Il cimitero di Praga

by theelfatbay on 2 Αυγούστου 2011

Θα τολμήσω να πω ότι τον συμπεριλαμβάνω στους καλύτερους συγγραφείς όλων των εποχών παρέα με τον Ντίκενς, Οζ, Ντάρελ, Μπουλγκάκοφ. Αν κι διαφορετικός από τους προηγούμενους στο στιλ, τη θεματολογία κι την δομή των μυθιστορημάτων, εξακολουθεί να μαγεύει με το γράψιμό του εκτός από το μοναδικό του ολίσθημα που δεν ξέρεις αν είναι επιβεβλημένο προτέρημα ή μια φτηνή διαφήμιση σοφίας. Ποιο είναι αυτό;

Ο Έκο έχει το χάρισμα της μεταλαμπάδευσης γνώσεων ιστορικών κι μη το οποίο ξεπερνά τα σύνορα της ίδιας της αναγνωσιμότητας κι σε αφήνει για πολλοστή φορά αποσβολωμένο από την απεραντολόγο ιστορία η οποία έχει ακριβώς τα ίδια χαρακτηριστικά με την αθανασία· ποθητή κι εύληπτη αλλά άπιαστη κι αχάριστη, ξεγλιστρώντας από την σιγουριά της κατοχής αφού ανοίγει νέες πύλες παραγωγής κι σύνθεσης.

Το κακό όμως με τον Έκο είναι ότι χωρίς να το θέλει(;) ξεβράζει απίθανες λεπτομέρειες κι χιλιάδες ιστορικές παραθέσεις πέφτοντας στη παγίδα της ίδιας του της ειδικότητας ως ιστορικού και σημειολόγου όπου με συμβολαιογραφική ακρίβεια ξερνάει ταλμουδίστικες μανατζερίστικες πρακτικές, πρωσική κατασκοπία, αντικληρικά βιβλιοπωλεία, λεγεώνες της Κόλασης κι πάει λέγοντας χωρίς να σε αφήνει να ξαποστάσεις λίγο στις απούσες μυθιστορηματικές του οάσεις όπως οφείλει ο κάθε συγγραφέας in my point of view.

Το Κοιμητήριο της Πράγας μας μεταφέρει στα χρόνια του Γαριβάλδη, του Ναπολέοντα του Γ’ κι του Βίκτωρα Εμμανουήλ του Β’, ο οποίος είχε βάλει σκοπό την ένωση της Ιταλίας θέτοντας επί τάπητος εκείνες τις προϋποθέσεις που θα ενώσουν επιτέλους την μπότα σε ένα κράτος αφού οι μισητοί Αυστριακοί ήταν πανταχού παρόντες έχοντας προίκα την πανέμορφη Βενετία.

Φυσικά στο βιβλίο αναπαριστώνται οι ειδεχθείς λοβιτούρες κι τρικλοποδιές της διπλωματίας κι των μυστικών κρατικών ασφαλειών οι οποίες, κράτος εν κράτει, δρουν κατά το δοκούν πολλές φορές έχοντας μεν την ιταλική ενοποίηση τελικό στόχο αλλά μη ξεχνώντας δε κι τις προσωπικές φιλοδοξίες των πολιτικάντηδων ένστολων φιντανιών που κάνουν τα πάντα για να μην δυσαρεστήσουν τον αυτοκράτορα αλλά προπάντων τους εαυτούς τους.

Φυσικά σε ένα βιβλίο του Έκο, δεν μπορεί να λείπουν οι σιωνιστές, οι μασόνοι, οι καυλοπυρέσσουσες σατανίστριες, οι Εβραίοι, οι Ροδόσταυροι, οι μυστικιστές, οι αλχημιστές, οι αιρέσεις, οτιδήποτε εμπλέκεται με αστρολογία κι αποκρυφισμό, αποκαλύπτοντας έναν άλλο κόσμο, έναν πόλεμο που εκτυλίσσεται στα παρασκήνια κατασκευάζοντας δήθεν πρωτότυπα ντοκουμέντα κι περγαμηνές για να πλήξουν το εκάστοτε κρατικό γόητρο ή την χαϊδεμένη ορντινάντσα του βασιλιά.

Με όλα τα παραπάνω ο Έκο αυτό που θέλει να εμφυσήσει στους αναγνώστες είναι ότι η παραποίηση στοιχείων της ιστορίας από καλοθελητές, τα διαβήματα μίσους κι τα μαθήματα περί ανωτερότητας της φυλής σε κάποιον λαό που διψά για αίμα κι εκδίκηση, ο αντισημιτισμός που παίρνει εφιαλτικές διαστάσεις, οι εγκληματικές καταστολές όπως αυτή της παρισινής Κομούνας, συμβάλλουν στον ολοκληρωτισμό κι αποκαλύπτουν την ερεβώδη πλευρά του ανθρώπου για εξουσία κι χειραγώγηση.

Τέλος το βιβλίο έχει κι ένα καλό: χωρίς να το θες σε κάποια σημεία μπερδεύεσαι από την δόλια δεινότητα του συγγραφέα που το πράττει αναγκαστικά κι χαιρέκακα (αν κι στο τέλος η λύση αποκαλύπτεται) ούτως ώστε να κατανοήσεις καλύτερα κι να σκεφτείς ότι η ευρωπαϊκή οικογένεια δεν βρίθει μόνο μηνυμάτων αδελφοσύνης κι ενότητας αλλά κι ιδιοτελών ιδιοσυγκρασιών, πολιτικών εγκλημάτων, ανθρώπινης βαρβαρότητας κι αμήχανης εσωτερικής δομής κοινωνικών κι άλλων συστημάτων.

tip: Απέχει πολύ από το «‘Ονομα του Ρόδου», κατ’ εμέ το καλύτερό του μυθιστόρημα.

Likes(0)Dislikes(0)

5 Σχόλια to “Il cimitero di Praga”

  • Αρχικά αυτό που μου κίνησε το ενδιαφέρον σε αυτό το βιβλίο και το πήρα, είναι που είχα διαβάσει ότι, με εξαίρεση τον κεντρικό ήρωα, όλοι οι άλλοι υπήρξαν στην πραγματικότητα και έκαναν αυτά που κάνουν στο μυθιστόρημα. Αλήθεια, ψέματα, δεν ξέρω, αλλά σ’ εμένα λειτούργησε αυτό. Επίσης μου άρεσε όλη αυτή η αναφορά σε ιστορικά γεγονότα όπως π.χ. η Υπόθεση Ντρέιφους και η Παρισινή Κομμούνα. Και η υστερική στανίστρια επίσης δεν ήταν καθόλου κακή. Άσε που οι μηχανορραφίες και οι μυστικές υπηρεσίες του 19ου αιώνα μου θυμίσανε WikiLeaks. Ιδιοφυής διανοούμενος ο Έκο… Καλημέρα!

    Likes(0)Dislikes(0)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *