Αντοχή υλικών

by theelfatbay on 30 Απριλίου 2014

images

Μετά την δολοφονία του Παύλου Φύσσα, το διάνυσμα της πολιτικής παραμόρφωσης, εξακολουθεί να ψάχνει το επόμενο θύμα για τα εύρετρα της τηλεοπτικής ομόρροπης έλξης. Υπερφασίστες, επαίτες και λυκάνθρωποι, με προβολές αγαστής γωνίας διευθύνσεως που τιμούν το ευθύγραμμο τμήμα της αυτοθυματοποίησης, εν είδει εφαρμοστής ενδελέχειας που χαϊδεύει το λεκτικό τοτέμ για να μην εκπέσει απ’τον περιστρεφόμενο θρόνο, εξακολουθούν να περιστρέφονται γύρω από τον εαυτό τους, το τεράστιο κράτος και την αλληλεπίδραση μεταξύ ηλιθίων, δεδομένου ότι εν Ελλάδι, το τρισδιάστατο φαντασιακό κατοικεί στην Υπερδνειστερία με προβιά κοζάκου, χνότο που μυρίζει σκόρδο και λιπώδη άξονα για τα χέρια που διψούν ν’αρπάζουν θεσμούς, πετώντας τους στα θηρία.

Οι κάδοι ανακύκλωσης δεν αλλάζουν θέση αλλά τουναντίον αποζητούν την ανασκολοπική βιβλιογραφία με μικροκυματικές αστάθειες για τους βουτυροαντάρτες, τους μετρίους και τις μουρλοκακομοίρες που εξακολουθούν να παρατηρούν τον ουρανό για εκείνο το ελικόπτερο της μυθοπλασίας. Οι διάδρομοι ωστόσο παραμένουν άδειοι αλλά η δίψα για την τύρβη αποζητά στροβίλους για τα καθημερινά νούμερα. Η αναζήτηση αθώων ενεργοποιεί τον μηχανισμό της θλίψης: η μειοψηφία επιλέγει ανθρώπους για κηδεία με το πρόσχημα του αντιφασιστικού αγώνα. Το άτομο είναι αδιάφορο. Η φυσική πραγματικότητα απαιτεί θύματα έμπλεα ακηδίας. Τα μικρόφωνα είναι έτοιμα και τα πρόσημα έντασης επιλέγουν το κόκκινο χρώμα για να χαρίσουν άναρχο πλου.

Άπαντες γνωρίζουν ότι είναι υπεύθυνοι για τον μεταπολιτευτικό δικομματισμό, διότι οι ίδιοι ψήφιζαν αυτούς που ονειδίζουν σήμερα. Τις καριόλες που κρατούσαν την Αυριανή εκφοβίζοντας ανένταχτους. Μία ελικοειδής αστάθεια, θερμαινόμενοι αισθητήρες από αίμα και ρωσικό μηδενισμό· άγριες στέπες αναπτυσσόμενες με αντιδημοκρατικές αρθρώσεις· κατανεμημένα φορτία σε αμόρφωτους πιονιέρους που θυσιάζονται για αναρχοφασίστες ευθυνόφοβους· για να μην σωθεί το ψηφιακό μελάνι. Για να επαίρονται στα χωριά τους οι υποψήφιοι θέσει και φύσει δολοφόνοι που φώναζαν στους εργαζόμενους της ΜΑΡΦΙΝ, «να καείτε μουνόπανα, να καείτε, σε τράπεζα δουλεύετε». Ένας εσμός προσώπων που καταπονεί τα ήδη ηττημένα όργανα. Ελλείψει Δημοκρατίας, το ειδικό βάρος μεταλλάσσεται σε διπολική εξίσωση με άεργες συνιστώσες.

Likes(6)Dislikes(0)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *