Μανίες

by theelfatbay on 23 Μαρτίου 2012

Έχουμε τον πιο αιμοσταγή εθνικό ύμνο της Ευρώπης· χαζεύω στρατιωτικούς, αστυνομικούς κι έμπλεους έγκαυλης ρωμιοσύνης υπήκοους που ανατριχιάζουν με την στιχουργική νόσο του Διονύσιου Σολωμού, με το μονότονο τσάμικο ρυθμό του Μάντζαρου, απορώ για την μυστικιστική δεισιδαιμονία των πιστών παρευρισκομένων στις εκκλησίες που περιμένουν με θέρμη να ανοίξουν το στόμα για να λάβουν την θεία μετάληψη, το πάντρεμα εθνικιστικής καπότας κι ρωμαλέου βυζαντινού αχταρμά στον βαλκανομπάσταρδο άμβωνα, υποτέλεια κι νεκρική σιγή στις ψαλμωδίες, στα έωλα λογύδρια των πολιτικών, στην επιβεβλημένη παλιγγενεσία που γίνεται κλύσμα εξ απαλών ονύχων με μπροσταρόκριο τον χλωμό Χριστό σε πλήρες παντοδύναμο σχήμα με τις απαραίτητες κορόνες υποταγής, σε ό,τι θεωρείται θείο κι άχραντο.

Όλη αυτή η παράκρουση των Ελληναράδων, που διαβάζουν εθνοπατριώτες ιστορικούς κι καταρτισμένους σύγχρονους συγγραφείς με την σημαία του αυθεντικού σχιζοαναλυόμενου προλεταριάτου που δεν δέχεται διορθώσεις κι παραπομπές λόγω κύρους, κινείται στα πλαίσια της ψυχοπαθολογίας κι των βρόμικων κύστεων βλαχολεβέντικης ανωτερότητας που αγκιστρώνονται στην φανατική κι μνησίκακη φαιά ουσία που θυμάται τέτοιες ημέρες την γαλανόλευκη η οποία κυματίζει στο μπαλκόνι του καλού νοικοκύρη, του σεμνού χριστιανού που πράττει τα δέοντα για να δοξαστεί το περασμένο μεγαλείο κι να τραφεί η μόνιμη πετριά των πρωκτολάγνων wannabe κοτζαμπάσηδων, που γλύφουν γιουσουφάκια στα υπόγεια κι στις αυλές των σπιτιών όταν λείπουν οι νοικοκυρές στα χωράφια ή στον καφέ με πουτανομπεμπέκες, υστερία με έξτρα μπόνους στις φοβερές γιορταστικές αμετροέπειες.

Μου έρχεται πολύ έντονα στο μυαλό η παντελής έλλειψη αναφοράς στην ευρεία κι μεγάλη υποστήριξη που απολάμβανε ο Χίτλερ στις ναζιστικές θηριωδίες, τις εξιστορήσεις του θείου μου που άντεξε δυο χειμώνες το κρύο στο Νταχάου κι μου προκαλεί έντονη θυμηδία η παράλειψη αναφοράς στους απελευθερωτές Τούρκους που μπήκαν στο αρβανίτικο έδαφος κι έσωσαν έναν λαό που υπέφερε από την πειρατεία, την αδιαφορία των κρατικών βυζαντινών αξιωματούχων που κατέφευγαν υπό την σκέπη του Πάπα, την αναλγησία των Βενετών, την προδοσία του ρωσικού στόλου, τον στρατιωτικό κώδικα της Γαλλίας με τις πολλές ιδιαιτερότητες, τα ανύπαρκτα κρυφά σχολειά που έρχονται σε πλήρη αντίθεση με τον σεβασμό της ανεξιθρησκίας που τηρείτο απαρέγκλιτα κι απρόσκοπτα στην οθωμανική αυτοκρατορία, εν τέλει μια θολοκουλτούρα σε ιστορικά γεγονότα κι αλήθειες που πονάνε όταν ειπώνονται.

Μην κρίνουμε άλλα κράτη για τα ανθελληνικά τους κιτάπια, υποβόσκει θεόρατη υποκουλτούρα κι μάγκικη αιματολογική συνέχεια σε ένα μπάσταρδο μείγμα που περιέχει παπάδες με φισεκλίκια, μανιάτικη ομοφοβία κι χωριατιά χειρίστου είδους, μυριάδες θέσφατα θεόπνευστου αγιορείτικου ξορκιού, μεγαλόπνευστες φιγούρες με μυθολογικές ικανότητες τύπου Μακρυγιάννη αν κι ξεχνάμε τον περίεργο ρόλο του στην «Ελληνική» επανάσταση, φωνακλάδικες αφισοκολλήσεις ανωτερότητας σε ιδρωμένες πλάτες κορασίδων που λούζονται τον τρύγο κοιτάζοντας με θωπευμένο λυρισμό τα ευρύστερνα αγόρια των κάμπων, θρασυδειλία, υστεροβουλία, ορθόδοξη μέχρι κεραίας ανάγνωση των ιστορικών γεγονότων, μπερδεμένη φωνή που προσπαθεί μάταια να βρει την ταυτότητά της, ένας κοσμάκης που έκρυβε άκομψα αυτό που φοβάται να παραδεχτεί: ένα συνονθύλευμα βαλκανικών ρατσών, φυλακισμένο στην επαρχιώτικη κουτοπονηριά κι ταυτότητα, στην ευκολία της συκοφαντίας, του ψεύδους κι της μικρόνου υπεροχής.

Μένουμε Ελλάδα· κι αυτό φαίνεται από το πείσμα κι το θράσος της ελληνικής πολιτείας που δημαγωγεί, γυρίζοντας σε οθωνικά επιχειρήματα για το μεγαλόπνοο μήνυμα των παρελάσεων, η απαίτηση των όρθιων φαλλών των επισήμων που κρύβονται κάτω από μανδύες κι στολές με παράταιρα παράσημα καθώς περνούν από μπροστά τα ΟΥΚ, καραδοκεί κι ζητά πλουσιοπάροχες κι ευειδείς εικόνες, η οθωμανική παιδεία κι το πρότυπο της στολής ως η υπέρτατη ιδέα της θεόπνευστης καταγωγής του ελληνικού μεγαλείου (του ποιου;) είναι παρόν όσο ποτέ άλλοτε σε μία χώρα που δανειζόταν ανέκαθεν για να ζει πλουσιοπάροχα κι όχι να προοδεύει ουσιαστικά, όπου βασιλοχουντικοί εξακολουθούν να λαμβάνουν φωτογραφίες της πάλαι ποτέ βασιλικής γερμανικής οικογένειας, όπου σοσιαλφασίστες αρνούνται για το θεαθήναι, όπου ο λαϊκισμός κι η κοινωνική εμφυλιακή ψυχοπαθολογία είναι παρούσα περισσότερο από ποτέ.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι την Κυριακή θα γελάσουμε. Πικρά.

Likes(0)Dislikes(0)

4 Σχόλια to “Μανίες”

  • Την δήλωση Καρατζαφέρη "Επιτέλους να σεβαστούμε τη θρησκεία. Να σεβαστούμε την Ορθοδοξία. Δεν μπορεί να έχουμε προεκλογική περίοδο τη Μεγάλη Εβδομάδα. Πρέπει ο κόσμος να μπορεί να ασκήσει τα θρησκευτικά του καθήκοντα ανεπηρέαστος", φαντάζομαι την διάβασες!
    Αυτός είναι χριστιανός παιδί μου, εντελώς χριστιανός, όσο δεν πάει χριστιανός, πάρε να 'χεις χριστιανός!!!

    Likes(0)Dislikes(0)
  • conlatabaquierabajo says:

    δε θα μπορουσα να συμφωνησω περισσοτερο.

    Likes(0)Dislikes(0)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *