Η 6η Καρυάτιδα

by theelfatbay on 6 Μαρτίου 2012

Πάντα όποτε πηγαίνω θέατρο, πριν βγουν οι πρωταγωνιστές στη σκηνή παρατηρώ στις πρεμιέρες αυτήν την κάστα των ανθρώπων που ασχολούνται με τα εικαστικά, την δημοσιογραφία, τις τέχνες· αντιλαμβάνομαι ότι στην αίθουσα διαχέεται μια γλυκιά διαταραχή κι μια παρακμή αξιών από τους ανθρώπους της τέχνης όπου εχθές συγκεκριμένα ήταν εντονότερες από άλλες φορές· δεν υπάρχει στιγμή που να μην γίνει επεισόδιο σχετικά με τα καθίσματα κι τις παρεξηγήσεις στο μπέρδεμα των κυριών μέσης ηλικίας που ξεχνούν την σειρά που κάθονται κι στρογγυλοκάθονται όπου τους γουστάρει ή δεν καταλαβαίνουν τι γράφει το χαρτάκι που τους εξηγεί ευγενικά ο ταξιθέτης, τις έξτρα καρέκλες που διατίθενται εφόσον η πλατεία είναι γεμάτη κι τις εύθικτες αντιδράσεις των νεαρότερων σε ηλικία κορασίδων που αισθάνονται λιγάκι παρίες αφού δεν κάθονται στο κανονικό κάθισμα της πλατείας, τα δημοσιοσχετίστικα κι ψεύτικα φιλιά μεταξύ βουλευτών κι ηθοποιών που παρευρίσκονται στο χώρο, μια υπερπαραγωγή σε κινήσεις κι ομιλίες για θέματα άσχετα αλλά ουσιαστικά για αυτούς κι το θυμικό τους, πραγματικά μια κοινωνιολογική σπουδή πάνω σε αυτήν την τάξη ανθρώπων που έχουν μπολιαστεί με φιλολογικά κείμενα, κρατικό χρήμα κι μη, έντονο ανάγλυφο προφοράς των λέξεων γιατί είναι μπολιασμένοι με την κουλτούρα κι τις απαιτήσεις που αυτή επιφέρει.

Το θέατρο Άλμα ήταν κατάμεστο· είδα πολλές γνωστές φυσιογνωμίες, Βάσω Παπανδρέου, Μάγια Τσόκλη κι οι δύο αγέρωχες κι σίγουρες για τις πολιτικές επιλογές τους, ο Τσόκλης φυσικά ο οποίος σκηνοθέτησε το έργο, Μπέτυ Αρβανίτη, Εύη Κυριακοπούλου, ΚΥΡ, Κατερίνα Μαραγκού, Γιώργος Βέλτσος ατάραχος σε όλο το έργο, Γιώργος Μιχαλακόπουλος, Νίκος Ξυδάκης, Κατερίνα Ζαχαροπούλου, Μπήλιω Τσουκαλά, Θανάσης Ευθυμιάδης, Αθηνά Ραπίτου (πολύ ροκ την βρήκα!) κι άλλοι τόσοι που κατέφθασαν καθυστερημένοι ως ένδειξη πόζας κι εκκεντρικότητας η οποία συγχωρείται αν λάβουμε υπ’ όψιν μας ότι στις πρεμιέρες είθισται να είναι παρόντες όπως προανέφερα καλλιτέχνες που έχουν την ειδική αυτή νεύρωση που υπάρχει μέσα τους αλλά κι στην αύρα τους η οποία διαχέεται στον χώρο με την ελπίδα να συγκρουστεί με παράταιρα νετρίνα κι από αυτήν την έκρηξη να παραχθεί κάτι νέο που θα αφυπνίσει αισθήματα, αισθήσεις, θα χαϊδέψει στοργικά την ανίκητη φθορά που επιφέρει το μάταιο σε πράγματα κι καταστάσεις. Να μην ξεχάσω να αναφέρω ότι το έργο γράφηκε από τα αδέρφια Αντώνη κι Κωνσταντίνο Κούφαλη, το έργο θα παίζεται Δευτερότριτα, για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων ενώ το θέατρο για όσους δεν το ξέρουν βρίσκεται στο Μεταξουργείο (αγαπημένη περιοχή) στην οδό Αγ. Κων/νου κι Ακομινάτου 15-17.

Η κ. Φιλιππίδου παίζει μόνη της στη σκηνή σε ένα πολύ λιτό κι απέριττο σκηνικό· ενσαρκώνει την Ελένη Βουτυρά, ξεναγό, της οποίας το νεοκλασσικό σπίτι απειλείται με κατεδάφιση από το κράτος κι τον Νόμο· μπροστά στα μάτια μας περνά όλη η αρχαιοελληνική ιστορία, το καθημερινό γκρέμισμα κι τσαλάκωμα της ίδιας της Ιστορίας, όπου μέσα από το σπίτι της η σαλταρισμένη Ελένη, γεμάτη ιστορίες, μικροεπεισόδια από τη ζωή της κι την εν γένει καθημερινότητά της, γεγονότα που συντάραξαν το ευαίσθητο κι παιδικό θυμικό της, ξερνάει μπροστά στο κοινό τις αγωνίες της, τη ζωή που χάνεται μέσα από περιστατικά κι ιδιοτελή πρόσωπα που λεκιάζουν τις ζωές μας, μια γυναίκα που παραμένει παιδί, ένα μικρό κορίτσι που ονειρεύτηκε αυτό που δεν έγινε, στη σκηνή μεταμορφώνεται, γίνεται σκληρή, μαλακή σαν βούτυρο, αυτοσαρκάζεται, περπατά κι χαϊδεύει τους τοίχους σε ένα άδειο σπίτι όπου κυριαρχούν οι αναμνήσεις, οι απογοητεύσεις, το αιχμηρό χιούμορ, μια Ελλάδα όπου κατεδαφίζεται, πουλιέται, αγοράζεται, δεν λείπει η τρέλα της ηρωίδας, η ματαιότητα, η λησμονιά κι η σκληρότητα των ανθρώπινων σχέσεων, οι άχαρες αποφάσεις που παίρνονται για την επιβίωση από την καθημερινότητα, οι κραυγές, η μοναξιά, η αγωνία κι η αδικία της ίδιας της ύπαρξης, κάνοντας την Ελένη Βουτυρά να περιμένει την έκτη «λονδρέζικη» Καρυάτιδα την οποία θα φέρει σε επαφή με τις υπόλοιπες αδερφές της.

Η κ. Φιλιππίδου χαρίζει στο κοινό μια εξαιρετική ερμηνεία η οποία αμφιταλαντεύεται μεταξύ κωμωδίας κι τραγωδίας, ιλαρότητας κι υπαρξιακού κενού, φέρνοντας στο προσκήνιο την Ελλάδα του σήμερα η οποία βυθίζεται στο οθωμανικό παρελθόν της, στην κτηνώδη αυταρέσκειά της, στην παντελή απουσία ουσιαστικού προτάγματος, στην έλλειψη παιδείας κι αξιών που μεταμορφώνονται σε καρικατούρα μίσους κι προχειρότητας, στην παραίτηση κι στην απουσία μυσταγωγίας σε οτιδήποτε αφορά την τέχνη κι το σεβασμό στο πολιτισμό κι το ήθος. Θέλω να καταθέσω κάτι: πέρα από την ερμηνεία κι την προσεκτικά σκηνοθετημένη κίνηση της κ. Φιλιππίδου στη σκηνή, η οποία κίνηση περιορίζεται τεχνηέντως στο άδειο της σπίτι το οποίο καταρρέει κι μεταμορφώνεται το ίδιο σε τέρας που θέλει να κατασπαράξει το τελευταίο απομεινάρι ζωής, δηλαδή την ίδια, πέρα από το ρούχο που φορά η ηρωίδα που στη πραγματικότητα είναι ένα βαρύ σακί το οποίο κουβαλά σε κάθε της βήμα, απόρροια των πικρών της εμπειριών κι συμπερασμάτων για την ίδια τη ζωή, το μεγαλύτερο όπλο που κατέχει η ηθοποιός είναι η φωνή της η οποία μεταφράζεται σε ωμή δύναμη, τελευταίο προπύργιο έκφρασης συναισθημάτων κι διαπιστώσεων, εκφορά λέξεων που δηλούν τα παιδικά χρόνια που έφυγαν ανεπιστρεπτί, τα κρυμμένα συναισθήματα, τις σπαραξικάρδιες ελπίδες κι οράματα μιας γυναίκας που βρίσκεται στο τελευταίο στάδιο πριν την παραίτηση κι την ανυπαρξία.

Η κ. Φιλιππίδου κερδίζει το κοινό αφού η ίδια της η χροιά χτυπάει αλύπητα το καλομαθημένο πολιτιστικό μας «πλούτο»· δεν χαρίζεται σε κανέναν, δεν ενδιαφέρεται να καλοπιάσει το κοινό, φέρεται κι σπέρνει ατάκες της πραγματικότητας που έχουμε ομολογήσει οι ίδιοι σε σκοτεινά δωμάτια με τον εαυτό μας. Μοναδικό αλλά δικαιολογημένο μείον, τρία μπερδεμενολαθάκια στην εκφορά των λέξεων αλλά μην ξεχνάμε ότι το συγχωρούμε λόγω πρεμιέρας, η πρώτη κρυάδα που λέμε. Η παράσταση στο σύνολό της προσεγμένη τόσο-όσο. Εκκεντρική τόσο-όσο. Συστήνεται ανεπιφύλακτα.

 

Likes(0)Dislikes(0)

10 Σχόλια to “Η 6η Καρυάτιδα”

  • Είναι ξεχωριστή η κ. Φιλιππίδου.
    Πολύ θα με ενδιέφερε να την έβλεπα την παράσταση και αν κατάφερνα να έχω μια Δευτέρα βράδυ άδεια θα πήγαινα. Αλλά χλωμό το βλέπω...
    Ένυγουέη, ευχαριστώ για την ενημέρωση!
    Ήταν πολύ πιο αναλυτική από μια-δυο που διάβασα σε κάποια έντυπα.

    Likes(0)Dislikes(0)
  • Χρήστος says:

    Αυτό με την εγχώρια και βαριά διαπλεκόμενη κουλτούρα να μη σέβεται ποτέ την ώρα έναρξης και να εμφανίζεται νωχελικά Μ Ε Τ Α την παρέλευσή της και με ύφος "οφείλετε να με περιμένετε αφού είμαι ο/η τάδε", μόνο σε σύμπλεγμα παραπέμπει. Προς τιμή τους, κάποιοι από αυτούς που αναφέρονται στο πιο πάνω κείμενο ήλθαν εγκαίρως και κάθισαν φρόνιμα-φρόνιμα στις θέσεις τους. Ωστόσο, κάποιοι άλλοι to είχαν ανάγκη να σιγουρευτούν ότι η αίθουσα ήταν ήδη γεμάτη για να βιώσουν την οπερετική τους entrata triumphale.
    Σε τέτοιες περιπτώσεις αναπολώ παραστάσεις στο εξωτερικό, που όταν λένε "έναρξη στις 8", αποκλείουν την είσοδο σε οποιονδήποτε εμφανιστεί στις οκτώ και ένα λεπτό.
    Κατά τα άλλα συμφωνώ απόλυτα ότι, τόσο το κείμενο, όσο και το ανέβασμά του αξίζουν 100% να πάει κάποιος στο ΑΛΜΑ τα Δευτερότριτα.

    Likes(0)Dislikes(0)
    • theelfatbay
      theelfatbay says:

      Συμφωνώ μαζί σου απόλυτα· από την άλλη ευτυχώς που υπάρχουν και οι πρεμιέρες και βλέπεις την παρακμή της "πνευματικής Αθήνας" σε όλο της το μεγαλείο· έστω και η παρατήρηση είναι πολύ ωφέλιμη.

      Likes(0)Dislikes(0)
  • Gloriana says:

    Η Φιλιππίδου είναι η μοναδική ηθοποιός στην Ελλάδα που με κάνει να κατεβαίνω από την Θεσ/νίκη για να τη σω σε παραστάσεις!

    Likes(0)Dislikes(0)
  • Coula says:

    Προλαβαίνω;;;;

    Likes(0)Dislikes(0)
  • Παιδιά αυτές οι παραστάσεις είναι σαν να τις έχουμε γευτεί λίγο πολύ όλοι μας. Ας δούμε και ας προσπαθήσουμε να σχολιάσουμε το πως είμαστε εμείς μετά την παράσταση.

    Likes(0)Dislikes(0)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *