Μην μ’αφήσεις ποτέ

by theelfatbay on 11 Μαρτίου 2015

Unknown

Μπορεί ο υπάνθρωπος Gramsci να υποστήριζε ότι η δικτατορία εξασφαλίζει την ελευθερία αλλά ουδείς ψελλίζει το αυτονόητο: το να εμμένεις στην επανάληψη μαρξικών ψιχίων, αντιπαραβάλλοντας επιχειρήματα τρισδιάστατων εκδοχών σε συνάφεια με την κατάδική σου πραγματικότητα, προς επίρρωση των βεβαιοτήτων σου που κατασκευάζουν είδωλα για να μιμηθούν το τέρας του καπιταλιστικού άλγους εν έτει 1857, δεν σε ανυψώνει ως αμφισβητία στο αλλόφρον πόπολο αλλά πράττει ακριβώς το αντίθετο: δημιουργεί μια καρικατούρα λαϊκίστικης εξουσίας όπου petitio principii παραμένει φρόνημα μέχρι θανάτου, χωρίς να καταλαβαίνει ότι η προσωπική εξέλιξη απαιτεί απαγκίστρωση απ’την χρόνια κυκλική φιλοκομμουνιστική αναγκαιότητα. Το υποκείμενο ευεργετείται όταν απορρίπτει ιδεολογικά θέσφατα και στοχεύει στην αρετή του σήμερα. Η ευτυχία βρίσκεται στα προτάγματα του 21ου αιώνα και όχι στα μηδενιστικά γκραφίτι.

Εντούτοις, οι αναρχοφασίστες που πρόσφατα βανδάλισαν το κέντρο της Αθήνας δεν τιμωρήθηκαν. Το κυβερνών κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ δεν προέβη σε συλλήψεις. Η ανομία όταν γίνεται ανεκτή στις Δημοκρατίες θυμίζει τα χωρία του Hobbes: Οι ενδείξεις της μεγαλύτερης ισχύος- αναρχορεμάλια κατά αστυνομικών και δημόσιας περιουσίας· ήγουν η προσωπική ισχύ είναι μεγαλύτερη από αυτή των αιώνιων αντιπάλων στα σοκάκια των Εξαρχείων. Η θρασύτητα και ο τραμπουκισμός της φαιοκόκκινης φρίκης, επιδεικνύει το τρελαμένο πρόσωπό της στο κοινωνικό περιβάλλον που αδιάφορο παρακολουθεί τις εξελίξεις από την ασφάλεια του καναπέ και της τηλεόρασης. Το θλιβερό πεδίο αντιπαράθεσης παραμένει στις επάλξεις. Ο δήθεν ριζοσπάστης που γκαρίζει για τα κελιά και τους τρομονόμους, θεωρεί πρωτίστως εαυτόν μαχητή μιας απαράμιλλης τυποκρατίας στο βραδύνουν μυαλό του. Η ψευδαίσθηση μεγαλείου προηγείται του μεγαθλιβερού αποτελέσματος.

Η αλαζονεία στις καθημερινές πράξεις, η απαξία των δικαιοδοτικών οργάνων, η αμορφωσιά και τα συναισθηματικά τσαλίμια με τον δείκτη να δείχνει τις φρικαλεότητες του ναζισμού- δήθεν κάθιδρα ακόμα τα αιωνίως θύματα από τις επιπτώσεις δύο παγκόσμιων πολέμων, έχουν πιάσει πάτο αλλά έχουν κερδίσει ψηφοφόρους. Η επιτυχία της Ραχήλ Μακρή στις πρόσφατες εκλογές, τα βατράχια που πετιούνται από το στόμα του Γλέζου και οι γελοιότητες Βαρουφάκη, προδίδουν την πνευματική κατάντια και την επιθυμία του ελληναριού για επιστροφή στις βαλκανικές ρίζες. Το φλερτ με την δραχμή, ξυπνά παρόμοιες ανατριχίλες με εκείνες του Weber, όταν ο τελευταίος εκθείαζε τους προτεστάντες και την σχέση τους με τον καπιταλισμό. Στην ημεδαπή ο ναργιλές, η διαδικτυακή αμετροέπεια, η τριχοφυΐα, τα σάπια δόντια, ο κώλος-γήπεδο της μικροαστής απ’το Αιγάλεω και την Κοκκινιά και τα σκυλάδικα στην διαπασών από διερχόμενα οχήματα, τονίζουν την σχέση του πιστού ποίμνιου (πότε θα διαχωριστεί το Κράτος από την Εκκλησία;), με το ποθητό δεκαχίλιαρο.

Η καταστροφή των ασσυριακών αγαλμάτων της Νινευή και του Νιμρούντ από μουσουλμάνους, θεωρείται θεάρεστο έργο και συμπαθητική εικόνα από την πλειοψηφία του ελλαδικού βοθρολύματος, το οποίο καταπίνει χαρούμενα τα χάπια της ψευδορηξικέλευθης κοσμοθεωρίας: η Χούντα (με «αριστερή» κυβέρνηση το πραξικόπημα των μνημονιακών ακυρώθηκε την ίδια μέρα, ωστόσο), επιβουλεύεται την αδιάφορη τα μάλα ιδιοσυγκρασία ανήσυχων ποπολάρων. Τα γλωσσικά σφάλματα κινούν τις καθημερινές πλάνες. Περιπεπλεγμένα χέρια που αγγίζουν αυτοστιγμεί τους εγκαταλελειμμένους τοίχους διαμερισμάτων λίγο πριν τα μάτια συναντηθούν για τα αιώνια ερωτήματα της ύπαρξης. Χνότα τίγκα στα γένη αγγειόσπερμων, χωριάτικο μίσος, εμπρησμοί, απειλές και αντεπιστημονικές αναθεωρήσεις «γιατί έτσι γουστάρουμε», εργατοώρες στο twitter και μια κραυγή που κατακρημνίζεται απουσία θεσμών. Θα τα καταφέρουμε άραγε μικρέ μου Menacius;

Likes(9)Dislikes(5)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *