Martin & Hannah

by theelfatbay on 6 Ιουνίου 2014

images-1

Τα αποτελέσματα των Ευρωεκλογών δεν ανέδειξαν νικητή αλλά αντιθέτως υπέδειξαν, ότι η ανατροπή της καθεστηκυίας ιδεολογίας -της κρατικοδίαιτης ακροποσθίας-, είναι απλώς αδύνατη. Ακροβάτες από όλα τα κομματικά άκρα, νομίζουν ότι η φωνή της αλλαγής ήχησε μεταξύ διαφθοράς και μιζέριας· πράγμα που οι ευσυγκίνητοι επαναστάτες με μπρίο Ροβεσπιέρου, κραδαίνουν για να μην καταρρεύσουν από το υπόγειο λάθος. Κυρίαρχη δεν είναι ούτε η υστερική πλειοψηφία του ΠΑΣΟΚ που κατέφυγε στον ΣΥΡΙΖΑ, ούτε η ΝΔ. Ο δικομματισμός έχει τον τελευταίο λόγο καθότι εξακολουθεί να κρύβεται πίσω από την απούσα καινοτομία με ύφος μελετητή του Ιερού Αυγουστίνου. Εν Ελλάδι δεν ανακαινίστηκε η πολιτική σοβαρότητα και η συγκρότηση ενός παγιωμένου λόγου αλλά ακριβώς το αντίθετο: τα ποσοστά αποτελούν το άλλοθι ζωής μιας ξεπερασμένης παλινόρθωσης της ανίας με σήμα το αντιδυτικό σύνδρομο του πεθαμένου Μαρξ.

Εν ολίγοις, δικαιολογούμε τον Πύρρο Δήμα, θαρρείς το Κοινοβούλιο είναι χαμαιτυπείο για καβγάδες. Το λογικό σφάλμα εξάλλου είναι πρόχειρο. Το Κοινοβούλιο οφείλει να φιλοξενεί βουλευτές που να σέβονται το Δημοκρατικό Ιδεώδες. Το ότι ο συγκεκριμένος ολυμπιονίκης κολυμπά στην πράσινη σαλάτα, επειδή ο Ρωμιός θαυμάζει τα δημοκοπικά είδωλα, δεν σημαίνει αυτόχρημα ότι ο καταναγκασμός της απουσίας πολιτισμού δικαιολογεί τα μούσκουλα. Κόμματα αντικοινοβουλευτικά όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ και το επάρατο ΚΚΕ δεν επιτρέπεται να πατούν το κόκκινο χαλί της Δημοκρατίας. Η πολυπόθητη τροπολογία που θα αρνηθεί την είσοδο στα μισάνθρωπα χρώματα, θα αποκαλύψει το εξής απλό: η μετριοπάθεια, οι συνταγματικές ρυθμίσεις και η γλωσσική απλότητα, θα ξεκαθαρίσουν ότι η επανάσταση που ευαγγελίζεται το αναρχοφασιστικό άκρο δεν υφίσταται. Στον 21ο αιώνα δεν υπάρχει πλέον πολυτέλεια στασιαστών.

«Δεν αρκεί ο ετεροπροσδιορισμός με τη Χρυσή Αυγή για να είναι κανείς καλός βουλευτής/πολιτικός», διαβάζω στην έγκριτη Παραπολιτική και θυμάμαι τα γραπτά του Heidegger· περί ενός ακαταμάχητου σολιψισμού στις βλακώδεις αυτοερμηνείες που δίνει ο καθένας για να δικαιολογήσει την ύπαρξή του υπό την σκέπη οποιασδήποτε ιδεολογίας. Τα νεοελληνικά παράδοξα, ο επαρχιωτισμός, η ελλιπέστατη αγωγή, η αγραμματοσύνη, η «νεοφιλελεύθερη» λαίλαπα, το δημόσιο βήμα σε κάθε τυχάρπαστο λούμπεν υποσωματίδιο. Παρίες ξεχασμένοι που νομίζουν ότι αλλάζουν τον κόσμο κρατώντας πλακάτ και τραγουδώντας την Διεθνή. Τελικά η Arendt είχε δίκιο. Οι πόλεμοι και οι αποστασίες λαμβάνουν χώρα έξω από την πολιτική σφαίρα. Η πραγματικότητα στο ναδίρ.

Likes(8)Dislikes(1)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *