Meyerfeld

by theelfatbay on 7 Δεκεμβρίου 2013

images

Όταν οι άνθρωποι δύουν, μεταχειρίζονται τις πολιτικές συνθήκες, τα ερείπια της ψυχαναλυτικής φιέστας και το βαμμένο φαντασιακό της Μεταπολίτευσης με τσιτάτα μαρξιστικά, μπερδεύοντας σκοπίμως στα θεωρεία την ταύτιση του συμβολισμού με την επανάσταση. Εν Ελλάδι, αυτοί που εμφορούνται από λενινιστικό πείσμα, αναρχοφασιστική αντίσταση και κραυγαλέα αβεβαιότητα με ψήγματα διαχρονικής αναγκαιότητας που χρησιμοποιεί τον Lacan για τους νεοφώτιστους αμφισβητίες, συμμετέχουν άθελά τους στην ίδια τους την παρακμή, κρύβοντας επιδέξια την αυτοκρατορική πορφύρα μέσα σε σώβρακα, χάρτινες κούτες και φαιοκόκκινα λάβαρα τα οποία δεν ανέπνευσαν ποτέ τον σκοτεινό ουρανό του 19ου αιώνα. Η γνώση δεν επεμβαίνει θετικά αλλά τουναντίον ντύνεται με ρούχα παλιάτσου, πειθαρχημένη συνθηματολογία και προπάντων μαύρο μαρκαδόρο που βάφει τους τοίχους καθότι πεπεισμένη ότι πλημμυρίζει αλήθεια, ένστικτο κι αίμα.

Προτού ο θίασος των αναξιοπαθών απαγγείλει τους Αριστερούς στίχους, χαϊδεύοντας τις Δεξιές τσέπες, με χνότο που προδίδει το βραδύνουν ερίφιο μετά ρακής και κρυμμένου μπάφου για τα χειροκροτήματα που αποθεώνουν τον αντιρρησία, τα μπουλούκια γνωρίζουν την αλήθεια. Γενειάδες, δασύτριχα στέρνα, άκοπα νύχια, χύμα καπνός, φιλτράκια και πανό που υμνούν τον Στάλιν, θάβοντας στο ακαταλόγιστο τα στρατόπεδα εξόντωσης (γκουλάγκ) των ανένταχτων Ρώσων, τα βασανιστήρια που υπέστησαν οι Τσέχοι επί Husák, τις εξορίες και τις δολοφονίες, τις εξαφανίσεις και την τρομοκρατία, τις παρακολουθήσεις και τους εκβιασμούς της Stasi, της KGB και της Securitate. Η έμφυτη εθελοτυφλία, καταγράφει τις Αλκυονίδες μέρες των βιβλίων που ενθαρρύνουν την ανομία, το χάος και την δυστοπία του Bakunin, όχι λόγω αγνής ιδεολογίας αλλά επειδή οι wannabe πιονιέροι δεν έζησαν κατοχή και λογοκρισία. Ήγουν, υπάρχει η έντονη επιθυμία της κατάλυσης του Δικαίου και του πλουραλισμού των ιδεών με σκοπό το πείραμα μεταξύ άνισων-βεβιασμένα ίσων, πίσω από την σιγουριά ενός υπολογιστή τρώγοντας βαριεστημένα, noodles.

Η εικόνα του Jan Palach, που αυτοπυρπολήθηκε στην πλατεία Wenceslas της Πράγας το 1969, καλώντας τους Τσεχοσλοβάκους να εξεγερθούν κατά της Κομμουνιστικής Τρομοκρατίας, περνά απαρατήρητη. Η μέγιστη αναπηρία των ας-τους-πούμε Αριστερών: δεν απαντούν ποτέ ad hoc σε οποιαδήποτε ερώτηση τεθεί ενώπιόν τους. Είναι με τέτοιο τρόπο δομημένη η μεθοδολογία, η εποπτεία, η ροή της γλωσσικής κατήχησης, η συντακτική σημασιολογία και οι ασαφείς υποσχέσεις του μη υλιστικού παραδείσου της κοινωνίας των όμοιων, που το μυαλό δεν σκέφτεται τίμια αλλά συγχέει την δικαιοσύνη με τις άπειρες δυνατότητες παραγωγής προτάσεων που καταδικάζει την διαφορετικότητα, την ανταλλαγή ιδεών και τα σχόλια μιας γλώσσας που προσπαθεί να σκεφτεί ορθά με νηφαλιότητα και σοβαρότητα. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε, ότι στα μετέπειτα χρόνια της μεταχουντικής περιόδου, οτιδήποτε δεν έχει την ξεπερασμένη σοβιετική ντοπιολαλιά, θεωρείται ύποπτο, απειλητικό και άξιο να καεί. Τα θύματα γίνονται θύτες. Οι εκτός Zeigeist βαφτίζονται «νεοναζιστές», «δωσίλογοι», «φερέφωνα του ΔΝΤ». Οι απειλές αυξάνονται, ο φθόνος θάλλει.

Ωστόσο, κατά βάθος άπαντες γνωρίζουν αυτό, που ουδείς τολμά να βεβαιώσει: υποτεθίστω ότι ο ΣΥΡΙΖΑ κερδίζει την αυτοδυναμία. Ποιος νομίζει ότι δεν θα τηρηθεί το Μνημόνιο; Το άλλοθι της Αριστεράς ισούται με θέσφατο. Άρα αφού ο ΣΥΡΙΖΑ αποκηρύσσει τις έως τώρα θέσεις του, για να το λέει το τοτέμ της Αριστεράς, οφείλουμε να συμφιλιωθούμε με τα κελεύσματα των καιρών. Αν ο Κώστας Καραμανλής εξαιρούσε από τον μισθό δημοσίων υπαλλήλων, επιτηδευματιών και συνταξιούχων 50€, όλη η Ελλάδα θα βρισκόταν στα οδοφράγματα επειδή δεν γουστάρουμε την Δεξιά. Κακομαθημένοι, υπερόπτες και παντός είδους φρικιά στις επάλξεις· στον οχετό των κοινωνικών δικτύων που ζητούν ανατροπή με το καταπίστευμα διασφαλισμένο στις τράπεζες. Οι δήθεν εξωσυστημικοί σβήνουν από την ασημαντότητά τους. Καταλαβαίνω πολύ καλά το παιχνίδι των θέσει αιρετικών αλλά πλέον δεν πείθουν. Θα λουστούν αυτά που σκορπούσαν στις παχιές δεκαετίες: κομπορρήμονα βατράχια που υμνούσαν την ρωμιοσύνη, τα πακέτα Delors, την ΕΣΣΔ και την δήθεν ανελευθερία του κράτους. Το παράδειγμα του Louis Budenz, παραμένει επίκαιρο παρά ποτέ. Ρουφιάνος, ασπάστηκε τον καθολικισμό, έμμισθο τσιράκι του FBI, κατέδωσε Αμερικανούς κομμουνιστές κατά την μακαρθική περίοδο, έγραψε λίβελους κατά ακτιβιστών· αυτός που την περίοδο 1935-1945 ήταν ενεργό μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος των ΗΠΑ και κατάσκοπος των Σοβετικών. Πού καταλήγω; Ο όχλος πάντα την βγάζει καθαρή. Σαν τους ναζί που μετά την ήττα, αυτομάτως άλλαξαν ρότα. Εν ενί λόγω, δεν εμπιστεύομαι και δεν λυπάμαι κανέναν.

Likes(0)Dislikes(0)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *