Αυτό που μένει

by theelfatbay on 9 Μαρτίου 2012

Απόψεις πολιτικών-φιλολογούντων για τις καταστροφές του Φλεβάρη, τότε που τα κόκκινα φύλλα αναθαρρεύουν από την χειμωνιάτικη νάρκη, εκπεφρασμένα θέσφατα από αναρχοφασίστες που καταδιώκονται από κατατρεγμό κι φθόνο για την δημοκρατία, μεταλλασσόμενοι σε υπερασπιστές της μόνης αλήθειας που είναι έτοιμη να καταπιεί φωτιά και αίμα, εμπνευσμένοι κονδηλοφόροι-οπλαρχηγοί περασμένων δεκαετιών που πίνουν ακόμα εμφύλιο κι ξιπασιά, μοντέρνοι ποιητές της υποκουλτούρας κι της υπακοής σε θολά τοπία γνώσης, αφαίμαξη λέξεων με την σιγουριά του φονταμενταλιστικού χάους κι της σιγουριάς του δίκιου, φωνασκούντες σε γραφικά αλώνια αναζητούν τον μίτο της σιγουριάς κι της πρότερης καλοπέρασης.

Η συνεννόηση παραμένει όνειρο απατηλό, θυμίζοντας βρέφη που το καθένα κάνει την δική του γκριμάτσα, χωρικούς που μαλώνουν για τα σύνορα των χωραφιών τους, μεσήλικες καθολικές που ξετυλίγουν με ζήλο το παλίμψηστο προσπαθώντας να καρπωθεί η κάθεμιά το δικό της κομμάτι, οθωμανικό κατάλοιπο βασανισμένου θυμικού που αποζητά επιβεβλημένη θεία τιμωρία σε τρίτους, μεταλλαγμένο σε προσωπική βεντέτα μυστικιστικής βίας, το ελληνικό πείσμα της κατοχής κι του αδιαπραγμάτευτου «πρέπει», φωνές, επιχειρήματα της δεκάρας, συνδικαλιστικός εσμός κι καθημερινό μίσος σε πικετοφορίες, πορείες κι συνθήματα, υπενθύμιση θλιβερή ότι παραμένει η άκρα Δεξιά, ο τυφλός χλευασμός κι το παρακράτος σε πλήρη ετοιμότητα με την σιγουριά ότι «όλα τα σφάζει κι όλα τα μαχαιρώνει».

Μην προτρέξετε να αναφερθείτε σε ΔΝΤ, Τρόϊκα κι Παγκόσμια Τράπεζα, το δόγμα του σοκ κι λοιπά σημεία των καιρών γιατί δεν θα διαφωνήσω μαζί σας· προσωπικά, εδώ κι αρκετό καιρό είχα κι εγώ θυμό, παράπονο κι μια επηρμένη αποφασιστικότητα για όλα μόνο που παρατηρώ ότι στοχαζόμενος εκτός ορίων διαπιστώνω μια ασυνέχεια, προτάσεις που δεν κλειδώνουν για να δημιουργήσουν νόημα, εικασίες κι σενάρια για μια ιδανική κοινωνία χωρίς φραγμούς, μπάτσους κι θεσμούς-που-πιπιλάμε-από-τα-μικράτα μας, μόνο που καταλαβαίνω με χαρμολύπη ότι αυτό είναι ανέφικτο, ανεδαφικό, αφού παρατηρώ την ανθρωποφαγία σε καθημερινό πετυχημένο ρόλο, μολότοφ που γκρεμίζουν την μίζερη ειρήνη κι σπέρνουν πανικό στην ήδη πληγωμένη κι σκοτεινή ψυχοπαθολογία του Ελληναρά μορφονιού που δεν βλέπει πέρα απ’ τη μύτη του.

Δεν διαφωνώ ότι βρισκόμαστε σε μια βρόμικη εποχή όπου συμφέροντα, πολυεθνικές κι ωμή δύναμη καπιταλιστικού οίστρου χτυπά την καλοζωισμένη Ελλάδα των Ολυμπιακών Αγώνων (μέγα λάθος), της μίζας, της λαμογιάς, της απουσίας κοινωνικού ελέγχου (δεύτερο δέρμα), του σπάταλου κι τεράστιου κράτους από τρομονόμους, προεδρικά διατάγματα κι φυλακές που δεν τηρούν τα στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα (περσινά ξινά σταφύλια), των τεράστιων αμοιβών σε δημόσιο τομέα, του ανάπηρου δημοσιονομικού ελέγχου, των «ακτιβιστών» ΔΕΗτζίδων που ξερνούν αλιτήρια μαγκιά κι κομπορρημοσύνη, ένα τσουβάλι αιτήματα κι ανάγκη μεταρρύθμισης σε δομές κι βαλτώδεις νοοτροπίες δεκαετιών, κάποια πράγματα πρέπει ν’ αλλάξουν κι αλλάζουν, κάποια για να γίνουν πραγματικότητα θέλει αποφασιστικότητα κι απουσία μεμψιμοιρίας.

Κάποιοι λένε ότι η δημοκρατία απέτυχε, ότι το κάρο έσπασε, ότι χάθηκαν τα πάντα εν ονόματι του εχθρού το οποίο μεταφράζεται στον Κεφαλαιοκράτη, στον Μπάτσο, στο Κράτος, στην Ανέχεια, στον Συντηρητισμό· προσωπικά δεν κατέχομαι από μίσος πια, κατανοώ κι δέχομαι όλες τις απόψεις, προσπαθώντας να φέρομαι στον διπλανό μου καλύτερα από ποτέ· θέλω να επικρατεί ηρεμία, ψυχραιμία κι δύναμη απέναντι στην αδικία, στον κωλοπαιδισμό, στην αγένεια, στον οπορτουνισμό. Θεωρώ ότι τα πράγματα μπορεί να μην καλυτερέψουν αλλά αυτό δεν θα σταθεί τροχοπέδη για την προσωπική εξέλιξη, την ανεμελιά, την ευτυχία· στέκομαι με απόλυτη δυσπιστία απέναντι σε «επαναστατικά» ρεύματα, στο μίσος των ΚΚέδων κι των συριζοκουκουλοφόρων, στην ξέπνοη προσπάθεια για την περιπόθητη αλλαγή.

Ας γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι. Πρώτα.

(είμαστε τόσο ελαφριοί χωρίς μίσος….)

Likes(0)Dislikes(0)

6 Σχόλια to “Αυτό που μένει”

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *