Fanni Kaplan

by theelfatbay on 27 Αυγούστου 2014

Cesare-Borgia_0

Υπάρχει ένα σφάλμα λογικής, το οποίο διαιωνίζεται μέσω των σεχταριστών υποψηφίων για το αταξικό αξίωμα. Από τους εν δυνάμει φονιάδες του ΚΚΕ που περιμένουν την λαϊκή κυριαρχία κραδαίνοντας την αγία κάρα του Λένιν, τους φασίστες της ΑΝΤΑΡΣΥΑ με το όνειρο της ισλαμικής πρωτοκαθεδρίας που θα εμφυσά αντάρτικα στιχάκια στον νου του αντιρρησία, τα αναρχορεμάλια που προετοιμάζονται για την έλευση του μεσσία που θα απαγγέλλει χωρία από τα κτήνη της ISIS και τους πιονιέρους του ΣΥΡΙΖΑ που ραίνουν με βαλκανικό νέκταρ τους αμόρφωτους ποπολάρους που ονειρεύονται πανηγύρια με χωριάτικο πείσμα, ξεφεύγει το εξής απλό: το γεγονός ότι ο φανατισμός και η αδιαλλαξία των ιδεών, δανείζεται κομμουνιστικά γλωσσικά παιχνίδια, για να πείσει πρωτίστως εαυτούς για το γνήσιο της διαλεκτικής υπογραφής και το δίκιο των πολλών, δεν σημαίνει αυτόχρημα ότι αυτό έχει κύρος και χρώμα. Οι ιδέες που αγνοούν το Δημοκρατικό Ιδεώδες, τον συγχρονισμό της σκέψης και την κατανόηση της οικονομικής προβληματικής, πάσχουν από μονοσήμαντη επιδειξιμανία. Επειδή γκαρίζω δεν σημαίνει ότι αυτό που λέω έχει νόημα και δη διάνοια. Ο Μαρξ δεν αποτελεί επιχείρημα στον 21ο αιώνα. Τα λευκά γένια δεν κάνουν τον παπά.

Αυτό που συμβαίνει δεν έχει προηγούμενο. Διαιωνίζεται μια ψευδοηθική ελευθερία με όρους μεταφυσικής αυτοδιάθεσης, με άλλοθι το «δεν υπάρχουν όρια». Κοινωνικά μηδενικά κατηχούν λούμπεν ασήμαντους στα κοινωνικά δίκτυα. Θανατοκουβαλητές αναλύουν τα τεκταινόμενα στην Λωρίδα της Γάζας. Μασκαρεμένοι ασφαλίτες αλά Λουδοβίκοι 16οι, αναπολούν τις θηριωδίες των σουνιτών και σιιτών της πολιτοφυλακής Αμάλ και της PLO στην Βηρυτό των 70’s & 80’s. Αναρχοφασίστες γλείφουν τον μηδενισμό από βρόμικους τοίχους. Μουρλοκακομοίρες ξημεροβραδιάζονται στον καναπέ παρέα με ένα laptop λόγω φυσικής αναγκαιότητας για ένα βλέμμα αποδοχής από τους wannabe αντάρτες. Ουδείς τολμά να αναφέρει ότι η θανατική ποινή επανήλθε όταν το πραξικόπημα των μπολσεβίκων πέτυχε και τα σοβιέτ πολιτικοκτονούσαν ανενόχλητα. Τα θύματα του σφυροδρέπανου περνούν απαρατήρητα διότι οι Ρωμιοί χρειάζονται φιλοσοφικό αποκούμπι για να αποδείξουν ότι βεβιασμένα έστω, εξανθρωπίστηκαν διαβάζοντας Gramsci, σκούζοντας για δικαιώματα, σουβλίζοντας παράλληλα τον υπάκουο οβελία.

Μάλλον είχε δίκιο ο Heidegger. Η εγγύτητα παραμένει για τον άνθρωπο το πιο απόμακρο. Οι ομάδες στις επάλξεις που αυτοαποκαλούνται «αυτόνομες» και «ανεξάρτητες» δεν διαφέρουν καθόλου από τους υποστηρικτές και ψηφοφόρους της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ. Μου έρχονται στο μυαλό φωτογραφίες από την Δημοκρατία της Βαϊμάρης, όταν σε πολυκατοικίες του Βερολίνου ανέμιζαν οι σβάστικες παρέα με κόκκινες σημαίες. Το ελληνικό ψηφιδωτό πολιτικολογεί με το βλέμμα στους δολοφόνους askari, όταν οι τελευταίοι εκπαιδεύονταν στα φυτώρια μίσους της Pretoria. Δεν υπάρχει αλληλουχία, συνέχεια, σεβασμός, λογική και μετριοπάθεια. Το αποτέλεσμα δε, είναι τραγικό και προπάντων ανολοκλήρωτο. Θλιβερές επαναλήψεις με ακτιβιστικές κορόνες απολυταρχίας, διψώντας για προσοχή ενόψει δυσαρμονίας στο κομματικό τοπίο. Το ότι η ομοφοβία έχει αποκλειστικά ακροδεξιό πρόσημο είναι επιεικώς γελοία. Οι εγγράμματοι γνωρίζουν εξάλλου πολύ καλά ότι οι ναζιστικές θηριωδίες μιμήθηκαν τις σταλινικές βαρβαρότητες· και όχι το αντίθετο.

Likes(4)Dislikes(1)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *