Πάσχατα

by theelfatbay on 13 Απριλίου 2012

Οι Έλληνες δεν θέλουν να γίνουν Προτεστάντες κατά βάθος. Πέρα από την ελληνοχριστιανική ηθική που διαποτίζει το επαρχιώτικο θυμικό με απρόσιτα δόγματα κι αυστηρές νουθεσίες για τον ιοστεφή Παράδεισο, η πραγματεία του Βέμπερ περί της προτεσταντικής ηθικής κι του καπιταλιστικού πνεύματος βγάζει γλώσσα στην μαρξιστική προσέγγιση περί των δομών της οικονομίας, κλείνοντας το μάτι στους εμβριθείς μελετητές του βουκολικού ελληναράδικου γίγνεσθαι που μετοίκησε πριν από πολλά χρόνια στις αθηναϊκές επάλξεις, οι οποίοι ενεοί αντιλαμβάνονται τα αποτελέσματα της Βιομηχανικής Επανάστασης κι του φεουδαρχικού δόγματος που εγκαθιδρύθηκε στο ευρωπαϊκό τοπίο, προτρέποντας τους Έλληνες να υιοθετήσουν τον νέο τρόπο δουλειάς που απαιτεί εργατικότητα, πιστή εφαρμογή του άτεγκτου κώδικα χριστιανικής ηθικής, μετρημένα λόγια κι πάθος για την εργασία.

Φυσικά η γερμανική κόπωση στην πάροδο των αιώνων ανέβηκε σκαλοπάτια ευθιξίας, διαμαρτυρόμενη για τον επιβεβλημένο αυτοσκοπό της εργασίας, θυμίζοντας τον αυθάδη Λούθηρο που πικραμένος από τις παπικές ετερότητες, τα συγχωροχάρτια κι την κακοδοξία των Οικουμενικών Συνόδων, προέβη στην κατάλυση των εμπειρικών Εκκλησιών, στον επαναπροσδιορισμό της ποιμαντικής ευθύνης, βγάζοντας την γλώσσα στην Ανατολική Εκκλησία, ορίζοντας το δικανικό πνεύμα πρώτιστη ανάγκη, αναφερόμενος στον κλονισμό της σχολαστικής θεολογίας, βρίσκοντας φρέσκο χώμα αναγεννησιακής ατομικότητας με σκοπό την εθνική αυτονομία από τους μνησίκακους Πάπες, υφαίνοντας την καινούργια σωτηριολογία για το ταλαιπωρημένο ποίμνιο το οποίο οικειοποιείται την σωτηρία, καταλαβαίνοντας ότι η αμέθεκτη πραγματικότητα είναι αδήριτη ανάγκη για την μετέπειτα θέωση του πιστού.

Στην ουσία υπάρχουν δύο σχολές που αντιμάχονται μεταξύ τους για την επικράτηση της δεισιδαίμονος οντολογικής δυνατότητας για την θέωση· στην ουσία δηλαδή, λαμβάνει χώρα κι ένας υπόγειος πόλεμος ο οποίος παλεύει με εκατομμύρια λέξεις, ιστορικά δεδομένα κι μυστικιστική τρέλα θυμίζοντας την αντίδραση του Καρλομάγνου που προδίδεται απ’ τον Πάπα, την κατά το δοκούν ερμηνεία των Αριστοτελικών κειμένων από τους Φράγκους, την νοερά λατρεία των χριστιανών εν ονόματι του αγίου πνεύματος, την αποκρυφιστική προσέγγιση των Ευαγγελίων, τις απορίες του Αυγουστίνου που βαθμιαία κι με πολλή υπομονή εκχριστιάνισε τον Πλάτωνα, το αναλλοίωτο του θεού κι την απαράδεκτη εγκατάλειψη της οντολογικής προσέγγισής του εφόσον υπάρχει, την ρατσιστική ροπή του Θωμά Ακινάτη απέναντι στη γυναικεία φύση, το θεοκρατικό καθεστώς στο επαρχιώτικο πράσινο τοπίο.

Κι αυτό το Πάσχα εξελίσσεται για πολλοστή φορά η αλλοφροσύνη των Ελλήνων, που σκορπούν στο βουκολικό τοπίο της ημεδαπής αναθέματα, γεμάτοι φτηνό θυμό κι ένθεη πεποίθηση μοιρολατρίας στο ανεκπαίδευτο θυμικό τους, υπενθυμίζοντας την αμάθειά τους απέναντι στον Θουκυδίδη της αιτιολογίας και του σκοπού, στην Άννα Κομνηνή της καταγραφής και της μελέτης, στην παρατηρητικότητα του Ντα Βίντσι, στην ριζοσπαστική ρώμη  του Κοπέρνικου απέναντι στην καθεστηκυία τάξη της εποχής, ένας μπόγος μπερδεμένος κι ένθερμος υποστηρικτής του αρχαίου μεγαλείου, μπολιασμένος με βαλκανική ψευδολεβεντιά, κολλημένος σε λάβαρα κι εθνικιστικές ανθρωπογεωγραφίες, πιστός στην εκκλησιαστική διδαχή περί ταπεινοφροσύνης κι αυτιστικού εγωπαθούς σκοπού, εν τέλει ένας κοσμάκης με χαρακτηριστικά ανευθυνότητας κι ακατάσχετου κομπασμού περί αγαλμάτων κι Άριας μανίας.

Likes(0)Dislikes(0)

10 Σχόλια to “Πάσχατα”

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *