Τόσο απλά

by theelfatbay on 25 Μαρτίου 2012

Κατά καιρούς φιλοξενώ ανθρώπους στο site που μοιράζονται τις σκέψεις τους, τις αγωνίες τους, τις ευαισθησίες τους, τα όνειρά τους χωρίς διανοοουμενίστικη πόζα κι εγγενή απολυτότητα· στην στήλη «Συνομιλίες» όπου η αναγνωσιμότητα χτυπάει κόκκινο, κάνοντάς με χαρούμενο αφού βλέπω  κι καταλαβαίνω ότι το απλό είναι τελικά το ουσιώδες, οι καλεσμένοι ανοίγονται σαν ντροπαλό τριαντάφυλλο κι εξιστορούν γεγονότα, συμβάντα από το παρελθόν, σκέψεις για την Ελλάδα του σήμερα, προβληματισμούς κι προτάσεις για έναν ανθρωπινότερο βίο χωρίς μίσος, κομματικά λάβαρα, εχθρότητα.

Πρόσφατα πήρα συνέντευξη από την τρανς Πάολα Ρεβενιώτη κι με εντυπωσίασε με την αμεσότητά της, την ειλικρίνεια κι την οξυδέρκεια που την χαρακτηρίζει, μιλήσαμε για την Αθήνα της Χούντας, για την ιδιοτέλεια των gay ακτιβιστών, τον ρατσισμό που βιώνει καθημερινά, τις ενοχές κι το θεριεμένο φαντασιακό του Έλληνα, συζητήσαμε για θέματα που είχα πάντα την απορία να ρωτήσω, κατάφερε η συνέντευξη (μέσω προσωπικών μέιλ που εστάλησαν) να κάνουν συμπαθέστερες τις τρανς γυναίκες και λιγότερο τρανσφοβική την κοινότητα που έβλεπε τρανς κι άλλαζε πεζοδρόμιο κι έκφραση.

Αυτό που θέλω να πω είναι ότι ο ουσιαστικός διάλογος, η έλλειψη της δήθεν ανωτερότητας λόγω εύκολης ευθιξίας από άλλες τρανς, οι έτοιμες απαντήσεις που θυμίζουν Κνίτες που βουτάνε με ευκολία στα μαρξιστικά κείμενα για να ξεράσουν την απόλυτη γνώση στο υποτιθέμενο αποσβολωμένο κοινό, δεν βοηθούν στην ουσιαστική επικοινωνία· αντιθέτως τα χάσματα γίνονται μεγαλύτερα, η προκατάληψη παραμένει σταθερή, τα υποκοριστικά εξακολουθούν να ξεστομίζονται λόγω κωλοπαιδισμού κι βαθιών συμπλεγμάτων, η απουσία ενημέρωσης κι η στριμμένη κλειστότητα δεν οδηγούν πουθενά.

Πάντα μετά από μια συνέντευξη αισθάνομαι πλήρης για δύο λόγους: ο ένας έχει να κάνει με την ματαιοδοξία μου· φυσικά κι θέλω αναγνώστες, πολλούς αναγνώστες κι ευτυχώς τα google statistics με βραβεύουν πλουσιοπάροχα· ο δεύτερος λόγος έχει να κάνει με το ότι συνομιλώ με ανθρώπους που διάβαζα τα βιβλία τους, παρακολουθούσα σε θέατρο, μαγευόμουν με τα γραπτά τους, θαύμαζα την τόλμη τους κι την απουσία υποκρισίας, καταφέρνοντας πλέον μιλώντας μαζί τους, να ανακαλύπτω την πιο ενδότερη πλευρά στα ευαίσθητα δώματα του νου, με χαροποιεί ιδιαίτερα αυτό, με ξεκουράζει κι με ηρεμεί. Τόσο απλά.

Likes(0)Dislikes(0)

4 Σχόλια to “Τόσο απλά”

  • mahler76 says:

    αυτό με τους αναγνώστες δεν το περίμενα είναι η αλήθεια. Καλή σου μέρα :)

    Likes(0)Dislikes(0)
  • Βρίσκω πολύ ενδιαφέρουσες τις συνεντεύξεις που έχεις δημοσιεύσει κατά καιρούς (και τις έχω διαβάσει όλες) και να συνεχίσεις να τις φιλοξενείς γιατί είναι πιο αληθινές από αυτές που διαβάζουμε στα έντυπα.
    Τους ρωτάς για διαφορετικά πράγματα. Εσένα σου μιλάνε αλλιώς.
    Καλά, μην το παίρνεις κι επάνω σου. Μπορεί να είναι και ιδέα μου!!!
    Φιλί.

    Likes(0)Dislikes(0)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *