Το βαθύτατο άλγος

by theelfatbay on 15 Μαρτίου 2012

Αυτή η πόλη μου αρέσει· από τα μικράτα μου βολτάριζα στις κεντρικές λεωφόρους, στις ρούγες, χάζευα τα νεοκλασσικά, μύριζα την μυρωδιά από τις πολυκατοικίες της Κυψέλης, καθόμουν στα σκαλιά του Συντάγματος κι παρατηρούσα τον κόσμο ο οποίος κουβαλά τα σακιά της προσμονής, της δυσπιστίας, της ελπίδας, στην Ερμού έμπαινα στα καταστήματα με τις κολόνιες κι έβαζα στον καρπό χιλιάδες αρώματα, λεβάντα, λουίζα, τριαντάφυλλο κι οι νότες βάσης που παραμένουν στο δέρμα κι σε ταξιδεύουν σε δρόμους με μπαχάρια κι όπιο.

Αυτή η πόλη έχει κι μια άσχημη πλευρά· σπίτια με αρχιτεκτονική προχειρότητα, βρομιά σε πεζοδρόμια κι τζάμια, συνθήματα σε τοίχους κι γκραφίτι που υπενθυμίζουν την θλίψη κι τα σπασμένα όνειρα, αγενείς μεσόκοπες γυναίκες κι χαοτική πολεοδομία, σκουπίδια σε κοινή θέα κι ανάγωγους οδηγούς που πετούν απ’ το αυτοκίνητο τσιγάρα κι σακούλες, βαλκανοαισθητική σε βιτρίνες κι χαμόγελα, βανδάλους κι χιλιάδες παράπονα που ξεφεύγουν από καμινάδες κι ξεχασμένες ανοιχτές πόρτες, ακροκέραμα κι Ακρόπολη που χρειάζονται προσοχή κι επαγρύπνηση.

Όλα αυτά τα χρόνια αγοράζω βινύλια, κασέτες για μαγνητοφώνηση, κοσμήματα για τις φευγάτες φίλες μου, έχω σπαταλήσει άπειρες ώρες στο να ακούω μουσική σε δισκάδικα, γκόθικ κι συμφωνικό ροκ, χέβι μέταλ κι κουβανέζικη τρέλα, έχουν περάσει απ’ τα μάτια μου χαμίνια, ναρκομανείς, άστεγοι, ζητιάνοι, ψώνια με τσάντες φιρμών, φευγάτοι με μαθητικά τετράδια κι μπάφους στα χείλη, γριές που ψυθιρίζουν ονόματα κι γεγονότα από άλλες εποχές, εικόνες με πολλές μπύρες, ρακόμελα, Ιθάκες που δεν τις είδε ποτέ το μάτι, μενεξέδες κι μυστικοί κήποι.

Θα ήθελα την Αθήνα να την δω ως μητροπολιτική πόλη, με λιγότερη αστυνομία, λιγότερη παραβατική συμπεριφορά, πολιτισμένο κοινό που να ενδιαφέρεται περισσότερο για τα κοινά, ουσιαστικότερα happenings κι ενδιαφέρον για όλες τις Τέχνες, περιβόλι με φανταχτερά σώματα, καθαριότητα κι ουσιαστικό ενδιαφέρον για αστική θέαση, φθηνά μαγαζιά με καλό φαγητό αν κι λόγω της κρίσης έχω την εντύπωση ότι πληθαίνουν (ευτυχώς) για να προσελκύσουν κόσμο, παραμυθένιοι τόποι όπου θα μπορείς να ξεφεύγεις από καυσαέριο κι θόρυβο.

Ίσως εγώ να μην τα προλάβω όλα αυτά αλλά τα όνειρα δεν πεθαίνουν ποτέ ακόμα κι μετά το βαθύτατο άλγος του θανάτου.

Likes(0)Dislikes(0)

14 Σχόλια to “Το βαθύτατο άλγος”

  • Coula says:

    Κι εγώ την αγαπώ την Αθήνα, αλλά ξερω καλά πότε θα πρέπει να φύγω και να την αποχαιρετισω!

    φιλια πολλά

    (Ημερα του elf σημερα)

    Likes(0)Dislikes(0)
  • Έλα, έλα δεν θέλω γκρίνιες!
    Τώρα που ο Χρυσοχοΐδης θα συνεργαστεί με τον Καμίνη για να συνεφέρουν το κέντρο, ποιος σας πιάνει στας Αθήνας!!!

    Likes(0)Dislikes(0)
  • Ephemeron says:

    Οι πολεις ειναι οπως οι εραστες.
    Μερικες φορες μας αρεσουν δυο και τρεις.
    Μερικες φορες αφηνουμε την μια για να παμε στην αλλη.
    Μερικες φορες ερωτευομαστε μια πολη και μενουμε μαζι της για παντα.
    Και φυσικα οπως με τους εραστες ετσι και με τις πολεις, η εκλογη μας παιζει πολυ μεγαλο ρολο στη ζωη μας.
    Και ο εραστης και η πολη μπορει να μας κανουν ευτυχισμενους ή μπορει να μας κανουν να βλαστημαμε την ωρα και τη στιγμη που βρεθηκαμε εκει που ειμαστε...

    Likes(0)Dislikes(0)
  • carlito says:

    Δεν φαντάζεσαι πόσο θέλω να το δω αυτό. Η καθημερινότητα μου είναι στο κέντρο της Αθήνας και οι εικόνες που αντικρύζω είναι πλέον ψυχοπλακωτικές!
    Ελπίζω σε μια Αθήνα με ποδήλατα, φθηνά ποτάδικα, πάρκα και ηχεία στους δρόμους με μουσικές από όλο τον κόσμο.

    Α, και μπαλόνια!

    Καλημέρα,

    Likes(0)Dislikes(0)
  • conlatabaquierabajo says:

    Εγω παλι θελω να αδειασει η Αθηνα, να μεινει 1 εκατομυριο, και οι υπολοιποι να γεμισουν την επαρχια. Ενα τερατουργημα, μια χαβουζα ειναι αδυνατον να ξυπναει, εκ των πραγματων, τα ομορφοτερα συναισθηματα και συμπεριφορες σε εναν ανθρωπο.

    Να υπαρχει δουλεια για ολους, αξιοπρεπης, με λιγες ωρες, να εχουμε χρονο να αναπτυξουμε και αλλα ταλεντα μας, να στησουμε μικρες υγιεις και αλληλεγγυες κοινοτητες-χωρια-πολεις (οχι τερατουργηματα). Βασισμενες στο σεβασμο, την αλληλοβοηθεια, την ισοτητα, την αλληλεγγυη και το αισθημα της κοινωνικης προσφορας και οχι της προσωπικης καβατζας.

    Τωρα απο happenings, εικαστικα, εστιατορεια με φτηνο φαγητο δε σκραμπαζω και πολυ. Αλλωστε ειμαι παιδι επαρχιωτικο.

    Απο την αλλη σκεφτομαι οτι για να γινουν ολα τα παραπανω, πρεπει να κατακτηθουν. Η λιγοτερη αστυνομευση δε θα ερθει ως κρατικη επιβραβευση για την καλη συμνπεριφορα μας. Ουτε τα ουσιαστικα happenings θα συμβουν επειδη το κρατος το ενδιαφερει να ποτισει με πολιτισμο τους υπηκοους του. Το αντιθετο μαλιστα.

    Και επειδη μισω τςι ισες αποστασεις, την δηθεν δημοκρατικοτητα και τα στρογγυλα τραπεζια οπου ανεργοι,μεγαλοεπιχειρηματιες, αφεντικα, φασιστες και παπαδες θα καθομαστε και θα συζηταμε για να βρουμε μια μεση λυση στα πολιτικα μας "καπριτσια"...Ξερω οτι δεν προκειται να δω τιποτα απο τα οσα παραπανω ποθω. Ωστοσο καθημερινα θα βαζω το λιθαρακι μου, ελπιζοντας σε μερικες γαμημενες δεκαετιες-αιωνες μερικοι/ες να ζουν με λιγοτερη μιζερια απ οτι ολοι εμεις.

    Και οποτε μπορω και μου δινεται η ευκαιρεια θα κοπαναω στο ξυλο φασιστες. Ετσι, για το βιτσιο μου.

    Likes(0)Dislikes(0)
    • theelfatbay
      theelfatbay says:

      Κι όμως ξυπνάει συναισθήματα άλλο αν δεν το καταλαβαίνεις εσύ με την επαρχιώτικη παιδεία (δεν το λέω αρνητικά).

      Το κράτος δεν ενδιαφέρεται αλλά ευτυχώς υπάρχουν θέατρα, happenings, ο κόσμος κινείται κι μαθαίνει.

      Το να κοπανάς τον φασίστα δεν τον αλλάζεις αντιθέτως τον κάνεις περισσότερο φανατισμένο.

      Σταμάτα να δίνεις ξύλο κι αγκάλιασε κανέναν άνθρωπο.

      Likes(0)Dislikes(0)
  • conlatabaquierabajo says:

    Αυτο με το επαρχιωτικο, αναφερομουν στα happenings και στα εστιατορεια, οχι στα συναισθηματα που ξυπνα/κοιμηζει η ΑΘηνα.

    Το οτι πολυς κοσμος κινειται και μαθαινει, και γενικοτερα ψαχνεται και λιγο διαφορετικα, ειναι ενα απο τα θετικοτερα, κατ'εμε, πραγματα που συμβαινουν τα τελευταια 2-3 χρονια. Πλεον ολο και περισσοτερο κοσμος, αναζητα τροπους του πως να μαθει και να δημιουργησει ο ιδιος, και λιγοτερο να γινει θεατης σε κατι που κανουνε αλλοι. Γι μενα αυτο κρυβει τρομερες προοπτικες.

    Λατρευω την κοινωνια (οχι το κρατος, εχει τεραστια διαφορα), τους ανθρωπους, τη φυση, τα ζωα, τα ταξιδια, τα συναυλιαδικα, τις ασκοπες βολτες, τα παγκακια και τοσα αλλα. Αγκαλιαζω καθημερινα φιλους, γνωστους, αγνωστους, τον καλό μου....αλλα....

    δε με καταλαβαινεις ρε elfako, μεσα σε ολες τις παραπανω ομορφιες ξαναλεω οτι οποτε μπορω και μου δινεται η ευκαιρεια θα κοπαναω στο ξυλο φασιστες.

    Γιατι μπορει αυριο μεθαυριο να γουσταρω να παρω τον γκομενο μου απο το Πακισταν ή τη Νιγηρια, και να παμε να αραξουμε στην πλατεια του Α. Παντελεημονα, να πιουμε μια μπυρα και να του δωσω ενα γλωσσοφιλο. Δε θα ηταν ομορφο? Χωραει και αυτο φανταζομαι στην Αθηαν που οραματιζεσαι.

    ετσι, για χαρην γουστου. http://www.youtube.com/watch?v=HWkqx1Pz4Vo&feature=related

    Likes(0)Dislikes(0)
    • theelfatbay
      theelfatbay says:

      Φυσικά και χωράει, εχθές συγκεκριμένα περπάτησα στην Κυψέλη πριν πάω θέατρο και μου άρεσε όλο αυτό το ανάκατο: Πακιστανοί, Αφρικανοί, γέλια στον δρόμο αλλά και εξαθλίωση, παραβατικότητα, φτώχεια. Ο καθένας κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί αλλά γεγονός είναι ότι χρειάζεται ακόμα ανηφορικός δρόμος. Ευτυχώς η καθημερινότητα μας εκπλήσσει!

      Likes(0)Dislikes(0)
  • conlatabaquierabajo says:

    Αντε, συμφωνησαμε και σε κατι.

    Νομιζω οτι θα μπορεσω να παω να δω τους Last Drive με ενα λιγοτερο βαρος. χχχ

    Likes(0)Dislikes(0)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *