Gestaltism

by theelfatbay on 24 Απριλίου 2014

images

Σε μακροσκοπική κλίμακα δεν υπάρχει κάτι να αναδυθεί απ’το εγκάθετο συνημίτονο. Ούτε χρειάζεται υπεύθυνη σπουδή για να γίνει παραδεκτή η παράσταση της ισότητας. Εξάλλου, οι αλλαγές στον ιστορικό ρου της Ιστορίας, δεν τοποθετεί πλέον στο έδαφος θυμωμένους Πάπες, οπαδούς του Κρόμγουελ στην αυλή του Ερρίκου Η’, μίση όπως αυτά της Άννας Κομνηνής όταν η τελευταία μελετούσε τ’αστέρια, ερωτευμένη με τον πατέρα της. Απουσία κοινωνικού κάλλους, καλλιέπειας ορθού λόγου και υστερικής ιδιοσυγκρασίας που βάλλει εναντίον της Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας, το τρίγωνο της συμμετρίας δεν είναι ισοσκελές αλλά μαθηματικό παράλογο. Ο γρίφος δεν χρειάζεται ν’αναλυθεί απ’τα θεσμικά όργανα αλλά επιβάλλεται από τον όχλο, εν είδει αινίγματος για δυνατούς λύτες. Το πρώτο σιλό κατασκευάστηκε από κόλακες οι οποίοι αναγορεύονται επίτιμοι ουσάροι κατά πάντων. Η πάλη με το κράτος, μπολιάστηκε με αντιμνημονιακό βέλο. Ex parte.

Στην πραγματικότητα, με την ανοχή υπερφασιστών (κομμουνιστές, αναρχοφασίστες, συριζοφασίστες, βραδύνοες νεοναζί, χουντολάγνοι, σταλινοφασίστες, αντιφασιστοφασίστες), το αξίωμα «divide ut imperes» καλά κρατεί. Αυτό γίνεται όχι για να επέλθει ισορροπία αλλά τουναντίον επειδή η εκτόνωση των συναισθημάτων αποτελεί πρώτιστη προτεραιότητα των προαναφερόμενων. Δεν είναι αντίπαλοι αυτοί που θέλουν να θεμελιώσουν μια καθημερινή ψυχανάλυση που εμμένει στον εμφυλιακό κοπετό ελέω καπιταλισμού, αστών και ψυχαναλυτικής επιστήμης. Η θεραπευτική αγωγή απαιτεί την συμβολή των στρατοπέδων στον συγκεκριμένο σκοπό που είναι υπεράνω τυραννίας: σε ασφαλείς συνθήκες, με μικρό αριθμό νεκρών, εξασφαλίζεται το ισοζύγιο μεταξύ δαρβινικής σύμβασης κι αντισυστημικής συλλογικής φιλονικίας.

Εν Ελλάδι όμως υπάρχει το εξής πλεονέκτημα. Ο θίασος που λαμβάνει μέρος σε συλλαλητήρια, ψυχαναλυτικές φιέστες και πογκρόμ εναντίον ρατσιστών, γαλλομαθών και σιωνιστών, γνωρίζει ότι πράττει εκ του ασφαλούς. Από την Μεταπολίτευση κι εντεύθεν, δεδομένου του απείθαρχου φύλου στις αττικές σπηλιές, έχει επινοηθεί από την Πολιτεία ένας χώρος χιλιάδων megabyte στον οποίο -ασφαλής εν τη γενέσει του απ’τους καθοδηγητές-, γίνονται κοινωνικά πειράματα για να αποφανθούν τα τηλεκατευθυνόμενα γκρουπούσκουλα για την δεοντοκρατία. Κοινώς, οτιδήποτε κινείται στους δρόμους ή στους αύλακες του εγκεφάλου, θεωρείται αυτόχρημα εξαναγκασμένο σε ενδελεχή έρευνα με σκοπό τον εσωτερικό/εξωτερικό εξαναγκασμό για να εγκαθιδρυθεί ένα ακόμα τοτέμ με αδιάλλακτο καθήκον: την στρατολόγηση ηρώων με συνιστώσες τα ψυχάκια του ΣΥΡΙΖΑ.

Κατά προτίμηση, τα πανηγύρια στις λαϊκές γειτονιές, τα διαγγέλματα στα κοινωνικά δίκτυα, οι φετφάδες στα στενά των Εξαρχείων, δεν αφορούν ουσιαστική εκβαράθρωση ηθών κι εθίμων αλλά την εντύπωση του πολέμου. Οι πιονιέροι βάρβαροι διοργανώνουν flashmobs νομίζοντας ότι προσιδιάζουν στους Τούρκους στον Καύκασο, στους αποίκους στην γερμανική κατοχή της νοτιοδυτικής Αφρικής τον Α’Παγκόσμιο Πόλεμο, στην σερενάτα που επακολουθεί όταν ένας αστυνομικός δολοφονείται. Κατ’ουσίαν δεν απέχουν πολύ από τους Μπόερς και τις πρακτικές τους. Στην ουσία καταστρώνουν μια κλειστοφοβική ressentiment για να μην τινάξουν τα μυαλά τους στον αέρα. Με αυτόν τον τρόπο κανείς δεν μένει ανικανοποίητος. Εκ του ασφαλούς χειραφέτηση με συνένοχους την Εκκλησία, το Κόμμα και το delirium tremens λίγο πριν τον μίζερο παχυλό ύπνο.

«Σκεφτόμουν αυτούς που ισχυρίζονται πως η ευτυχία είναι ανέφικτη στη γη. Δες πόσο σκληρά προσπαθούν όλοι να βρουν λίγη χαρά στη ζωή. Δες πόσο πασχίζουν γι’αυτό. Γιατί πρέπει κάθε ζωντανό πλάσμα να ζει μέσα στον πόνο; Με ποιο δικαίωμα μπορεί να αξιώνει κανείς να ζουν οι άνθρωποι για οτιδήποτε άλλο εκτός από την προσωπική τους ευχαρίστηση; Όλοι το θέλουν αυτό, αλλά δεν το βρίσκουν ποτέ. Αναρωτιέμαι γιατί. Κλαψουρίζουν και λένε ότι δεν κταλαβαίνουν τι νόημα έχει η ζωή. Υπάρχει όμως κι ένα ιδιαίτερο είδος ανθρώπων που τους περιφρονώ. Είναι αυτοί που αναζητούν κάποιον υψηλότερο στόχο, έναν «παγκόσμιο σκοπό», που δεν ξέρουν για ποιο λόγο πρέπει να ζουν, που γκρινιάζουν ότι πρέπει «ν’ανακαλύψουν τον εαυτό τους». Αυτή είναι, φαίνεται, η επίσημη κοινοτοπία του αιώνα μας, Την ακούς γύρω σου. Τη βλέπεις σε κάθε βιβλίο που ανοίγεις. Αποτελεί το θέμα κάθε εξομολόγησης,. Οι υποστηρικτές της πιστεύουν, φαίνεται, πως είναι το πιο ευγενικό πράγμα που μπορεί κανείς να εκμυστηρευτεί. Εγώ θα έλεγα ότι είναι το πιο επονείδιστο».

Unknown

Likes(3)Dislikes(0)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *