Δέντρο από Καπνό

by theelfatbay on 17 Ιανουαρίου 2012

Βιετκόνγκ, Καμπότζη, Σαϊγκόν, Βιετνάμ, δημοσιές, αμερικάνικοι δρόμοι, μυστικές υπηρεσίες, CIA κι ψυχολογικές επιχειρήσεις, Βόρειοι κι Νότιοι Βιετναμέζοι σε ένα βιβλίο κόλαση που ξερνά στον αναγνώστη τη φρίκη του πολέμου, τον παραλογισμό, την τρέλα, την διαστροφή κι την ψυχωτική μανία των ηρώων του, οι οποίοι προσπαθούν, ο καθένας με τον τρόπο του κι την μεγαλομανία του να κατανοήσει εαυτόν σε έναν πόλεμο που χρησιμοποίησε την τεχνολογία απέναντι σε ανθρώπινα όντα, όπως θα έλεγε ο Zinn.

Πρωταγωνιστές ο Συνταγματάρχης κι ο ανιψιός του Σκιπ καθώς κι τα αδέρφια Μπιλ κι Τζέιμς, ήρωες σε αποπνικτικό περιβάλλον, διάλογοι γεμάτοι σκληρότητα κι ιδιοτέλεια, κομμάτια γεμάτα γεγονότα κι αντιφάσεις σε έναν πόλεμο που το αντιπολεμικό κίνημα έπαιξε τον δυνατότερο ρόλο στον τερματισμό αυτού του ηλίθιου πολέμου ο οποίος μας εξιστορεί τις θηριωδίες των Γάλλων στην Ινδοκίνα, το πείσμα των Ιαπώνων για προσεταιρισμό εδαφών, την σιωπή του Τρούμαν κι του ΟΗΕ για αυτοδιάθεση.

Το βιβλίο χωρίς πολλές φιοριτούρες κι συγγραφικά κόλπα σε μυεί στην αγροτική χώρα του Βιετνάμ σχεδόν υπνωτιστικά κι ύπουλα, τα πάντα δίνονται χωρίς δεύτερη σκέψη, έχεις την εντύπωση ότι τα πάντα εξελίσσονται κι περιγράφονται μέσα από μια αχλή παραζάλης κι εικόνων, όπου ο κομμουνισμός θεωρείται μίασμα κι θανατηφόρα δόση, γυναίκες πόρνες, διαμελισμένα παιδιά, καμμένα χωριά κι πουλημένες συνειδήσεις περνούν από τις πυκνογραμμένες σελίδες του βιβλίου αφοπλίζοντάς σε με την απλότητα κι την αμεσότητά τους.

Τολμώ να πω ότι είναι από τα κορυφαία αμερικανικά μυθιστορήματα που έχω διαβάσει αφού το κίνητρο κι ο αγώνας του συγγραφέα εξαντλούνται σε αντιπολεμικά επιχειρήματα μέσα από την πλοκή η οποία κλιμακώνεται ύπουλα με κατασκόπους, δολοφόνους, χαφιέδες, ιμπεριαλισμό, ιδιοτέλεια κι απόλυτη μοναξιά κάτω από υγρασία, βροχή κι ήχους από ελικόπτερα κι πολεμικά αεροσκάφη τα οποία τονίζουν όσο ποτέ άλλοτε την ματαιότητα αυτού του πολέμου που άφησε πίσω του χιλιάδες πτώματα κι βασανισμένους αμάχους.

«Οι πιο ευτυχισμένες μέρες της ζωής του ήταν εκείνες που πέρασε κατεβαίνοντας από τα Βουνά Τρουόνγκ Σον, βαδίζοντας προς τον τόπο του με καλό καιρό ύστερα από τις εβδομάδες της ανάβασης στη βόρεια πλαγιά μες στη βροχή, ύστερα από την αρρώστια που λίγο έλειψε να τον ξεκάνει, ύστερα από τους καταυλισμούς των λιποτακτών όπου όλοι έτρεμαν από τον πυρετό, ύστερα από τα μνήματα τα καμωμένα με λιθάρια που είχαν σφηνωμένα ραβδάκια με θυμίαμα ή τα είχαν ανασκάψει και είχαν σκορπίσει τα πτώματα που τα είχαν κομματιάσει πεινασμένες τίγρεις, και τώρα το άνετο ταξίδι κατηφορίζοντας την πλαγιά προς το Μπεν Τρε, με την ανάσα του νότου στα πνευμόνια του, το ηλιόφωτο να πέφτει σε δέσμες μέσα από τη θολωτή σκεπή της ζούγκλας, και τα λουλούδια με της μητέρας του το όνομα. Αλλά μπήκα σε μια χώρα όπου η μάνα μου ήταν νεκρή και όλοι οι άλλοι καμώνονταν πως δεν είναι. Τα πόδια μου με κουβάλησαν πάνω από το βουνό, αλλά στον τόπο μου δεν έφτασα ποτέ.

Η προδοσία ήταν το καύσιμο για το ταξίδι εκείνο. Η προδοσία θα τον γύριζε πάλι πίσω».

Likes(0)Dislikes(0)

2 Σχόλια to “Δέντρο από Καπνό”

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *