανά.

(η φωτογραφία απ’ το Κουνέλι)

Likes(0)Dislikes(0)

2 Σχόλια to “Λίγο πριν”

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *