Η επόμενη μέρα

by theelfatbay on 20 Μαρτίου 2012

Ακούω κι κυρίως διαβάζω σε ηλεκτρονικά έντυπα ότι η αλλαγή βρίσκεται προ των πυλών, πολιτικοί κι ορεξάτοι κομματάρχες όπως η Φώφη Γεννηματά κι ο Ευάγγελος Βενιζέλος διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους για την επιτυχία του οικονομικού εγχειρήματος, ζητούν συγγνώμη σε κάθε πρόταση που εκφράζουν στον αέρα των καναλιών σίγουροι για τον αντίκτυπο που έχουν τα λόγια τους στο αμαθές λαγνοεμφυλιακό αμαθές πλήθος το οποίο ψήφισε με εθνική σιγουριά κι υπερηφάνεια, πληρώνοντας δύο ευρώ την συμμετοχή τους στις εσωκομματικές εκλογές η οποία παίρνει μυθικές διαστάσεις αφού χειραγωγούνται επιτυχώς από τον πολιτικό εσμό που γνωρίζει πολύ καλά απ’ την ψυχολογία του όχλου, κοσμάκης γ΄διαλογής που φουσκώνει σαν διάνος απ’ την σιγουριά για μια ευρωπαϊκή Ελλάδα, με άπειρα προνόμια, λίγη δουλειά κι θέσεις φιλέτα για την πολυπόθητη πόζα στους νεοδημοκράτες κι κομμουνιστές γείτονες.

Δεν αμφιβάλλω ότι γίνονται κάποιες ενέργειες πάταξης του οικονομικού εγκλήματος, παραβάσεις που πράττονται επειδή δεν υπάρχει ο στοιχειώδης έλεγχος σε εφορίες, ασφαλιστικά ταμεία κι πολεοδομίες, ο πειθαρχικός έλεγχος είναι γελοίος κι παιδιαρώδης, υποβάθμιση στον προηγούμενο βαθμό κι επιστροφή στη δουλειά ενώ έχεις καταχραστεί χιλιάδες ευρώ κι έχεις χτίσει σπίτι με ακριβά τούβλα κι τεράστια πισίνα, δεν με ενοχλούν οι ακριβές κατασκευές κτιρίων αρκεί να τις έχεις κατασκευάσει δουλεύοντας τίμια, η ατιμωρησία κι η παντελής έλλειψη δημοσιονομικού ελέγχου μεταμορφώνει τον άνθρωπο σε εγωπαθές κτήνος που απομυζεί αίμα κι χρήμα, το μόνο που βλέπουμε έντρομοι μπροστά στις οθόνες είναι μια αμετροεπής φιλολογία περί μιας αδιόρατης προόδου, μιας νέας προσπάθειας που θα μας εντάξει ξανά στο όχημα της ευρωπαϊκής ρετσινιάς, έναν ΓΑΠ που ονειρεύεται να κόβει κορδέλες σε εγκαίνια Δημοκρατικής Ακαδημίας.

Η αλήθεια παραμένει η ίδια όπως κι πριν από τριάντα πέντε χρόνια· με άλλοθι τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, η μεγάλη πλειονότητα των ψηφοφόρων (κι αναφέρομαι σε όλα τα υπόλοιπα κόμματα με τα αντίστοιχα παράφωνα κομματόσκυλα) εξακολουθεί να ελπίζει για την τήρηση των προνομίων, τον θώκο σε δημοσιουπαλληλική θέση, τα έξτρα μπόνους από ταξίδια σε επαρχία για ομιλίες περί πολιτικού πολιτισμού κι εθνικοπατριωτικές κορόνες που αφορούν μια Ελλάδα στα πρότυπα του οθωμανικού κράτους, με εκκλησιαστική Χούντα κι αντισημιτική παιδεία για την απαραίτητη δαιμονοποίηση των τρίτων ούτως ώστε να εξαφανίζεται αυτόματα ο γκιαούρικος λεκές που όσο κι αν προσπαθεί ο βαλκανομπάσταρδος Ελληναράς να κρύψει δεν τα καταφέρνει, λόγια κι υποσχέσεις από ένα ΠΑΣΟΚ που έχει ακόμα την πολυτέλεια να χρίζει τυχερούς τα απομεινάρια της Ελλάδας του Σημίτη κι του Τσουκάτου, δουλοπρέπεια κι προσαρμογή στον κομματικό νόμο.

Το τεράστιο κράτος με τους χιλιάδες νόμους, τα άπειρα προεδρικά διατάγματα, τις πολλές φυλακές παραμένει, χωρίς καμία θέληση για αναπροσαρμογή κι αλλαγή, οι αντιπολιτευτικές απειλές από την σοσιαλφασιστική παρακρατική κι τραμπουκική κοινοβουλευτική πλευρά, παραμένουν χυδαίες κι λαϊκίστικες, ρίχνουν τεχνηέντως το φαρμάκι της αμφισβήτησης στα ρομποτικά φανατισμένα πλήθη που κρατούν σημαίες κι διαβάζουν Μαρξ κι Πλεύρη, αν κι φταίμε κι εμείς που όλα αυτά τα χρόνια ξέραμε τι γινόταν στον κρατικό κορβανά αλλά νοιαζόμασταν για τα δικαιώματα του «εργαζόμενου», την ιδιοτελή προαγωγή, τον γενικό αναθεματισμό χωρίς αντίκρισμα, την κουτοπονηριά που θέλει τον ψηφοφόρο εντολοδόχο απαιτήσεων για το γιο κι την γριά μάνα του που χρειάζεται αναπηρική σύνταξη για να τσεπώνεται ο ίδιος τα ανάρπαστα επιδόματα, βλαχολεβεντιά για τις χαμένες πατρίδες, βυζαντινή έπαρση κι φονταμενταλιστικό μίσος για το διαφορετικό.

Δεν έχω προσδοκίες κι οράματα, η Ψωροκώσταινα ήταν πάντα μια δεξαμενή κατατρεγμένων λογισμών, αρρωστημένης ανυπομονησίας, κοτέτσι με κατακρεουργημένες σάρκες, κοντή μνήμη, υποκρισία κι εθελότυφλους παρίες, μπουζουκερί με ματωμένα γαρίφαλα κι μηδενικό πολιτιστικό υπόβαθρο, ασυδοσία κι αντιδημοκρατικό μένος, αρχαιοκάπηλο κουτοπονηριά, πρόχειρη προδιαγραφή κι άναρχη ρυμοτομία, θλιβερή επαρχία κι καμμένα μυαλά που αντιτίθενται σε νέα προτάγματα, γιαουρτωμένους δημάρχους που ανακαλύπτουν ατασθαλίες από το ντόπιο παρακράτος, ένα εν τέλει καζάνι που όλα τα σφάζει και όλα τα μαχαιρώνει εν ονόματι της τσαπατσουλιάς, του ξεπερασμένου βερμπαλισμού στον κανιβαλικό όχλο που απλώνει τα χέρια για περισσότερα χωρίς να κοπιάσει, κομπορρήμων επαίτης, χρηματολάγνος κι αναίσθητος, έμπλεος ματαιοδοξίας κι αστικής γκλαμουριάς, χαρτί σκισμένο που επιπλέει στα βρόμικα νερά της ανήκεστης ψυχοπαθολογίας.

Likes(0)Dislikes(0)

2 Σχόλια to “Η επόμενη μέρα”

  • sheikyerbutti says:

    Δυστυχώς η Ελλάδα ήταν από γενέσεως ένα παράσιτο μόρφωμα και φυσικά έτσι παρέμεινε. Τα περιγράφει έξοχα ο Κονδύλης στο "Οι αιτίες της παρακμής σητ σύγχρονης Ελλάδας" που συνιστώ ανεπιφύλακτα.

    Likes(0)Dislikes(0)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *