Dimidium Vitae

by theelfatbay on 2 Δεκεμβρίου 2013

images

Λίγο πριν εκπνεύσει το 2013, άπαντες εξανίστανται, επαναλαμβάνοντας το λεκτικό μοτίβο του προσωπικού εφιάλτη. Αντί του ευ ζην, παρουσία συγγενών και ηδύποτων, αναλύεται μέχρι τελικής πτώσης ο θέσει εφιάλτης, με σκέρτσο πολυσύλλαβων ήχων, που χτυπούν άμεσα το ασφαλές σαρκίο με κομμουνιστικά θέσφατα· σαν τους χριστιανούς του Βυζαντίου, οι υποψήφιοι εξουσιαστές, με μανδύα φασιστών του Ιρλανδού O’Duffy, χνότο αντισιωνιστικό σαν τους Άραβες συνεργάτες του Χίτλερ και αισθητική βαλκάνιου χωριατολεβέντη που ενώ θεωρεί εαυτόν υπεράνω συνθηκών, δηλώνει ευθαρσώς αντίθετος στις πρακτικές των δωσιλόγων, μη συνειδητοποιώντας ότι τέτοια επίθετα προδίδουν την αγάπη της εντοπιότητας, καλυμμένη με δήθεν αδιαφορία ελλείψει επιτυχημένης στύσης, ανάγκης για προσοχή και βεβιασμένης συνθηματολογίας προς χάριν εντυπώσεων, χειρίζονται τα πλαστικά όπλα με στόχο την ομοιογένεια primo secondo. Υπέρ πάντων η πάταξη της διαφορετικής άποψης, της ατομικότητας και του κοσμοπολιτισμού. Sans culpabilité.

Εξίσου διπρόσωπη η αφοσίωση στις οδηγίες της ΕΕ περί Συμφώνου Συμβίωσης, μεταξύ ομοφύλων ζευγαριών. Ξαφνικά ξεχνάμε ότι τα πρόστιμα μοιράζονται από τις αίθουσες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, με το άλλοθι της οικουμενικότητας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Δεδομένου ότι η συνοχή και η σοβαρότητα δεν αποτελούν ίδιον της Ελλάδας, γεννιέται ένα αυτοαναφορικό σύστημα όπου οι αξίες του κάθε ασήμαντου ηγετίσκου, μπολιάζονται με την σαγήνη της απόρριψης κατά πάντων, εν είδει ρηξικέλευθης προαναγγελίας που θα κάψει το στρατόπεδο των συντηρητικών. Ο Γάλλος δημοσιογράφος και αντισημίτης Édouard Drumont, στο έργο του ‘La France Juive’ αλλά και στην εφημερίδα που ίδρυσε το 1899 ‘La Libre Parole’, έθεσε τις βάσεις μιας κίβδηλης σημασιολογικής απόδοσης, με απώτερο σκοπό την καθιέρωση ενός Zeitgeist, με κοινωνιολογικές συμπεριφορές που κολακεύουν την συνωμοσιολογική επαλήθευση, ατενίζοντας τα οπωροφόρα λόγια που πέφτουν στο σαθρό έδαφος. Η ανατροπή προϋποθέτει δεσποτικές συνιστώσες, απόλυτο ασυνείδητο, τρισύλλαβες λέξεις και λειτουργικούς πολλαπλασιαστές βωμολοχίας. Οι μεταρρυθμίσεις εμπλέκονται στην θεωρητική υστερία των κατατρεγμένων.

Κοινώς, η περιώνυμη οικονομική κρίση, πρόδωσε αυτούς που εξακολουθούν να καπηλεύονται τις νεκρές ιδεολογίες προς ίδιον όφελος. Ήτοι, τους επιτηδευματίες, δημοσίους υπαλλήλους, λούμπεν προλεταριάτο, ασφαλίτες αναρχικούς, αναρχοφασίστες, σαχλούς νεοναζί και τρελαμένους μαρξιστές, που εξακολουθούν να αρέσκονται στην μυρωδιά των καμένων πτωμάτων. Είναι κοινό μυστικό εξάλλου ότι οι προαναφερόμενοι ανήκουν στον ίδιο κύκλο της κλειστοφοβικής ραψωδίας που επαναλαμβάνεται, για να μην αυτοκτονήσει από την πλήξη. Αντιγράφοντας τον Poincaré, οι τεράστιες απροσδιοριστίες, οι αβεβαιότητες, οι μη γραμμικές εξισώσεις ευθύνονται για την ασυνεννοησία, το μίσος, τα σύντομα διαγγέλματα από τα παιδαριώδη αντάρτικα πόλης. Ήγουν, η αποφασιστικότητα του εν δυνάμει δολοφόνου κατακρημνίζεται, καθότι γνώστης της χαοτικής δυστοπίας, απομονώνει την ασυμμετρία, φωτογραφίζεται με την πλάτη στον φακό, αποφασισμένος να διαφωνεί καθ’έξιν λόγω συνήθειας αφού κατ’ουσίαν δεν λαμβάνει μέρος σε αποφάσεις.

Πολλές φορές, οι ίδιοι οι επάρατοι αμφισβητίες, γίνονται ο περίγελος της ίδιας τους της ασημαντότητας. Ο Θεοδόσης Πελεγρίνης, Πρύτανης του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών ανεβάζει κατάδικό του έργο στην Γαλλία με πρωταγωνιστή τον ίδιο. Δεν εκπλήττομαι. Η κατήχηση της ελλαδικής Αριστεράς, εξύψωσε τον εαυτό σε κορυφές που δεν πωλείται φάρμακο για υψοφοβία. Οι οπαδοί της κοπαδοποίησης, με οδηγό τις μούντζες και τα αέρια του κώλου, ενώ νομίζουν ότι παραμένουν ανένταχτοι, διαιωνίζουν το μεταπολιτευτικό μοτίβο των «φασιστών» και «αντιφασιστών». Μέχρι στιγμής, μία νεκρή από την κακοκαιρία στο Άργος. Αυτόματα, το δάχτυλο σηκώνεται για να σηκώσει τον δείκτη στο κράτος, στον ένοχο της διπλανής πόρτας, στον Δεξιό ή στον Φιλελεύθερο. Σκέφτομαι τον gay δωρητή σπέρματος που νοικιάζει παρένθετη μητέρα αντί να νιώσει ηδονή με μια γυναίκα που αγαπά όντας gay, κυοφορώντας η ίδια το παιδί του ως απότοκο έρωτα κι αμοιβαιότητας. Οξύμωρο; Δεν νομίζω. Ευτυχώς που εν μέσω καπιταλισμού, τα πολιτικά δικαιώματα, η ιδιωτικότητα και η ελευθερία της κινητικότητας παραμένουν καθολικά κι απόλυτα. Οι πάσχοντες γελούν αλλά οι σώφρονες γράφουν.

Likes(0)Dislikes(0)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *