Τι’χες Γιάννη, τι’χα πάντα

by theelfatbay on 14 Μαρτίου 2012

Το ΛΑΟΣ ή για να το θέσω καλύτερα, η φονταμενταλιστική φασιστική λαϊκή Δεξιά της Ελλάδας, η οποία αρέσκεται σε ανύπαρκτης αισθητικής αφίσες στους δρόμους, σε υστερικές κορόνες χουντολαγνικής αμετροέπειας, σε ξεπερασμένη επιχειρηματολογία περί αιματολογικής συνέχειας αρχαιοπρεπούς καύλας, σε τριτοκοσμικά γιαουρτλού κομφετί υπερορθόδοξα θέσφατα, σε επικίνδυνες σχέσεις με τον ακροδεξιό υπόκοσμο ο οποίος αρέσκεται να τα κάνει γυαλιά-καρφιά σε μικρομάγαζα μεταναστών, να κραδαίνει μαχαίρια κι να επιτίθεται βάναυσα σε σκουρόχρωμους εχθρούς, σε ανυπόστατα επιχειρήματα περί διαφάνειας ενώ το ίδιο σχετίζεται φανερά σε τραπέζια γεμάτα κρέατα και ρετσίνα παρέα με εκβιαστές και νονούς της νύχτας.

Η απύθμενου βάθους υποκουλτούρα, η οποία διαχέεται πλέον παντού, από την ανάπηρη σε ουσιαστικά και μετοχές ευγενική ομιλία των μπάτσων, από την απουσία πολιτισμού κι την δαψίλεια τούρκικων σίριαλ, από τον έγκαυλο εκβιασμό των ιδιωτικών καναλιών που πλέον κάνουν τα πάντα για την κοινωνική συγκατάβαση εν όψει χρεοκοπίας, πιάνει πάτο στο λαϊκίστικο κόμμα της Καλλιρρόης, φέρνοντας έντονα στο νου τα οθωμανικά πρότυπα που η μαυρόασπρη Ψωροκώσταινα εξακολουθεί με ζήλο να υπηρετεί στο θυμικό της αν κι δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το σχολιαζόμενο κόμμα δε βγήκε από μόνο του στις εκλογές αλλά κάποιοι το ψήφισαν, μεσοαστοί κι μικροαστοί λιγούρηδες πατριώτες κι υπέρμαχοι του δόγματος Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια.

Η παντελής έλλειψη ουσιαστικής κοινωνικότητας κάνει το ΛΑΟΣ γραφικό κι αποδεικνύει καθημερινά την βίαια μπασταρδεμένη φάρα των Ελληναράδων οι οποίοι αρέσκονται σε υποψηφιότητες τύπου Ψινάκη κι μεγαλοαστικού ζόφου ο οποίος όμως χαϊδεύει στοργικά τα μικροαστικά πρότυπα κι απωθημένα-κατάλοιπα της μεσόκοπης νοικοκυράς, η οποία οραματίζεται μια Ελλάδα στα αγιατολαχικά πρότυπα, με λογοκριμένο Καζαντζάκη κι υποχρεωτική κατήχηση σε σχολεία, εκπομπές μαγειρικής για τα καλύτερα βαμμένα κόκκινα αυγά κι παραβίαση της παρθενίας των κορασίδων στα είκοσι επτά έτη αφού πρώτα θα διδαχθεί πλέξιμο, οικοκυρικά κι απαγγελία όλης της ιεράς σύνοψης για παν ενδεχόμενο, βλέπε Νέα Χούντα.

Ο Γιάννης Παπαμιχαήλ κατά την ταπεινή μου γνώμη είναι ένα πονεμένο κι δυστυχισμένο πλάσμα. Τον είχα δει από κοντά πριν χρόνια, το 2006 αν δεν απατώμαι, στην Μαλακάσα, όταν ο Roger Waters είχε έρθει για μια συναυλία κι οι πάντες δακρύσαμε με τον πλούτο κι την ποιότητα της μουσικής των Pink Floyd. Τον παρατήρησα λοιπόν τον Παπαμιχαήλ για λίγα λεπτά: μανιακά φαγωμένα νύχια, ιδρυματικό πρόσωπο, μια φιγούρα καμπουριασμένη κι αφημένη στον κάθε τυχάρπαστο φίλο που τον προσέγγιζε από περιέργεια ή δέος. Η προσχώρησή του στο κόμμα του ΛΑΟΣ, βγήκε εχθές η ανακοίνωση αν θυμάμαι καλά, προκαλεί θυμηδία κι σκεπτικισμό αφού οι πάντες καταλαβαίνουμε το κίνητρο του Καρατζαφέρη αλλά κι του ίδιου του Παπαμιχαήλ.

Όποιος λοιπόν διαβάζει αυτές τις αράδες, καταλαβαίνει το τέλμα κι την απουσία ουσιαστικής πολιτικής πρωτοβουλίας για πρόοδο, η οποία όμως μην ξεχνάμε ότι αντικατοπτρίζει πρωτίστως τον κοσμάκη ο οποίος ψήφισε το προαναφερθέν κόμμα, κοσμάκης βολεμένος, φωνασκώντας για τα προνόμια που έχασε αλλά ευελπιστεί ότι θα τα ξαναβρεί με το ΛΑΟΣ στην εξουσία ή στην αντιπολίτευση, άνθρωποι φοβισμένοι κι δεισιδαίμονες, οι οποίοι θαμπώνονται από τον γόνο Αλίκης-Δημήτρη, θυμίζοντας τα χρόνια της επάρατης επταετίας όπου παρήλαυναν στις πασαρέλες κι στα στρατιωτικά σαλόνια μοντέλα που έδειχναν την μεγαλοαστική μανία κι τον επαρχιωτισμό που κατατρέχεται από εναγώνια προσπάθεια να κρυφτεί πίσω από καπέλα κι μίνι φούστες.

Λίγα πράγματα έχουν αλλάξει από τότε· αυτό που δεν άλλαξε κι ούτε θ’ αλλάξει είναι αυτή η μακάβρια αισθητική του μαλλιού της γριάς, η κραυγαλεότητα της ελληνικής έκφρασης, η απουσία κατάρτισης κι η αδιαφορία στην άσκηση του δημοσιονομικού ελέγχου, οι θλιβερές υποψηφιότητες όπως η παραπάνω που παλεύουν με νύχια κι με δόντια να κρατηθούν από την ασημαντότητα κι την φαυλότητά τους, το «ό,τι νά’ ναι» σε επίπεδο κοινωνικό κι πολιτικό. Αυτή η χώρα έτσι έμαθε κι έτσι πράττει, ας είμαστε ειλικρινείς, τι πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα από καταχραστές δημοσίου χρήματος οι οποίοι τιμωρούνται με δέκα ημέρες αργία ή περιμένουν να γίνει η δίκη με χιλιάδες ευρώ στον τραπεζικό τους λογαριασμό κυκλοφορώντας αμέριμνα στο δρόμο.

Κρατώ μικρό καλάθι απέναντι στους πάντες: αντιεξουσιαστές, αναρχοφασίστες, κατατρεγμένους, αλιτήριους μπαχαλάκηδες, κομματόσκυλα κι παπάδες που φωνάζουν για την συντέλεια ενώ απευθύνονται στο Συμβούλιο της Επικρατείας για την αντισυνταγματικότητα της αναμενόμενης μείωσης των μισθών τους τον προσεχή Ιούνιο λόγω υπαγωγής τους στα ειδικά μισθολόγια. Θράσος, ατιμωρησία, κουτοπονηριά κι λαϊκισμός, λουφαδόροι κι πελατειακό σύστημα, πολιτοφυλακές κι τηλεπερσόνες οδηγούν στην τραγική αλήθεια: βρισκόμαστε μπροστά σε ένα μυξιάρικο κράτος που κάνει τα πάντα για να μη χάσει αυτό που ήταν ανέκαθεν: ένας Γιάννης Παπαμιχαήλ, με μηδενικό εκτόπισμα, παρασιτικά μεγαλωμένο από ευρώ, σάχλα κι τιποτένια ύπαρξη στο μεγάλο Τίποτα.

Likes(0)Dislikes(0)

10 Σχόλια to “Τι’χες Γιάννη, τι’χα πάντα”

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *