Marilyn

by theelfatbay on 21 Δεκεμβρίου 2013

images-1

Δεν περίμενα τον γελοίο Μιχάλη Λιάπη για να ικανοποιήσω την χρόνια σιγουριά μου για το ίδιον του Ρωμιού. Η εκ του ασφαλούς κριτική στις ψηφιακές αρένες, δεν ακυρώνει το πανθομολογούμενο μυστικό: Η πλειοψηφία ακολουθεί ρητά την αισθητική και την κουτοπονηριά του καραμανλικού εξαδέλφου ενώ οι κήνσορες εμφανίζονται από τα λαγούμια τους για να προσδώσουν κύρος στα γραφόμενά τους, σχολιάζοντας τα κακώς κείμενα, πριν εξαφανιστούν μέχρι την επόμενη παρασπονδία. Gay ακτιβιστές με γραβάτες πολιτικής ορθότητας, δημοσιογραφίσκοι με το αλάθητο φρούτο του blogger, μειράκια που νομίζουν ότι οι πικετοφορίες αποτελούν ευτυχία, αναρχοφασίστες που παίζουν πετροπόλεμο μεταξύ κοινωνικών δικτύων, ψυχαναγκαστικής υποκειμενικότητας και αποφασιστικότητας για τα μάτια των θαυμαστών που φορούν κρυφά το σταυρουδάκι, τον αγιασμό από τον πνευματικό και την γαρδένια από τον γάμο στο νησί με την πλούσια συγκομιδή χασισιού, αντάρτικων και θλίψης για τον μετανάστη καθώς homo homini lupus.

Όσο έξαλλοι κι αν είναι οι θετικά διακείμενοι στην τήρηση των νόμων, το κοινωνικό ανάγλυφο έχει δημιουργήσει μιαν απαράμιλλη προσαρμοστικότητα, εν είδει καταφυγίου για τους αδαείς, τους αναξιοπαθείς και τους μπαρουκαπνισμένους. Ocassione data, οι ηθικολόγοι κρατώντας στα χέρια υλικά ειδικευόμενου χειρουργού σε οίστρο, μονολογούν για την κοινωνία της ισότητας, αποδομώντας τα κείμενα της Δημοκρατίας, με μυστικιστική χροιά, που μεταλλάσσει το ιστορικό πλαίσιο σε διττή πραγματικότητα, διότι ως γνωστόν, η έξοδος κινδύνου εν Ελλάδι οφείλει αφ’εαυτής να προσφέρει εναλλακτική διαφυγή για τους ευθυνόφοβους, εφόσον ουδείς συμμετέχει στο αιματολογικό κοινωνικό νόημα. Βαλκανική οπλοφορία, δαρβινική προσαρμοστικότητα, πολιτισμικά ευαγγέλια για μία χώρα που επαναλαμβάνεται με συνθηματολογία κνίτη μετά τζούφιας καπότας.

Ο Μιχάλης Λιάπης παρανομεί αλλά οι ζηλωτές ζηλεύουν το ταξίδι του στην Μαλαισία. Το στερεοτυπικό φαντασιακό δαγκώνει εκεί που ξέρει ότι οι συνέπειες είναι απούσες. Ο όχλος άλλωστε αθωώνεται επειδή εκμεταλλεύεται την λαϊκή κυριαρχία. Όταν οι εξουσίες συνεργάζονται, τα δικαιώματα γκαρίζουν ενώ οι υποχρεώσεις είναι φυλλοβόλες. Εν Ελλάδι ο Schopenhauer σηκώνει τα χέρια ψηλά. Η ζωή και τα όνειρα είναι φύλλα του ίδιου βιβλίου. Σωστά. Μόνο που ο ορθολογισμός δεν ενδημεί στα πανεπιστήμια. Στο πολιτικό τοπίο. Στην δυνατότητα της διάκρισης των ορίων. Στην διαφάνεια της μεθοδολογίας του Δικαίου. Όχι γιατί δεν υπάρχουν τα εφόδια αλλά διότι η κριτική σκέψη διέπεται από φαιοκόκκινο φασισμό. Το άλλοθι της ματαιότητας για τους καθ’έξιν μέτριους. Το σύστημα έχει ιδιωτικό χαρακτήρα, πλέον. Για το κάθε ευφάνταστο τσόλι.

Likes(0)Dislikes(0)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *