Βατήρας

by theelfatbay on 28 Νοεμβρίου 2013

images

Αναδιφώντας τα χειρόγραφα και τις ιστορικές πηγές, τις μεταφράσεις απ’τις ρωμαϊκές αρένες, την λογοτεχνία και την ιστορία της ανθρωπότητας, τα μαρξιστικά κείμενα και τις εξεγέρσεις που κολυμπούν στο αίμα, έρχομαι αντιμέτωπος με τον Ιερό Αυγουστίνο όταν τ’όνομά του αντηχούσε σε στόματα Λατίνων συγκλητικών, τις επιθέσεις του Rousseau στον Diderot, τους Γιρονδίνους που εποφθαλμιούσαν τις περγαμηνές των sans-culotte, τα κομμένα κεφάλια που αμφισβήτησαν την εξουσία του Pol Pot. Οι εγχώριοι μεσσίες, είτε φορούν ράσο και μίτρα, είτε διοργανώνουν φιέστες με σουβλάκι και μαοϊκούς νεογιλούς στις πίσω τσέπες, είτε γράφουν ακάματα για τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό και τον σκοτεινό ουρανό των Παρισίων το 1848, εμπίπτουν στην επόμενη πρόταση γέλωτος: αντιδρούν αναλόγως καθώς η ερμηνεία τους δεν απαλλάσσεται από την ιδεολογική τυφλότητα, την σιγουριά του αλάθητου και την επιχειρηματολογία του 19ου αιώνα. Οι επιθέσεις φιλτράρονται μέσω ψευδοαντισυμβατικής διαφωνίας η οποία διψά για αίμα αλλά για τρίτους.

Δεδομένου ότι είναι ίδιον του Έλληνα να θεωρεί εαυτόν υπεράνω κριτικής, ατενίζοντας από κάποιον βράχο τα κακώς κείμενα, συμμετέχοντας αβρόχοις ποσί σε διαδικτυακά συγκείμενα με ύφος Ντοστογιέφσκυ, λεξιλόγιο από ξεχασμένα φυλλάδια του Ριζοσπάστη και βωμολοχίες προς επίρρωση του δικαίου αισθήματος της 6ης Απριλίου 1793 καθώς η εκλαΐκευση αποτελεί το αγαπημένο σπορ σταλινικών, αναρχοφασιστών και συριζοκουκουλοφόρων. Με άλλοθι την νεοναζιστική γελοιότητα, οι εν χρω κεκαρμένοι θιασώτες, παρακολουθούν τα ηγετικά στελέχη του ανθρωπισμού, να διατρανώνουν το δικαίωμα στην ισότητα και στην εξισωτική οικοδόμηση της κοινοκτημοσύνης, επειδή η μαζική φτώχεια είναι οφθαλμοφανής, το Μνημόνιο απέτυχε και τα χρήματα σκορπίζονται στα δελτία ειδήσεων και στα εναλλακτικά sites, που παρεκκλίνουν απ’την μετριοπάθεια λόγω ευθιξίας, κεφαλαίων γραμμάτων και εξελισσόμενης προτεραιότητας που απαιτεί αντίδραση στην μπουρζουαζία με θύματα όχι τους ιδίους αλλά μια μάζα απροσδιόριστη που αγαπά την ζωή, τα κρασιά Beaujolais, το ελβετικό γρασίδι και τα αστικά μονόκλινα δωμάτια exampli gratia.

Ενώ ο μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ, απειλεί με αφορισμό εκείνους τους βουλευτές που θα υπερψηφίσουν την τροπολογία για την ένταξη των ομοφύλων ζευγαριών στο Σύμφωνο Συμβίωσης (τα τοτέμ του φόβου καλά κρατούν καθώς πληροφορούμαι ότι η τροπολογία προς το παρόν, παγώνει), ο Tocqueville παραδίδεται στην λήθη, οι Αγανακτισμένοι ιδρώνουν με αγγλικά status αυτοτυραννικής θυματοποίησης και οι αδιάφοροι μονόχνοτοι, αναλύουν τον δεσποτισμό του οικογενειακού δικαίου με ζηλόφθονες κλώσες, στο αναμμένο τζάκι. Κοινώς, εκ του ασφαλούς, η βαρβαρότητα ενδημεί ανενόχλητη, αποσυρμένη στον πόθο της βίας αφού συνειδητοποιεί ότι το αναπόφευκτο δεν αφορά τα παίγνια της γλώσσας, που στα μεταπολιτευτικά χρόνια έκρυψαν με επιτυχία τις αναπηρίες της κατακερματισμένης Αριστεράς αλλά την ίδια την ιδιοσυγκρασία τους, που νομίζει ότι η κίνηση των ποδιών στους δρόμους αρκεί για να επιφέρει την διάσπαση, τον διχασμό και την προφορική δοκιμασία της καθ’έξιν δυστοπίας. Η πολιτική όμως ασκείται στο Κοινοβούλιο. Οι παιδαριώδεις αναλύσεις εκτονώνονται αυτοστιγμεί μέχρι την επόμενη κραυγή.

Likes(0)Dislikes(0)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *