The Dying Clime

by theelfatbay on 5 Απριλίου 2014

images

Όποιος εκπλήσσεται από τα δρώμενα της Βουλής και τις αποκαλύψεις Μπαλτάκου, μάλλον αρνείται να χαζέψει το είδωλό του στον καθρέφτη. Αντί να παραδεχτεί ο ψηφοφόρος ότι τα μεταπολιτευτικά χρόνια έθρεψε ένα τέρας, το οποίο δανειζόταν τσιτάτα απ’την αλάνθαστη μηχανική αλληλεγγύη, με σκοπό να πείσει πρωτίστως τον εαυτό του ότι ο κόσμος αλλάζει ανταλλάσσοντας χρήματα για να χτίσει αυθαίρετα, να θαυμάζει σφραγίδες και υπογραφές σε εικονικές υπερωρίες και να τραγουδά Θεοδωράκη ψάχνοντας με την γλώσσα τον μαϊντανό από την αχώνευτη φάβα, εξακολουθεί να δείχνει με το δάχτυλο τα κακώς κείμενα, μην εντάσσοντας το κορμί του στο πολιτιστικό ναδίρ. Ανώτερα κλιμάκια δημοσίων υπαλλήλων, υψηλές βαθμίδες νοικοκυραίων, καθηγητές πανεπιστημίων, εκκλησία και συστημικοί προλετάριοι επιμένουν να στειρώνουν το περιούσιο πέος με την ιδιότητα του αγωνιστή σε απαράμιλλη φόρμα αντί να παραδεχτούν ότι η αρμονική κοινωνία που ευαγγελίζονταν, καταρρέει επειδή τα σιαμαία δεν διαχωρίζονται πάντοτε.

Το κοινωνικό φαντασιακό κραυγάζει στους δρόμους, στα κοινωνικά δίκτυα, στα κλειδωμένα διαμερίσματα με τεράστιες οθόνες και ταχύτατους επεξεργαστές για να πείσει τον δίγλωσσο εαυτό ότι θα ξεγελάσει τον θάνατο. Η μνήμη ευτυχώς ζώσα, μνησίκακη και τα μάλα πείσμων επιχειρηματολογεί γνωρίζοντας ότι οι εκ του ασφαλούς στιχομυθίες παραμένουν εντός της ιδιωτικής σφαίρας καθότι καλομαθημένη, κρατικοδίαιτη κι αμόρφωτη. Κοινώς, οι συνθήκες αλλάζουν επειδή η κυβέρνηση ελέγχει, νομοθετεί και αλληλεπιδρά με το ευρύτερο περιβάλλον και όχι επειδή οι υπερφασίστες αναλύουν δήθεν την ιστορική πρακτική που οφείλει ν’αυτοκτονήσει για να θεωρηθεί ικανή ν’αναγεννηθεί μεταξύ χάους και κειμενικών στόχων. Η πανώλη των ψυχαναλυτικών βορβορυγμών ξεχνά, ότι στα δύσκολα, εγκαταλείπεται η αφηρημένη λειτουργία του σημαίνοντος κατά Lacan και αναδύονται οι χειρότερες μορφές κατακράτησης ούρων με σήμα το Μόναχο ή το Στάλινγκραντ. Ο Friedländer αναλύοντας τις βιαιότερες εκφράσεις του ρουμανικού αντισημιτισμού, με αποκορύφωμα τις φρικαλεότητες στο σφαγείο Straulesti το 1941, υπενθυμίζει ότι η βία αφορά κυρίως την μεσοαστική τάξη, τους φοιτητές, τους διανοούμενους και το στρατιωτικό κατεστημένο.

Εν κατακλείδι, οτιδήποτε κινείται στην θεατρική σκηνή της πολιτικής αντίστασης στην μεταρρύθμιση, δεν αφορά τους βουλευτές αλλά αυτούς που τους ψήφισαν. Σε αυτήν την φάση της γελοιότητας και της ιδιοτέλειας, πεπεισμένος ότι δεν έχουμε δει τίποτα ακόμα, η ελληνική διεκδίκηση της απαξίας του νόμου χειροκροτά κι εξανίσταται διότι η ελευθερία εξισώνεται με την ασυδοσία, το μίσος και τις δασύτριχες κοιλιές αγροτών που κρατούν αγγούρια έμπροσθεν της ιοβόλου Μέρκελ. Οι εθελότυφλοι συνεχίζουν να ρίχνουν μολότοφ σε αστυνομικά τμήματα νομίζοντας ότι χτυπούν τον καπιταλισμό μπροστά σε Apple οθόνες, ο ΣΥΡΙΖΑ αποδεικνύει ότι δεν θέλει να κυβερνήσει – γιατί να το κάνει άλλωστε; Το εγχώριο αστείο παραπαίει διότι γνωρίζει ότι είναι λάσκα τα λουριά και ο όχλος την βγάζει καθαρή, νομίζοντας ότι καταστρέφει το τείχος της Παγκοσμιοποίησης με ένα status στα κοινωνικά δίκτυα. Μόνο που ξεχνά το εξής: ο ανταγωνισμός, ο σχεδιασμός και η επιδίωξη της δημόσιας αρετής είναι τα όργανα για την εκρίζωση του ξένου σώματος. Απουσία Δημοκρατίας, ο ολοκληρωτισμός είναι αυτιστικός και οι δικαιούχοι χιλιάδες.

Likes(0)Dislikes(0)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *