Τρίγωνο

by theelfatbay on 10 Μαΐου 2014

Unknown

Δεν χρειάζεται συνδυαστική ταχυδακτυλουργική λεκτική σύνταξη, για να πείσεις εαυτόν ότι απεργάζεσαι το φιλοσοφικό gps με μέσο την διαίσθηση. Σχόλια, προτάσεις, συναισθηματικές αποδείξεις αρκούν, δεδομένου της γνωστής ιστορίας που λαμβάνει χώρα στους δρόμους. Δεν είναι κρυφό άλλωστε αυτό που ξεστόμισε ο George Orwell: «Εκείνοι που καταγγέλλουν την βία μπορούν να το κάνουν γιατί υπάρχουν άλλοι που ασκούν βία εκ μέρους τους». Δωρεάν θέαμα ελέω όχλου. Αγράμματοι, οπαδοί ιστοσελίδων του Zeitgeist, υποψήφιοι κομιστές της αλήθειας με αξιώματα και θεωρήματα, ομοιάζουν με τους φρουρούς των γκουλάγκ, τον επάρατο Τσίπρα που αγνοεί την κλίση της γενικής, πανέτοιμοι για το λαϊκό δικαστήριο και την θανατική ποινή καθότι ευεπίφοροι στην ακαταμάχητη απόρριψη της ανένταχτης αμφιβολίας που απορρίπτει το σημαίνον σφυροδρέπανο.

Εν όψει εκλογών, αδιαφορίας για τους θεσμούς, ατομικιστικού αλγόριθμου που περιμένει το κράτος να του λύσει το διαδικαστικό πρόβλημα, πίσω από την γελοία μάσκα του εύθικτου πολίτη, η αλήθεια δεν κρύβεται αλλά επισημαίνει το αυτονόητο: υπάρχουν δύο ειδών βάρβαροι. Αυτοί που πληρώνονται αδρά με ακτιβιστικό βιογραφικό που μισούν τα διόδια κι αυτοί που άεργοι όντες ξημεροβραδιάζονται στα κοινωνικά δίκτυα, πολιτικολογώντας σαν άλλοι Αμερικανοί για το Σύνταγμα μεταξύ 1787-1791 που επέστεψε την επανάσταση αλλά διαπίστωσε ότι οι άνθρωποι δεν είναι άγγελοι. Εν Ελλάδι, συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο: ασήμαντα βαποράκια με πολυπολιτισμική πρέζα, προσπαθούν να μοιράσουν εισιτήρια για το ρινγκ της ηττημένης σταλινικής Αριστεράς.

Η πλειοψηφία αδιαφορεί για τις δολοφονίες, τα κοινωνικά διακυβεύματα, το μέλλον της Ευρωπαϊκής Συνθήκης. Γι’αυτό δεν φταίει ο Φιλελευθερισμός αλλά το μίσος μεταξύ βολεμένων πιονιέρων οι οποίοι γκαρίζουν στα πεζοδρόμια της κομματικής αμφισημίας. Με λίγα λόγια, η συμμετοχή θεωρείται ταμπού διότι ουδείς θέλει να «μπλέξει» σε οτιδήποτε. Στόχος η δουλειά και η τροφή. Τα υπόλοιπα επαφίονται στους υπερφασίστες που από ανία ανακαλύπτουν άλογες υποδομές για τα καθημερινά παιχνίδια των εννοιών. Κλοτσοπατινάδα με τηλεβόες, καδρόνια και τσιτάτα του Μαρξ για το γλωσσικό πλαίσιο της ανελεύθερης βούλησης που μεταμορφώνεται σε λόγιο μεταπτυχιακό εκκρεμές για να μοιράσει πάθη. Τα τελευταία είναι μίση· απερχόμενα πια.

Likes(6)Dislikes(0)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *