Nostromo

by theelfatbay on 1 Απριλίου 2014

images

Απ’τον βανδαλισμό οχήματος ιδιοκτησίας του δημοσιογράφου Πάσχου Μανδραβέλη έως το ξεπερασμένο ξέσπασμα εφήβων με ακμή στην υπόφυση έμπροσθεν της Βουλής, βουτάμε στην άβυσσο, χρησιμοποιώντας οδοντόπαστες, σάπωνες, επιθετικό pH και γενικολογίες κοινοκτημοσύνης για την πλειοψηφία που καταρτίζει πενταετή πλάνα που προσιδιάζουν το πάθος για ισότητα. Αγράμματοι τυχάρπαστοι, ψυχοπαθείς τηλεκατευθυνόμενοι από κομματικούς καταναγκασμούς, εραστές της πλήρους αποδοχής από τους αγκιτάτορες της κομμουνιστικής ζύμωσης. Το κοινωνικό φαντασιακό, φοβισμένο να παραδεχτεί ότι ηττήθηκε, προβάλλει αδιάκοπα την ίδια του την απάθεια εν είδει αγωνιστικού μπρίου, πεπεισμένο ότι η Δημοκρατία ανήκει στο αυθαίρετο μαρξιστικό όργιο μεταξύ κρατικιστικής ευωχίας και φατριαστικής αναλυτικής παρέκκλισης. Το εύλογο patchwork αφορά την μύχια πεποίθηση ότι το κράτος χαρίζει χρήμα.

Το #mice_riot με φόντο το Κοινοβούλιο από κουμπούρες, οπλονόμους και αντάρτες με το στόμα γεμάτο κρεμμυδόζουμο από το αντιφιλελεύθερο ορμέμφυτο, προδίδει το αυτονόητο: πολεμάται η εντύπωση της ανελευθερίας, η ενόρμηση θριάμβου ελλείψει κοινωνικού ελέγχου, ο κολεκτιβισμός που κινδυνεύει από ορδές υστερικών καιροσκόπων. Ο όχλος ντυμένος αλά albanian chic περιβολή, για το πάρτυ που δεν τελείωσε το ’93, παίζει κρυφτό με την πνευματική σύγχυση αφού αντιλαμβάνεται ότι δεν είναι αναντικατάστατος. Κοιτάζοντας τις ιδρωμένες οθόνες των δρώμενων, σαν φιλοκαστρικοί που έβλεπαν τις γίδες του σφυροδρέπανου να χέζουν αμέριμνες τις μοκέτες στα κουβανικά καζίνο της Μαφίας, προσπαθεί να συνδυάσει τον δρόμο της υπεραξίας με το φόβητρο της ασυδοσίας των Ερυθρών Χμερ σε γυναικόπαιδα, μουσουλμάνους και ψαράδες εν έτει 1973.

Στα μεταπολιτευτικά χρόνια, δημιουργήθηκε μία αντικαθεστωτική παράκρουση αντιδιαφωτιστικών επιπέδων που ενέχει δόλο, μισανθρωπία και υποβόσκοντες αποκλεισμούς από την κοινότητα. Οι μειοψηφούντες νομίζουν ότι αποτελούν την πλειοψηφία καθότι αντικατέστησαν τους θεσμούς με την ατομικιστική μετάφραση. Ενώ νομίζουν ότι συνδιαλέγονται με την πολιτική, ξεχνούν σκοπίμως το δημοσιονομικό κόστος, την σοβιετική γραφειοκρατία της δημόσιας διοίκησης, την απαξία του ελέγχου όσον αφορά το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, τον τεράστιο δημόσιο τομέα, την institutional trap που αναλύει ο Αρίστος Δοξιάδης στα κείμενά του, το αδιάλλακτο της εσοκαπιταλιστικής βιόσφαιρας: «αφού σε ψηφίζω, οφείλεις να βολέψεις τους θαυμαστούς απογόνους μου, απομυζώντας πόρους από τρίτους». Όμοιος ομοίω αεί πελάζει εν Ελλάδι.

Το θλιβερό κακέκτυπο, δεν ανατρέπεται· όχι για λόγους ποιότητας αλλά επειδή ο ψυχαναγκασμός των αντιρατσιστών γεννά αντιφασιστοφασίστες. Η καθημερινή φιλολογία κάθιδρων αγωνιστών των πληκτρολογίων, η εκμετάλλευση ανθρώπων που στρατολογούνται για να διατρανώσουν την αντιναζιστική αποφασιστικότητα όπως ο Παύλος Φύσσας, ο διδακτισμός από γκρουπούσκουλα στους δρόμους και στα κοινωνικά δίκτυα, οι αναρχοφασίστες που τσαλαπατούν οτιδήποτε αφορά την πρόοδο, την σοβαρότητα και την επιστημονική έρευνα για το «καλό μας», δεν διαφέρουν καθόλου από την χιτλερική μίτρα που φαντασιώνονται στους οικιακούς καθρέφτες. Καίγοντας δημόσια κτίρια, την βιβλιοθήκη της Νομικής, λιντσάροντας τους εργαζόμενους της ΜΑΡΦΙΝ, καταφέρνουν να ισοσκελίσουν τους εφιάλτες τους με το καμένο δάσος έξωθεν. Οι ουτοπίες εξάλλου γεννούν υπερφασίστες. Η πεποίθηση ότι οι παρίες θα ασκήσουν εξουσία αποτελεί αγελαία ύβρη.

«Οι αντιρατσιστές είναι το ίδιο φανατικοί και εξασκούν αστυνομικού τύπου τρομοκρατία στα λεγόμενα και στις προτιμήσεις των πολιτών. Κρίνουν τους ανθρώπους από την καταγωγή τους και το χρώμα του δέρματος. Όπως ακριβώς και οι ρατσιστές».

me-polemoun-oso-traba-i-psuhi-tous.

Likes(0)Dislikes(0)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *