Cове́т κι πάθος

by theelfatbay on 5 Αυγούστου 2011

Θυμάμαι το δημοψήφισμα που τοποθέτησε στον θώκο τον Λουδοβίκο Ναπολέοντα βαφτίζοντάς τον αυτοκράτορα Ναπολέοντα Γ’· Κομπλεξικός, εραστής των πραξικοπημάτων, λάτρης της λογοκρισίας κι ορκισμένος εχθρός των αυθόρμητων συγκεντρώσεων ο περί ου ο λόγος, έβαλε νερό στο κρασί του αφού οι διπλωματικές μέθοδοι δεν ήταν επιτυχημένες στο εξωτερικό της χώρας με αποτέλεσμα οι φιλελεύθερες τάξεις να εισχωρήσουν στην κυβέρνησή του κι να απαγκιστρωθούν από το άλγος του περιορισμού των ελεύθερων φωνών στο εσωτερικό της όμορφης Γαλλίας.

Η Πρωσία πιστή στο προτεσταντικό της πρόταγμα κι στο φονταμενταλιστικό της πάθος για εξάπλωση, μη αρεσκόμενη ότι κάποτε ήταν πολωνικό δουκάτο, με την στάμπα του πάλαι ποτέ ηγήτορα κι μεταρρυθμιστή Μεγάλου Φρειδερίκου ο οποίος ήταν οπαδός της ανεξιθρησκίας, της κατάργησης των βασανιστηρίων κι του ρωμαϊκού δίκαιου, θα προβεί σε πόλεμο με τη Γαλλία βαφτίζοντας το μειράκιο της καταπίεσης «Παρισινή Κομμούνα» η οποία κράτησε δύο περίπου μήνες.

Η χαρά κι η αθωότητα της επανάστασης, το τσαλάκωμα του αστικού χάρτινου εξαμβλώματος, το συνολικό ριζοσπαστικό φαντασιακό της εργατικής τάξης κι της εθνοφρουράς αν κι περιορισμένο στο Παρίσι, κατέδειξαν ότι ο  στείρος κοινοβουλευτισμός αντιτασσόταν στην αποκέντρωση κι τον ανθρωπισμό κι ιδιαιτέρως στην εγχώρια γραφειοκρατία η οποία πρυτάνευε σε οποιαδήποτε έκφανση πολιτική ή μη.

Η κοινωνική επανάσταση που διακρίνεται στις παραπάνω παραγράφους αν κι απέτυχε λόγω του βιαστικού όχλου κι της αδυναμίας κατανόησης του κολλεκτιβισμού καθώς κι του αποτυχημένου περιορισμού της εγχώριας εξουσιαστικής αντεπανάστασης έθεσε τις βάσεις για την κατάληψη των ανακτόρων από τους ένοπλους εξεγερθέντες αγρότες κι εργάτες της Οκτωβριανής Επανάστασης οι οποίοι απέτρεψαν την στρατιωτική δικτατορία στη Ρωσία κι τα γενικότερα στασιαστικά κινήματα που πλήθαιναν στο ομιχλώδες κοινωνικοπολιτικό τοπίο.

Από το 1905 τα θεσμικά συμβούλια των εργατών-αντιπροσώπων, τα περιώνυμα σοβιέτ, περικυκλωμένα από καπιταλιστικά κράτη με φιλόδοξους αστούς, προσπαθούν να προωθήσουν στην υπανάπτυκτη οικονομία της ενδοχώρας την βιομηχανική παραγωγή για αντίσταση στις ξένες πιέσεις. Το πανρωσικό συνέδριο προεδρεύει με παντιέρα τα ταμεία ασφάλισης, την οικονομική αναδιάρθρωση, την εκλογή επιτροπών από αγρότες κι στρατιώτες, την αξία της αγροτικής περιουσίας, την προσπάθεια εφαρμογής εν τέλει μιας άμεσης δημοκρατίας χωρίς το τωρινό ταξικό κομμουνιστικό μίσος του ημεδαπού ΚΚΕ κι των συριζοκουκουλοφόρων.

Η πτώση κι η παρακμή ελλοχεύουν όμως κι αυτό θα εξακολουθεί να παραμένει ένα από τα μεγαλύτερα αινίγματα της παγκόσμιας ιστορίας. Το Σοβιέτ ήταν ταξική οργάνωση , αυτή ήταν και η πηγή της δύναμης πάλης της. Συντρίφθηκε στην πρώτη περίοδο ύπαρξής του όχι από την έλλειψη εμπιστοσύνης εκ μέρους των μαζών στις πόλεις, αλλά από τους περιορισμούς μιας αμιγώς αστεακής επανάστασης, από τη σχετικά παθητική τοποθέτηση του χωριού, από την καθυστέρηση του αγροτικού στοιχείου στο στρατό. Η θέση του Σοβιέτ μεταξύ του πληθυσμού των πόλεων ήταν τόσο ισχυρή όσο θα μπορούσε να είναι.

Ο σοβιετικός πρώην διπλωμάτης, Αλεξάντερ Μπαρμίν, αναφέρει στα απομνημονεύματά του πόσο εξεπλάγη όταν διαπίστωσε ότι, την ίδια στιγμή που ο ίδιος και άλλοι μπολσεβίκοι άρχιζαν να έχουν αμφιβολίες για την έκβαση της ρωσικής επανάστασης, στη Δυτική Ευρώπη, η μεσαία τάξη των διανοουμένων, παραπλανημένοι από τις προπαγανδιστικές  δοξολογίες για τις επιτυχίες των πενταετών σχεδίων, άρχισαν να δείχνουν συμπάθεια και ενδιαφέρον για τον κομμουνισμό.  Η αιτία είναι σαφής: τώρα που ήταν ολοφάνερο ότι η Ρωσία δεν ήταν πια ένα εργατικό κράτος, ένιωσαν ότι αυτή η κρατικό-καπιταλιστική εξουσία στα χέρια μιας γραφειοκρατίας βρισκόταν πιο κοντά στα δικά τους ιδεώδη διακυβέρνησης από την τάξη των διανοουμένων, σε σχέση με την εξουσία του μεγάλου χρηματιστικού κεφαλαίου που κυριαρχούσε στην Ευρώπη και την Αμερική. Τώρα που εδραιώθηκε στη Ρωσία η εξουσία του Κομμουνιστικού Κόμματος, μιας νέας μειοψηφίας που κυριαρχεί στις μάζες των Ρώσων εργαζομένων, οι υπηρέτες του στο εξωτερικό έπρεπε να στραφούν προς εκείνες τις τάξεις από τις οποίες θα μπορούσαν να αναδυθούν νέα κυβερνητικά στελέχη, όταν θα κατέρρεε ο ιδιωτικός καπιταλισμός στις χώρες τους.

Τέλος πρέπει να αναφερθεί το εξής: Η αδυναμία εγκαθίδρυσης της νέας νοοτροπίας του εργατικού κινήματος, η δικτατορία του προλεταριάτου, ο αυτοπεριορισμός των κοινωνικών κι πολιτικών αμφισβητήσεων, η απειλή των δυτικών κομμουνιστών με τα δικά τους δαιδαλώδη προσανάμματα, οι εξωπραγματικές μεταρρυθμίσεις που στα χέρια της εξουσίας έδρασε τελικώς σε μια αντεπαναστατική βάση, η ρωσική κομμουνιστική προπαγάνδα κι η σταδιακή απονεύρωση της κολεκτιβοποίησης (στάθηκε ορόσημο ωστόσο εναντίον του ναζισμού) έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην παρακμή κι την πτώση των σοβιέτ.

Έχω ξαναπεί ότι το μέλλον του ανθρώπου είναι γραμμένο στο παρελθόν του. Ο ιμπεριαλισμός με την προβιά του καπιταλισμού αλέθει κι κονιορτοποιεί αντιστάσεις, ιδεολογίες, ρουφά καθημερινά χορταστικές μπουκιές αμοραλισμού κι γίνεται ισχυρότερος έχοντας ως δεκανίκι τον κομμουνισμό στον 21ο αιώνα. Ως πότε;

(πηγές: Ριντ, Τρότσκι, Πάννενουκ).

Likes(0)Dislikes(0)

4 Σχόλια to “Cове́т κι πάθος”

  • Ως πότε;;; Μέχρι να φαγωθούμε μεταξύ μας, να σκίσουμε τις σάρκες μας και να μην μείνει τίποτα πια. Αυτός δεν είναι ο στόχος;;;;;
    Καταραμένα ανθρωπάκια. Όλα για το χρήμα.
    Δεν χάθηκα, εδώ τριγυρίζω.... αλλά καμιά φορά δεν έχω κάτι να πω. Κουράστηκα με όλα αυτά που γίνονται.
    Την καλημέρα μου!!!! Να είσαι καλά!!!!

    Likes(0)Dislikes(0)
  • giopso says:

    Οι μάζες πάντα ήταν δεκανίκια εγκεφαλικά ανάπηρων.

    Likes(0)Dislikes(0)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *