Συνομιλίες-Σοφία Φιλιππίδου

by theelfatbay on 8 Σεπτεμβρίου 2011

Ο πρόλογος

Την Σοφία Φιλιππίδου την «γνώρισα» στην τηλεόραση. Μου έκανε εντύπωση η γνήσια κωμική φλέβα της και η αίσθηση ότι ερμηνεύει τόσο φυσικά που ξεχνώ ότι είναι στην ουσία ηθοποιός!

Το κυρίως θέμα

1). Θεωρείστε κωμική ηθοποιός κι μάλιστα επιτυχημένη. Αυτή όμως η «ταμπέλα» δεν περιορίζει την εκφραστική σας γκάμα σε ενδεχόμενο διαφορετικό ρόλο; Μήπως το κοινό είναι συνηθισμένο σε μια συγκεκριμένη εικόνα κι επιφυλακτικό στην «αλλαγή σκηνικού»;

Ακριβώς πρόκειται για ταμπέλα που μπαίνει χάριν ευκολίας στα εμπορεύματα για να ξέρει ο πελάτης τι αγοράζει. Η εκφραστική μου γκάμα πάντως δεν περιορίστηκε τόσο που να μη μπορώ να βάλω κάτω απ’ τη μάσκα του κωμικού το δράμα της γελοιότητας της ανθρώπινης ύπαρξης. Όσο για το κοινό καλά κάνει και είναι επιφυλακτικό. Αν και θα έπρεπε κατά τη γνώμη μου να είναι πιο αυστηρό στις επιλογές του.

2). Υπάρχουν απαιτήσεις για έναν κωμικό ηθοποιό; Πολλοί νομίζουν ότι η κωμωδία είναι εύκολη κι βατή. Υπάρχει «πειθαρχία» στην ερμηνεία;

Η κωμωδία είναι θέατρο και έχει μεγάλες απαιτήσεις. Όσοι νομίζουν ότι η κωμωδία είναι εύκολη και βατή δεν μας ενδιαφέρουν, γιατί είναι άσχετοι με το θέμα και πρέπει να αλλάξουν αντικείμενο σχολιασμού. Είναι σαν μερικούς πρωτοετείς μαθητές θεατρικών σχολών, που δεν ξέρουν τον Κουν και την Λαμπέτη. Δεν θα χάνουμε άλλο τον χρόνο μας με την αμορφωσιά και την άγνοια. Αυτά είναι καλά άμα είσαι παιδί, τώρα για να πάμε και στην πειθαρχία για να μιλήσω μόνο για μένα, η κωμωδία που παίζω θέλει γερμανική πειθαρχία.

3). Το κοινό κρίνει τον ηθοποιό. Ο ηθοποιός μπορεί να κρίνει το κοινό κάθε παράστασης;

Αν το πάρουμε αγοραία το κοινό έχει πάντα δίκαιο, γιατί πληρώνει. Ο ηθοποιός καλά θα κάνει να μη κρίνει το κοινό γιατί είναι μέρος του, είναι κομμάτι του και την στιγμή της θεατρικής πράξης τον περιέχει Ο ηθοποιός πρέπει σε ένα ιδανικό θέατρο να είναι «σαφής» στις προθέσεις του, τίμιος και αληθινός για να επικοινωνήσει με το κοινό κι αν αυτό δεν είναι εφικτό, τουλάχιστον να το υπνωτίσει με μάγια και με ξόρκια να το γητεύσει, να το πάρει μαζί του, να το «ανεβάσει» στον χωροχρόνο της παράστασης . Αλλιώς δεν γίνεται θέατρο, πάντα κατά τη γνώμη μου.

4). Γιατί γίνατε ηθοποιός; Πρώτιστη ανάγκη για έκφραση ή κάτι βαθύτερο;

Νομίζω ότι ηθοποιός έγινα κατ’ ανάγκη. Δηλαδή ήταν θέμα επιβίωσης. Βέβαια δεν το ήξερα ούτε το επέλεξα συνειδητά. Οδηγήθηκα εκεί παρορμητικά ή διαισθητικά σαν για να επιβιώσω σ’ ένα κόσμο που αποστρέφεται το διαφορετικό και το παράξενο. Το θέατρο παρ’ όλη την σκληρότητά του, δείχνει μια επιείκεια στην διαφορετικότητα αν συνοδεύεται με κάποιο ταλέντο ή χάρισμα.

 5). Είχα πάντα την εντύπωση ότι οι ηθοποιοί καλύπτονται από μια δική τους αύρα προστασίας, ένα προστατευτικό κουκούλι το οποίο δρα ταχύτατα σε οτιδήποτε «γήινο» αγγίξει πολύ ευαίσθητες χορδές, ένα είδος νεύρωσης. Ισχύει αυτό γενικά κι αν ναι, ειδικά;

Αν και δεν καταλαβαίνω πολύ καλά την ερώτηση θα προσπαθήσω να υποψιαστώ τι εννοείτε. Αύρα έχουμε όπως κι άλλοι άνθρωποι κανονικοί «μη ηθοποιοί» Όμως δεν μπορούμε όλοι να αντισταθούμε στην γήινη βαρύτητα. Μπορούμε μόνο, τουλάχιστον εγώ νομίζω πως καθήμενη στα γήινα και καθημερινά, κοιτάζω τα θεατρικά, τα ποιητικά και τα μεγάλα και επίσης νομίζω ότι στο θέατρο κάνω μικρές και κάποτε τολμηρές υπερβάσεις.

6). Τι ενδότερα δώματα φωτίζετε στους ρόλους σας τα οποία αναδεικνύονται στο κοινό κι τι «κρύβετε» -αν κρύβεται κάτι- επιμελώς; Τι μένει για εσάς μετά από κάθε παράσταση;

Μένει πίσω μια γυναίκα, ή ένα ον, τέλος πάντων, που προσπαθεί μέσα απ τις ερμηνείες «άλλων», «ξένων» ρόλων να καταλάβει ποιος είναι στο παρών, τι ήταν στο παρελθόν και θα γίνει στο μέλλον. Να αγαπήσει και να επικοινωνήσει πρώτα με τις δικές του προηγούμενες μορφές, αυτές που άφησε πίσω του και να επικοινωνήσει με τον «άλλον» τον «ξένο» (κοινό), όντας μέσα σε «ξένα κοστούμια» και με «ξένα λόγια».

7). Η σημερινή πολιτική κατάσταση πώς σας έχει επηρεάσει ως άτομο; Πιστεύετε ότι υπάρχει τρόπος αντιμετώπισης ή όλα είναι προ-αποφασισμένα κι ειλημμένα;

Η πολιτική κατάσταση μ’ έχει ρίξει σε βαθειά σκέψη . Μετά βίας προσπαθώ να κρατήσω το χιούμορ μου και την αγάπη μου για δημιουργία. Δεν γίνεται χωρίς χαρά πάει και τελείωσε. Πόσο σιγά να αντιμετωπιστούν, πιο σιγά δεν γίνεται. Όλοι ξέρουμε ότι πρέπει να γίνει γρήγορα κάτι. Αυτοί που έχουν τη εξουσία γνωρίζουν και αυτοί που γνωρίζουν πρέπει να βρουν και τους τρόπους να βγούμε απ το αδιέξοδο. Όλα τ’ άλλα είναι εκ του πονηρού.

8). Ποιες οι ασχολίες σας όταν δεν έχετε γύρισμα ή θέατρο; Ποιες είναι οι διέξοδοί σας; Περιγράψτε μας μια καθημερινή ημέρα απαλλαγμένη από δουλειά κι φόρτο εργασίας.

Τίποτα το ιδιαίτερο. Διάβασμα εφημερίδων, σερφάρισμα, facebook, twitter κλπ σπίτι. Λουλούδια… δουλειές του σπιτιού, μαγειρική, διάβασμα βιβλίων, λίγη τηλεόραση αργά το βράδυ, τηλεφωνήματα με φίλους ή επαγγελματικά, ραντεβού για καφέ στα Εξάρχεια … παρακολούθηση άλλων παραστάσεων …

 9). Κατανοώ ότι το γέλιο εκτός από μια πηγή εκτόνωσης είναι κι ένας τρόπος επικοινωνίας, ένα ενδιαίτημα ανεμελιάς κι ευφορίας. Έχετε νιώσει όμως από το περιβάλλον σας, το εκτός θεάτρου, μια βεβιασμένη καρτερικότητα εκ μέρους του για μια δική σας «σπιρτόζικη» ατάκα, για ένα αστείο; Σας ενοχλεί αυτό;

Ναι καμιά φορά, σπανιότατα, παλιά ίσως, τώρα όχι πια . Όσο μεγαλώνω με παίρνουν πιο σοβαρά και μένουν στα συγχαρητήρια και στην εκδήλωση αγάπης και θαυμασμού.

10). Οι κωμικοί ηθοποιοί θεωρούνται στην ουσία κλειστοί κι μελαγχολικοί άνθρωποι. Αυτό ισχύει για εσάς; Αν ναι δεν είναι ένα επιπλέον άλγος αυτό; Πώς αντιμετωπίζεται; Ή δεν αντιμετωπίζεται;

Δεν είμαι κλειστός άνθρωπος όχι ούτε μελαγχολικός. Ίσως σκεφτικός ναι, μάλλον σκέφτομαι πολύ με μαθηματική χαρά! Ψάχνω να βρω τον δικό μου άγνωστο χ.

11). Τι ονειρεύεστε για το μέλλον; Μια ουσιαστική συντροφικότητα (γενικά μιλώντας!) κι νέες θεατρικές προκλήσεις; Ή κάτι τελείως διαφορετικό; Τελικά το να είσαι ηθοποιός εν Ελλάδι έχει ουσιαστικό κόστος;

Δεν ονειρεύομαι ακριβώς, προσπαθώ να διαμορφώσω ένα θέλω μου για να το κάνω πραγματικότητα σαν μάγισσα! Όπου και να ζεις κοστίζει!

Ο επίλογος

Likes(0)Dislikes(0)

2 Σχόλια to “Συνομιλίες-Σοφία Φιλιππίδου”

  • Την θαύμασα ιδιαιτέρως στην παράσταση "Απόψε τρώμε στης Ιοκάστης" αλλά όσο να πεις εκείνο το "Καραχάλιοοοο" στο Dolce Vita μας έχει σημαδέψει οικογενειακώς. Αφού να σκεφτείς το χρησιμοποιούμε στην καθημερινότητά μας ακόμα. Αν μου μιλήσει ο Μήτσος από το άλλο δωμάτιο και δεν τον ακούσω με τη μία, φωνάζει "Καραχάλιοοοο" κι αμέσως απάντάω...

    Likes(0)Dislikes(0)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *