Επανάληψη

by theelfatbay on 8 Φεβρουαρίου 2014

images-1

Ψάχνοντας για την προέλευση του αποτυπωμένου θορύβου στις εν των βάθει φλέβες· αυτός ο αχός που μπερδεύει το υποκείμενο στις μισχωτές προσεκβολές της φαντασίωσης· τόπος που η φαντασίωση εδράζεται, απαλλαγμένη από τα βιαστικά διαβάσματα. Το αδύνατο γίνεται δυνατό, ταξιδεύοντας δια του μείζονος ινιακού τρήματος με στόχο τον βρεγματικό λοβό. Ο χώρος αποζητά καινούργια κεφάλια για τις απόκρυφες σκέψεις. Σαν την Αικατερίνη των Μεδίκων που ξεφύλλιζε μαύρα χωρία της Κλείδας του Σολομώντος όταν συνομιλούσε με ουτιδανούς ουγενότους. Οι εγχώριοι επαγγελματίες της ξεπερασμένης επανάστασης, ενώ σφάλλουν, εξακολουθούν να πιστεύουν ότι οτιδήποτε πράττουν, εμπίπτει στο γραμμικό παράδοξο της ετερόδοξης καταχώρισης. Ουδείς παρατηρεί ότι τα σφάλματα μέσω δύσβατων πεδίων για τον αριθμό δυσκολίας, ευδοκιμούν.

Παρατηρείται εντός συνόρων, ένα τεράστιο σφάλμα που καταβροχθίζει σταδιακά τον αμφισβητία με τα ίδια του τα έργα, ελλείψει χρωμάτων. Η ανακύκλωση της δυστοπίας του Μαρξ σε υπαρξιακά καφενεία νοτίων προαστίων, ο πετροπόλεμος με τα ΜΑΤ, οι γλωσσικές αναπαραστάσεις  με παραδείγματα από εδάφια του Engels για τους καπιταλιστικούς νόμους, η γοητεία της κομμουνιστικής επιχειρηματολογίας με τα γνωστά δόγματα εξάλειψης της έλλειψης, η πεποίθηση ότι οι κερκοφόροι πυρήνες των εργατών του 19ου αιώνα, συναλλάσσονται επιτυχώς με το δύσβατο μνημονιακό πεδίο, για την ανατροπή της απαγορευμένης πληρότητας των ωφελιμιστών, προδίδουν τούτο: την ευκολία της επιτηδευμένης δυστυχίας, η οποία δικαιολογεί τον αυτόκλητο σωτήρα που εξανίσταται ex cathedra, πείθοντας εαυτόν ότι κατέχει το κλειδί της αντιδημοκρατικής συνέχειας. Κατανοώ ότι ο ενθουσιασμός είναι απαραίτητο στοιχείο δημιουργικότητας αλλά η πεποίθηση ότι οι θεσμοί υπολειτουργούν ή δεν λειτουργούν καν, δεν κατατάσσει τον αγχωμένο κήνσορα στον θώκο του επαΐοντος. Το ότι δηλώνουμε κάτι δεν σημαίνει ότι είμαστε αυτό καθ’εαυτό.

Όλες οι ηλικίες εν Ελλάδι νομίζουν ότι έχουν το ακαταλόγιστο. Μπορεί οι πλάγιες κοιλίες, οι ενδοκρινείς αδένες, το οπτικό χίασμα και η ακανθώδης απόφυση να μην συνεργάζονται σωστά, στην ιδεατή κατάδυση της γενικής τρομοκρατίας του όχλου· στον βυθό της υπαινικτικής λαϊκής χειραφέτησης. Τα πάντα είναι θέμα χημείας, εκλέπτυνσης, στωικότητας, επαγρύπνησης κατά της αισθητικής βαρβαρότητας. Οι so-called Ιακωβίνοι, επιδεικνύουν τ’αχαμνά τους, την έρρινη βωμολοχία τους, τα πολιτικά τους θέσφατα εν είδει σοσιαλιστικού αλάθητου, για να κρύψουν την Παλινόρθωση της Μοναρχίας, υπό το βλέμμα του Λουδοβίκου ΙΗ’. Εν ολίγοις, η οποιαδήποτε κινητικότητα που εντοπίζεται στις αλληγορικές επάλξεις, δεν σημαίνει αυτόχρημα ότι αναδύεται μία μείζων ταξική οντότητα. Τουναντίον, η μίζερη εκζήτηση της σπαρακτικής βιαιότητας, λαμβάνει χώρα μόνο στο κεφάλι του θύτη που νομίζει ότι αγωνίζεται αλλά κατά βάθος ακκίζεται. Μόνο ακκίζεται.

Likes(0)Dislikes(0)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *