Το μόνον της ζωής τους ταξείδιον

by theelfatbay on 28 Δεκεμβρίου 2013

images

Τα υλικά που χρειάζονται για το αντισυστημικό lifestyle δεν είναι πολλά. Διατράνωση της αγάπης για τα ζώα, μονόλεπτα επιχειρήματα για τις καπιταλιστικές τσέπες, μίσος για την διαφορετική γνώμη, χειροκροτήματα από το ομοιογενές πλήθος, άπταιστη γνώση των αιτίων της Γαλλικής Επανάστασης, αναμνήσεις από το ανάγλυφο της παιδικής ηλικίας με φραγκολεβαντίνικο accent, απόλυτη σιγουριά για την γνώση των οικονομικών μεγεθών, αποφασιστικότητα εφάμιλλη με τα στρατεύματα του Ναπολέοντος ενάντια στους Αψβούργους το 1805, αλλά πρωτίστως τούτο: στα βάθη του μυαλού, εκεί που η βούληση συναντάται με την κεκαλυμμένη πίκρα της θνητότητας, γιγαντώνεται η μετριότητα μιας ηθικής που διαπράττει εγκλήματα στο όνομα του καλού. Εξάλλου είναι ακατανίκητο το βεβιασμένα αριστουργηματικό έρμα του ρακομελοαμφισβητία τρομοκράτη.

Αυτό που εντυπωσιάζει ωστόσο, είναι το χρίσμα του αντιφασίστα, χωρίς λογοδότηση σε οποιονδήποτε θεσμό του Δημοκρατικού Πολιτεύματος. Τουτέστιν, ανώνυμοι λογαριασμοί που καλλιεργούν την μισαλλοδοξία, το αντιευρωπαϊκό μένος και την εμμονή στην δυστοπία του 19ου αιώνα, θεωρούνται αυτομάτως ανθρωπιστικές φιγούρες. Πίσω από την τραγελαφική ενδυμασία, κρύβονται καρικατούρες που επιμένουν να σκέφτονται δήθεν αλτρουιστικά, με αναφορές σε μια ψευδοριζοσπαστική κοινωνική κριτική χωρίς αντίκρισμα. Ξεχνούν ότι ο κόσμος είναι τεράστιος, μεταβαλλόμενος και προοδευτικός που απαξιοί ν’ασχοληθεί με υπολείμματα αναρχοφασιστικού εφιάλτη. Το γεγονός ότι ξεχασμένοι πιονιέροι, ξημεροβραδιάζονται ολονυχτίς, παραδίδοντας μαθήματα μαρξιστικής ηθικολογίας, δεν σημαίνει αυτόχρημα ότι πληρούν τους όρους του ορθά σκεπτόμενου ατόμου. Περισσότερο θυμίζουν ρέπλικες του Андре́й Жда́нов, όταν ο τελευταίος εξόριζε καλλιτέχνες επειδή τολμούσαν να εναντιωθούν στον έγκριτο σοσιαλιστικό ρεαλισμό.

Λίγες ημέρες πριν το 2014 εσβάλει στην ελληνική απάθεια, ένα είναι σίγουρο. Νοσταλγοί ολοκληρωτικών καθεστώτων πάντα θα υπάρχουν. Στην σύντομη ζωή που διανθίζεται με πλακάτ, τσιτάτα από βιβλία της Naomi Klein και αντιπαιδαγωγικό εμετό για τα κολλυβοπάρτυ των Αγανακτισμένων με το τηλεκοντρόλ στο χέρι, φαγούρα στον πρωκτό και πολιτική ορθότητα στα ιντερνετικά καφενεία, η Δημοκρατία αφήνει περιθώρια στους περιθωριακούς, τροφή στους σαχλά σκεπτόμενους και χλιαρά αξιώματα σε αυτούς που θυμούνται τον Pascal. «Με την σκέψη, κατανοώ τον κόσμο». Η επιτυχία της ίδιας της Ιστορίας του 20ου αιώνα και του κράτους Δικαίου, κατορθώνει να προσδώσει σε παρακρατικούς, ψυχάκηδες και αναρχοειδή, ελεύθερο πεδίο δράσης για την εκτόνωση των αισθημάτων τους. Κοντολογίς, οι επαγγελματίες επαναστάτες αναλώνονται στον ίδιο τους τον χρόνο. Ελεύθερο χρόνο για να ισορροπήσουν επιτυχώς το obsessionnel χάος.

Likes(0)Dislikes(0)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *