Η γνωστή σχισμή

by theelfatbay on 28 Δεκεμβρίου 2014

images

Υπάρχει ένα τεράστιο πρόβλημα αντιαισθητικής στα πολιτικά πεπραγμένα. Από την υπόθεση Χαϊκάλη- βουτυρομπεμπές ευεπίφορος στην συνωμοσιολογία και την αντισιωνιστική εκστρατεία, με σήμα την αποκάλυψη των απόκρυφων συμβολισμών στο εβραϊκό αλφάβητο με διακριτικό την ορθόδοξη ράτσα· τα 132 δολοφονημένα παιδιά στο Πακιστάν από τους Ταλιμπάν- καιρός να αναλυθούν τα ανήθικα ισλαμικά αγκάθια και να απαγορευτεί δια νόμου η πολυπολιτισμικότητα· η άρνηση συναίνεσης στην πολιτιστική ενότητα μίας χώρας που διυλίζει τον κώνωπα μεταξύ εκκλησιαστικών ρύπων, θεάρεστων ενθεμάτων και καθολικής ομοφωνίας στο χάος αφού γουστάρει ένα καντιανό ministerium, προς διατήρησιν της άφατης σταλινικής φιγούρας με σήμα το βαμμένο μουστάκι της άμεσης χωροδεσποτείας· με ξόμπλι-τοτέμ τον 13ο αιώνα, για χαμηλές πτήσεις, εσαεί.

Το 2014 ήταν μια δύσκολη χρονιά, η οποία διαιωνίζει την ασχήμια της στο επερχόμενο 2015. Το άλλοθι ζωής συνεχίζεται με την σκύλευση των ιδεών της Ελευθερίας, του Πολιτισμού και της Φιλελεύθερης Αγωγής, του δολοφονημένου Αλέξη Γρηγορόπουλου. Γκρουπούσκουλα άεργα, έμπλεα βεβιασμένου μίσους, τηλεκατευθυνόμενα σκουπίδια που διαβάζουν ανήμερα της αιμοβόρας γιορτής, τσιτάτα απ’το Κομμουνιστικό Μανιφέστο: «Το κεφάλαιο, λοιπόν, δεν είναι μια προσωπική δύναμη, αλλά μια κοινωνική δύναμη». Τουτέστιν, ad nocendum potentes sumus, με γενικές συνελεύσεις που φέρουν στην θύμηση τα διατάγματα της Συντακτικής Συνέλευσης που καταργούν τις ιεραρχικές τάξεις έναν χρόνο μετά την επανάσταση των εγωπαθών sans-cullotes.

Υπάρχει ένα τεράστιο βάρος, ένα υπόλειμμα μαρξικής λατρείας στις κομματικές συμπεριφορές, μία άφατη λαγνεία των κομμουνιστικών ανδριάντων, οι οποίοι γκρεμίζονται με ακρίβεια κβαντικής μηχανικής απο το 1989· στην ημεδαπή ωστόσο, ο ανθρωπισμός και η αλληλεγγύη εξακολουθεί να έχει αριστερό πρόσημο, απαιτώντας την παλινόρθωση του σοσιαλφασιστικού παραδείσου. Η συγκεκριμένη πρακτική θυμίζει τον Disraeli όταν διακήρυττε την αποκλειστικότητα των Συντηρητικών έναντι των λαϊκών στρωμάτων. Εν Ελλάδι οι αναλύσεις της σοσιαλιστικής ευωχίας αλά Hobsbawm ενδημούν, όταν ο τελευταίος εξήρε την ουσιαστική ομοφωνία στις εκτελεστικές επιτροπές του Κόμματος. Κόκκινο άχθος που υποκαθιστά την ευτυχία που είναι sime die ευκταία.

Τι μέλλει γενέσθαι; Τα κόμματα λοιδορούν την Δημοκρατία επειδή δεν έχουν ιδέα από Διαφωτισμό ψάχνοντας λαγούμια για να κρύψουν τα μετεμφυλιακά λείψανα που χειραγωγούν με επιτυχία τον όχλο. ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ φλερτάρουν με την καφρίλα, την τρομοκρατία και τους εκβιασμούς καθότι κράτος εν κράτει σε έναν βαλκανομπιντέ που παραπαίει μεταξύ ελεύθερων σκοπευτών κατά του Κεφαλαίου, αντικαπιταλιστών με χνότο τίγκα στην φάβα με ελιές Φαρσάλων και δασύτριχων ανταρτολάγνων με όραμα τα καμένα κτίρια. Ένα bank run καθαρά ηθικό που φλερτάρει με το κοινό μυστικό του διαμελισμού της κατσίκας του γείτονα. Λευτεριά στ’αστέρια.

Likes(23)Dislikes(1)

2 Σχόλια to “Η γνωστή σχισμή”

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *