Neverland

by theelfatbay on 31 Δεκεμβρίου 2013

images-1

Αναπολώ τις διηγήσεις μελών της οικογένειας, όταν χαμογελούσαν στα κύματα της Βαλτικής, απαγγέλλοντας ποιήματα και χαρίζοντας κόκκινα ρόδα, φιλώντας εντέχνως τα βαθιά σκιρτήματα, για να αποφύγουν τις εκβολές που οδηγούσαν στον βάλτο της μισανθρωπίας . Πριν τον πόλεμο, τα κεντημένα με ασημένιες ραφές αισθήματα, θύμιζαν καθεδρικές πατρίδες της Βρέμης ή της Σαξονίας, προτού οι πρώτοι πρόσφυγες γυρίσουν το κεφάλι στον γενέθλιο τόπο τους. Τεφροδόχοι άλλαξαν χέρια, φάκελοι αλληλογραφίας κάηκαν, ευχές από την Γαλικία εξανεμίστηκαν κάτω από το βάρος της γοτθικής κατίσχυσης. Κόκκινες οξιές, Λιθουανοί αντισημίτες, τύρφη που παρεισέφρεε σε αγαπητικές χειρονομίες, λίγο πριν οι τελευταίες μεταφερθούν ανατολικά της Πολωνίας, κουβαλώντας χνουδωτά προσκέφαλα και άλικα μαντίλια που έκρυβαν τα τιμαλφή του γάμου.

Ο χρόνος περνά, χωρίς να απολέσει τις οξείς γωνίες της νοσταλγίας. Η έκδηλη συνήχηση, χρησιμοποιεί τους φθόγγους για ν’αποσιωπήσει αυτά που έγιναν, που δεν μπορούν να εξιστορηθούν. Οι περισσότεροι συγγενείς από την πλευρά της μητέρας μου, εξολοθρεύτηκαν στα κρεματόρια αφού πέρασαν στον προαύλιο χώρο του Birkenau. Ο θείος μου, επέζησε από το Dachau, κρύβοντας μέχρι το θάνατό του, το κρύο που περόνιαζε τα δάχτυλά του, την χρόνια διάρροιά του από την κακή διατροφή, τα βασανιστήρια και την σκληρή δουλειά. Οι παππούδες του πατέρα μου κατάφεραν να μεταναστεύσουν στην Αμερική, ενώ ένας εξ αυτών έζησε την φρίκη της σοβιετικής τρομοκρατίας και τον θάνατό του στον Αρκτικό Κύκλο των γκουλάγκ, τρώγοντας ρίζες, νερόζουμα, γροθιές στα νεφρά και σπασμένα δόντια καθότι υπερήφανος, αντιφρονών και πείσμων.

Επειδή δεν νοσταλγώ, αποφάσισα την δεκαετία του 1980, έφηβος ξέγνοιαστος, απαλλαγμένος από ιδεολογίες και βεβιασμένη θυματοποίηση, να προχωρήσω μπροστά, κρατώντας στο δεξί μου χέρι ένα κόκκινο μπαλόνι, πολλή αγάπη από τους γονείς μου, απουσία κατατρεγμού και πίστη στα Δημοκρατικά Ιδεώδη. Εξ απαλών ονύχων, διαπίστωσα ότι η συμμετοχή στην συντεχνία της καθ’έξιν δυστυχίας δεν με αφορά. Τα ταξίδια στην αλλοδαπή, οι υψηλές αξιώσεις στην δουλειά μου και το κεντρικό κλίτος της προσωπικής ηθικής, μου προσφέρουν άφθονο γέλιο, ορθολογισμό και πείσμα ότι η ελπίδα εξακολουθεί να κατοικεί στα ίχνη από τους διάττοντες αστέρες στις παλάμες, που παραμένουν οι αιώνιοι φάροι οι οποίοι δείχνουν τον δρόμο στο μάταιο, πάνω στο οποίο οφείλουμε να δουλέψουμε. Εξάλλου, γράφονται υπέροχα ποιήματα. Ακόμα και μετά το Auschwitz.

Likes(0)Dislikes(0)

2 Σχόλια to “Neverland”

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *