Ο προστατευτικός ουρανός

by theelfatbay on 24 Δεκεμβρίου 2013

Unknown

Πριν σβήσουν τα φώτα στα σπίτια, προτού οι δευτερεύουσες χρονικές προτάσεις χαϊδέψουν τα ίδια σώματα για πολλοστή φορά στα άοσμα σεντόνια, ο απολογισμός των ημερών, αναλώνεται στα μακρινά αστέρια. Ο χρόνος εκεί, δίνει το προτέρημα στον ξεχασμένο αστροναύτη, να παρατηρήσει την παρέλαση της φρίκης στο ευρωπαϊκό ανάγλυφο, στην ασιατική γεωδαισία και στην αφρικανική ήπειρο. Με μια μεγάλη βουτιά στην πεπερασμένη θάλασσα, με λάφυρο τις λέξεις του Heidegger, η ανθρωπότητα επιλέγει την εξερεύνηση των ικανοτήτων της, με πίστη στο δικαίωμα της επιλογής από πρόθεση. Με το άλλοθι της δημιουργίας, οι τελευταίοι στην σειρά, προλαβαίνουν να κρύψουν στο συρτάρι την μεταπολιτευτική καραμέλα που έχασε την γεύση της αλλά όχι το χρώμα. Οι εχθροί της Δημοκρατίας σε ρόλο κομπάρσου που σκέφτεται ταξικά με ιδεατή μορφή για την κοινότητα.

Στον 21ο αιώνα, το βαλκανικό patchwork φωνασκεί, χειρονομώντας με το όπλο που του δόθηκε από το κράτος της σοβιετικής νοσταλγίας. Η ατιμωρησία, τα σαχλά ψηφιακά στάτους που διατρανώνουν την μοναξιά από κούνια, οι προτροπές για τα όπλα που θα καθαρίσουν την κόπρο του Αυγείου, το αντικοινοβουλευτικό κοπάδι, η πολυπολιτισμική προχειρότητα, εμμένουν στην συνθηματολογία του μίσους, της απαξίας των νόμων και της διαιώνισης του φαιοκόκκινου φασισμού, συνεχίζουν να ενδημούν στην χώρα που αρέσκεται να ακκίζεται με πολεμικό υλικό, κλεμμένο από την ξεπερασμένη πια μισανθρωπία των ολοκληρωτισμών. Ναζιστές, κομμουνιστές, αναρχοφασίστες, πρεζάκια προσωνυμιών και ασήμαντοι ποπολάροι, βγάζουν τον άσο απ’το μανίκι, μήπως πείσουν τον εαυτό τους καταρχήν ότι η ισότητα είναι εφικτή, υπεράνω ένθεων θυμάτων.

Οι αμεληταίοι νομίζουν ότι είναι κυνικοί, οι λούμπεν προλετάριοι Βοναπάρτες, οι μαρξιστές ερμηνευτές της πραγματικότητας με οδηγό την απαίδευτη μάζα, οι αδερφές της πολιτικής ορθότητας εργαλεία ανατομίας για την 24ωρη έξη στην μαγική κωλοτρυπίδα της ματαιότητας. Πολιτικάντηδες τραμπούκοι, που αναλύουν κοινωνιολογικά τα κακώς κείμενα, για να μην θεωρηθούν ξεπερασμένοι από τον απολιθωμένο όχλο που πράττει αναδρομές στο παρελθόν για να ξεφύγει απ’την απτή πραγματικότητα. Η Ελλάδα θυμίζει την συντηρητική Γερμανία του Μεσοπολέμου, καλυμμένη με σταλινικό αυταρχισμό, μεσσιανικό κέλυφος πολιτισμικής υπενθύμισης της χουντικής αρχαιολατρίας και ορθόδοξο χριστιανικό φωτοστέφανο με αναφορές στον περιούσιο λαό που επαναστατεί, τρώγοντας σουβλάκι με βυζαντινό καρύκευμα, ελλείψει φιλοσοφικής άλω.

Εν κατακλείδι, ουδείς ενδιαφέρεται για την πρόοδο, την τεχνολογική ανατροπή, «το ίζημα των βλέψεων» που έγραφε ο Καστοριάδης. Δεν απαιτούμε πρωτίστως απ’τον εαυτό μας αλλά επαιτούμε, δεδομένου ότι επί 39 συναπτά έτη, οι ιστορικοί της Γαλλικής Επανάστασης, οι μπροστάρηδες των γκουλάγκ και οι σοσιαλδημοκράτες της πασοκικής φεουδαρχίας, εν αγαθή συμπνοία, φιλοσοφούσαν με κρατικοδίαιτη ζέση για τα σημαινόμενα εύρετρα στα κατσικοχώρια της καταγωγής με σήμα την ρίγανη, τα εντόσθια των εριφίων και τα αιμομικτικά ένστικτα. Το πανηγύρι της κρίσης, αφορά κακομαθημένους αθεμελίωτους αντιεπιστημονικούς ορισμούς οι οποίοι προτιμούν να αναλίσκονται με αισθητική Μαΐου του ’68, επειδή νομίζει ότι κάποιο αόρατο μάτι θα κρίνει αρνητικά την εσωθεσμική πράξη χωρίς το κόκκινο διαβατήριο. Ο Shakespeare είχε δίκιο όταν έλεγε: ‘ The fault, dear Brutus, is not in our stars, / But in ourselves, that we are underlings.’

Likes(1)Dislikes(0)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *