Οι ναζί

by theelfatbay on 2 Αυγούστου 2014

Unknown

Προκαλεί εντύπωση ακόμα και σήμερα. Έπειτα από πέντε χρόνια ηθικής κρίσης, τα μέλη του Zeigeist, εξακολουθούν να νιώθουν θύματα καθώς και νόμιμοι εκπρόσωποι, που ιδιοποιούνται την δικαιοσύνη, καθότι εντέλλονται από το παλαιοκομμουνιστικό τοτέμ, να χτίσουν την βεβιασμένη ουτοπία ενόψει ιδεολογικού ελέγχου από την φαιοκόκκινη ιντελιγκέντσια. Με όπλο τους διαδικτυακούς εκβιασμούς, τους βανδαλισμούς στα Εξάρχεια και την πεποίθηση ότι ο νεοναζισμός θάλλει μεταξύ ίσων, ανανεώνουν ανά δευτερόλεπτο την βεβιασμένη προπαγάνδα στα κοινωνικά δίκτυα, ξεχνώντας το αυτονόητο: η χρήση θανατηφόρων αερίων, ο φυλετικός διαχωρισμός και τα βασανιστήρια, προέρχονται από την κατάδική τους πρακτική, ποικιλία και συναίσθημα. Ήγουν, η μισανθρωπία, οι εφαρμογές εξόντωσης και η ρατσιστική ομοιομορφία, προέρχονται από τα λενινιστικά, τροτσκιστικά, σταλινικά χρόνια με εξευρωπαϊκούς guest stars τις εκτελέσεις στην Βόρεια Κορέα, στο Βιετνάμ, στην Καμπότζη και τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας επί Μάο.

Εξαιτίας όλου αυτού του θορύβου που αφορά το μίσος εναντίον της Δημοκρατίας, των άχρηστων ενθουσιασμών των Αγανακτισμένων και της καμένης ελπίδας για το μονοπώλιο του ελικοπτέρου που θα φυγαδεύσει εγχώριους πολιτικούς, θυμήθηκα τις μελέτες του Lewis Mumford και τις αναφορές του στον Μαρξ, στον Χέγκελ, στην βιομηχανική οργάνωση και στην διαδικασία της εκμηχάνισης. Συνδέοντας τα σχόλιά του με την περιρρέουσα ατμόσφαιρα δικτατορίας των πολλών, φτάνω στο συμπέρασμα ότι η λογική επιλογής στρατοπέδου («έχουμε πόλεμο» κλαυθμυρίζουν οι απροσάρμοστοι), αυτοκαταργείται καθώς αυτοαναιρείται αφ’εαυτής. Η ατομική ελευθερία, ο κοινωνικός βίος και το πολιτικό γίγνεσθαι δεν κινδυνεύουν ουσιαστικά από το φαντασματικό πλέγμα του κάθε παρία-γκρουπούσκουλου. Η αντίληψη της ανατροπής του πολιτεύματος με ψιχία εμφυλιακού κατατρεγμού, αστικής δυσανεξίας και ψυχαναλυτικών κειμένων εναντίον της μπουρζουαζίας, είναι τουλάχιστον παιδιάστικη. Διότι εάν γινόταν πράξη, οι ίδιοι οι πιονιέροι δεν θα ξέρουν πώς να διαχειριστούν την ίδια τους την δυστοπία. Η αποσύνθεση και η καταστροφή αίρονται αφού το παιχνίδι των λυγμών, καταποντίζεται στο φαντασιωσικό εφηβικό υπόλειμμα μιας επανάστασης, που αναπτύσσεται στα βαλτώδη έλη εφηβικής ανίας και ιντερνετικής ατιμωρησίας.

Με τις παραπάνω συνθήκες, το κρεσέντο της ψευδοδίκαιης κλειστοφοβικής πεποίθησης, γιγαντώνεται. Θεωρείται τουλάχιστον αστοχία η έκρηξη θυμού από οποιονδήποτε που δεν ανήκει σε αναρχοφασιστικές φατρίες, κομματικά γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ και κενοτάφια του ΚΚΕ. Η πιθανότητα ότι μπορεί κάποιος να είναι αλλόφρων κατά των ιδίων, περνά απαρατήρητη. Η άνοδος της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ φερειπείν, δεν έχει αναλυθεί σωστά. Ο φασισμός, η χουντολαγνεία και η ακροδεξιά τρομοκρατία δεν εμφανίστηκαν επειδή μία μερίδα του πληθυσμού αποφάσισε (έτσι!) να βγάλει από την ντουλάπα τα λείψανα του ολοκληρωτισμού. Η απουσία κοινωνικού ελέγχου, η βία της πολυπολιτισμικότητας, η απαξία της δικαστικής εξουσίας και των θεσμών, το αναμάσημα του νεοναζισμού προς άγραν εντυπώσεων (η ηρωοποίηση πιονιέρων που βάλλουν κατά πάντων, βαφτίζοντας νεοναζιστή οποιονδήποτε δεν συμβαδίζει με τις παρωχημένες ιδέες τους, είναι ακαταμάχητη), θυμίζει αυτό που έχει γράψει ο Borges: «Όλοι, κάποτε, καταλήγουμε να μοιάζουμε στους εχθρούς μας». Ήδη λοιπόν, θα το κατάλαβες ποιοι είναι οι έμφυλοι πραγματικοί ναζί.

Likes(10)Dislikes(1)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *